25می2017

سازمان جوانان کمونیست

از سایت حزب همبستگی افغانستان:

شعارهای نژادپرستانه «خانه کارگر جمهوری اسلامی ایران» بلند شد، که تجمعی از مزدوران سرمایه وابسته به دستگاه جنایتکار حاکم بر ایران است که در راهپیمایی شان بصورت نفرت‌انگیز تصاویر خامنه‌ای و خمینی،‌ این دشمنان قسم‌خورده کارگران را نیز بلند کرده بودند.

درحالی که رژیم پلید «ولایت فقیه» ایران جو ضدیت با مهاجران افغان را دامن زده عرصه را برای کارگران ما در آن کشور تنگ می‌سازد، اما کارگران شرافتمند ایران با اعلان همبستگی با هموطنان ستم‌دیده ما مشتی بر دهان رژیم ددمنش آخندی می‌کوبند. ما شعارهایی در ضدیت با کارگران افغان را که در گردهمایی‌ای به مناسبت روز جهانی کارگر در ایران بلند شد هرگز صدای میلیون‌ها کارگران باوجدان ایران ندانسته به این باوریم که رژیم مستبد آن کشور با این ترفندها می‌کوشد میان صفوف زحمتکشان شکاف ایجاد نماید. خوشبختانه «اتحادیه‌ی آزاد کارگران ایران» با اعلان حمایت شان از کارگران افغان، شعارهای ضدافغانها در تظاهرات نمایشی روز اول می را محکوم نموده اند که ما با اظهار امتنان و ارسال درودهای گرم به این عزیزان، متن اعلامیه آنان را انتشار می‌دهیم.

زنان و جوانان افغانستان علیه ارتجاع و توحش به پا میخزید
تصاویری از تظاهرات امروز پانزدهم فروردین، مصادف با چهارم آپریل در جلال آباد بدعوت حزب همبستگی افغانستان برای رسیدگی به قتل فرخنده بدست قاتلین اسلامی

معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان، سیمین حسن‌زاده به دلیل اظهاراتش در ارتباط به قتل فرخنده برکنار شد

لینک مناظره بین طرفداران دین و طرفداران انسانیت
http://goo.gl/TyCQSD

لینک منبع خبر:
http://goo.gl/CvhuQs

روز دوشنبه (۲۳ مارس-۳ فروردین)، صدها نفر از شهروندان کابل در تظاهراتی به خیابان‌ها آمدند و خواهان محاکمه‌ی قاتلان “فرخنده” دختر جوانی شدند که هفته‌ی گذشته به اتهام سوزاندن قرآن توسط اسلامیون کشته و پس از آن سوزانده شد.

زنان و مردان تظاهرکننده که به دعوت “حزب همبستگی افغانستان” در این راهپیمایی اعتراضی شرکت کردند، پلاکاردهایی در دست داشتند که بر روی آ‌ن‌ها نوشته شده بود: «فرخنده در آتش جهل سوخت!» شماری از معترضان، صورت‌ خود را با نقاب‌هایی با تصویر “فرخنده” پوشانده بودند. تظاهرکنندگان شعارهای "عدالت عدالت و ما همه فرخنده ایم"، "جهالت جهالت دشمن انسانیت"، "فرخنده خواهر مایی و ما برایت جان می‌دهیم" سر دادند. آن‌ها هم‌چنین ترانه‌های اعتراضی گروه “مورچه‌ها”، شکیب مصدق، داریوش اقبالی، شاهین نجفی و آرش بارز را با هم بصورت جمعی خواندند.  تظاهرات کنندگان در راهپیمایی اعتراضی، در پایان، نهالی را در محل سوزانده شدن جسد “فرخنده” در رودخانه کابل کاشتند.

همچنین جوانان و زنان و مردم کابل در اعتراض به کشتن و سوزاندن فرخنده صبح روز سه شنبه قرار هست که در برابر ساختمان دادگاه عالی افغانستان در شهر کابل تجمع کنند. تظاهرات فردا در کابل از طریق شبکه‌های اجتماعی هماهنگ شده است. از چند روز قبل، مرگ فرخنده باعث ایجاد واکنش‌های زیادی اجتماعی در این افغانستان شده و در شبکه‌های اجتماعی نیز صفحاتی به منظور حمایت از او به نام 'منم فرخنده'، 'داد خواهی برای محاکمه فرخنده' و 'قاتلان فرخنده باید محاکمه شوند' راه افتاده‌است.

یک مامور پلیس که شاهد قتل “فرخنده” بود گفته که او در حال بحث با یک “روحانی” در مسجد و زیارت‌گاه “شاه دوشمشیره” بر سر فروش “بلاگردان” بود. به گفته‌ی این مامور پلیس، “فرخنده” این کار را ترویج خرافه‌گرایی می‌دانست اما از سوی “روحانی” متهم به سوزاندن قرآن شد و پس از آن، از سوی اسلامیون به قصد کشت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ با ماشین زیر گرفته شد؛ و بعد جسدش در خیابان با اتومبیل روی زمین کشیده شد و در نهایت سوزانده شد. همه‌ی این اتفاقات در حضور ماموران پلیس رخ داد که تنها شاهد ماجرا بودند و تلاشی برای نجات “فرخنده” نکردند.

جریانات اسلامی، شخص آخوند و ملایی که دستور قتل و یا اقدام به تحریک بقیه زده مستقیما دراین جنایت و در برابر این آدمکشی دستشان آلوده است و در این جنایت نقش داشته اند. پلیس با نظاره گر بودن و دولت با ایجاد فضای فعالیت و دخالت جریانات اسلامی در زندگی مردم باعث بوجود آمدن چنین وقایع هولناکی هستند.

جوانان، دانشجویان و زنان در ایران با فریاد همبستگی و حمایت از تظاهرات کنندگان و معترضین به قاتلین فرخنده باید در کنار مردم افغانستان قرار بگیرند و صفی همبسته را علیه جریانات و حکومتهای اسلامی در این رابطه شکل دهند. سازمان جوانان کمونیست اعلام میکند که ما در کنار شما هستیم و این جنایت هولناک را محکوم میکنیم. باید با همبستگی و اعتراض فضایی ایجاد کرد که جریانات اسلامی جرات تکرار چنین جنایتی را نداشته باشند. ما در عین حال که با اعدام مخالفیم و میگوییم که اعدام جواب این جنایت نیست اما میخواهیم که همه آمرین و عاملین مستقیم و غیرمستقیم این جنایت در دادگاهی مردمی و سکولار محاکمه و مجازات شوند.

 

نه به مذهب، نه به ارتجاع

ما همه فرخنده ایم

 

سازمان جوانان کمونیست

3 فروردین 1393

23 مارس 2015

اعتراض نمادین این دختر جوان از قلب افغانستان و در خیابانهای کابل به آزار و اذیت خیابانی زنان در این کشور. باید واقعا به شجاعت این دختر آفرین گفت.
این دختر جوان با پوشیدن زرهی شبیه پستان و باسن سعی دارد توجه عمومی را به این مسئله که چقدر زنان در خیابانهای افغانستان برای تردد در خیابانها مشکل دارند جلب کند.

 
 

 


حضور زنان در جایگاه تماشاچیان ورزشگاه‌ها- لیگ بر‌تر فوتبال افغانستان
این در صورتی است که زنان ایرانی بخاطر خواسته ی تماشا و تشویق تیم های ورزشی پشت میله های زندان به سر می برند.
زنان در ایران، همچنان از تماشای مسابقات ورزشی محرومند.
برای برخورداری زنان ایرانی از این حق طبیعی، چه راهکارهایی پیشنهاد می‌کنید؟

http://goo.gl/6vG59z

گفتگو با زینب احمدی، نقاش «عروس فیروزکوه»

زینب احمدی، هنرمند نقاش و فعال حقوق مدنی، متولد 1372 در ولایت غور از شهرهای مرکزی افغانستان است. 6 ساله بوده که به ایران مهاجر شده. درست زمانی که طالبان سرگرم خونریزی و کشتار بود. زینب در حال حاضر دانشجوی سال چهارم دانشکده کامپیوترساینس در دانشگاه بلخ می باشد. زینب شیفته‌ فعالیت‌های مدنی و همزمان عضو انجمن نقاشان بلخ نیز هست.

زینب احمدی میگوید: "قصدم از نقاشی دیواری عروس فیروزکوه در حقیقت اظهار همدردی، نه تنها با خانواده‌ی این کشته شده، بلکه به عنوان یادبود از تمام کسانیکه بی‌گناه کشته شدند و می‌شوند. این نقاشی در واقع گونه ی از مبارزه و اعتراض است، من آن را برای دادخواهی و پشتیبانی از آن‌ها (کشته شدگان غور) کشیدم تا به یاد بماند و فراموش نشود.
تا به حال در چند مسابقه اشتراک کردم. از آن میان یکی اشتراک در مسابقه طراحی و نقاشی به مناسبت محو خشونت علیه زنان که از طرف دفتر یوناما در سال 2009 در سطح ولایت بلخ برگزار گردیده بود می‌باشد من در این مسابقه توانستم مقام اول را کسب نمایم و در سال‌های بعد در چندین نمایشگاه در شهرهای مزارشریف و کابل اشتراک کردم.
نقاشی کردن به انسان آرامش می‌دهد ولی اینکه دقیقا چه احساسی به آدم دست میدهد فکر میکنم بستگی به موضوعی که روی ورق بوم یا هم دیوار کشیده می‌شود دارد ولی شخصاً زمانی که نقاشی می‌کنم احساس توانایی بیشتری می‌کنم. چون قرار است اثر جدیدی خلق کنم که مورد دید خیلی‌ها از لحاظ نقد و تحسین قرار خواهد گرفت."

روز دو شنبه، 25 اوت از روز جهانی محو خشونت علیه دختران، توسط یک نهاد افغانستانی با راه اندازی مسابقه دوچرخه سواری تجلیل شد. در این برنامه قهرمانی از آن تیم دختران دوچرخه " حق رانندگی " گردید. دختران هزارستانی در حال این کار را میکنند که کمترین توجه را نیز دولت مرکزی و ریاست ورزش کشور در بخش ورزش برای بانوان و به خصوص بانوان هزارستانی نمیدهد. تنها چیزی را که دختران هزارستان دارند همانا باورمندی جامعه شان به انها به عنوان موجودات مستقل، آزاد و دارای اراده ی معطوف به تغییر و کسب بلند پروازی های شان میباشد.

زهرا حسینی بنیانگذار سازمان دو چرخه سواری " حق رانندگی" که خود نتوانسته در این مسابقه بخاطر حادثه قبلی شرکت کند گفت آرزو دارم که : "روزی دختران افغانستان بدون دغدغه، بدون مدنظر گرفتن جنسیت شان و بدون مدنظر گرفتن سمت و زبان شان در سطح جهان دست آوردهایی داشته باشند و این خواست را در حالی مطرح میکنم که دختران هنوز جای مناسب برای ورزش ندارند و آن هم برای ورزش دو چرخه سواری که هر لحظه امکان دارد پائین بیفتند و در انظار عمومی که این اتفاقات ساده برای بانوان نیز در جامعه ما قابل پزیرش نیست و شاید بعدها برای حضور دختران دیگر مشکل ایجاد کند. او در ادامه افزود که دختران باید ورزش کنند و ورزش برای دختران کمک زیادی خواهد نمود که مصمم تر باشند و فعال تر در بدست آرودن اهداف شان گام بردارند.
عدم ورزش باعث بیماری های گوناگون میگردد که از آن جمله میتوان افسردگی و اظطراب را نامبرد که زمینه ساز خودکشی ها و ناراحتی های دماغی میگردد. دختران دوچرخه سواری کردند تا خشونت علیه زنان را در زیر رکابهای شان محو و نابود کنند."


انجیلا شریفی یکی از ۵ زنی است که در این شهر رانندگی می کنند.
او که علاقمند به رانندگی است و با خیال راحت و بدون نگرانی در شهر فیروزکوه رانندگی می کند، زنان دیگر را هم به این کار تشویق می کند.
انجیلا شریفی می گوید: "در غور مشکلات امنیتی و فرهنگی هست اما من جرات کردم و از خود شروع کردم تا الگو شوم برای دیگر خانم ها. این حق هر شهروند است که کار کند و فعالیت کند. این یک سهولت برای مردان هم هست که زنان خودشان مشکلات شان را حل کنند."

شماری از زنان در شهر غور در مرکز افغانستان رانندگی می کنند و حتی می توانید زنی را پیدا کنید که با موتورسیکلت در مسیر های بسیار خطرناک و ناهموار مناطق دور افتاده غور گشت و گذار می کند.
رانندگی زنان، هنوز در خیلی از شهر های بزرگ افغانستان، چیز تازه ای است اما در مرکز ولایت بسیار فقیر و سنت زده غور وضع کاملا فرق می کند.
در گذشته، تصور رانندگی زنان در چنین ولایت محروم و دورافتاده دشوار بود اما حالا رانندگی زنان در شهر فیروزکوه مرکز ولایت غور یک کار عادی است.

حسن حکیمی از فعالان مدنی در غور می گوید: " چیزهایی مثل رانندگی زنان، همه نشانه تغییر و تحول اجتماعی در این شهر است. فعالیت های مدنی بر ضد مواضعی که به برخی از انسانها اجازه نمی دهند که در مورد خودشان تصمیم بگیرند یا به اختیار خود کاری بکنند به شدت ادامه دارد. این از یک آینده درخشان خبر می دهد."

connect1