|
یادداشتی
بر وقایع هفته
کنگره آمریکا و دفاع از
کارگران!؟
کیان آذر- ترکیه
هفته گذشته شاهد اتفاقاتی در مورد ایران
در عرصه بین المللی بوده ایم.کشمکش و
تبلیغ مذاکره و یا گزینه جنگ بین غرب
(مشخصا امریکا) و جمهوری اسلامی از یک سو،
گذراندن قطعنامه حمایتی کنگره امریکا از
کارگران در ایران از سوی دیگر. بعد از
7سپتامبر تعیین 10 اکتبر بعنوان ادامه
اعتراض به اعدام – روز جهانی علیه اعدام-
، باز شدن مدارس و دانشگاهها در هفته ای
که می آید و تاثیرات متعاقب آن . در این
میان روز جهانی کودک نیز وجود دارد که در
سال گذشته جامعه ایران شاهد برپایی یک
مراسم گسترده و انسانی در این زمینه بود.
اینها رویدادهایی است که در این مدت با آن
روبرو بوده و خواهیم بود.
جمهوری اسلامی – امریکا : جنگ یا مذاکره؟
رو در رویی این نمایندگان دو قطب
تروریستی در برابر هم مدتهاست که با کش و
قوسهایی طی میشود. گاهی پرچم مذاکره و
گاهی شیپور جنگ. به هرترتیب جامعه ایران
تحولات عمیقی را پشت سر میگذارد و مبارزه
کارگران، معلمان، زنان و دانشجویان با
جمهوری اسلامی در عین حال مکانیزم و راه
حل مقابله با حمله نظامی امریکاست. جامعه
ایران مبارزه مستقل خود را برای ایجاد یک
جامعه انسانی دنبال میکند و این مبارزه که
خیلی ها سعی در تحریف و یا نفی آن دارند،
امروز دیگر از ایران فراتر رفته و پهنه
خود را در سایر کشورهای جهان گسترده،
نمونه های آن روز جهانی همبستگی با
کارگران شرکت واحد و یا اخیرا 9 اوت و
7سپتامبر را داریم و 10 اکتبر که ادامه در
همین راستاست. مبارزات کارگران در ایران
راه خود را پیش میبرد و در این مبارزات رو
به رشد است که میرود به عنوان آلترناتیو
جمهوری اسلامی مهر خود را به جامعه بزند.
زمینه تاثیر گذاری آن روز به روز به بر
زندگی و مبارزه مردم بیشتر می شود. در
همین راستا است که کنگره امریکا (حال هر
انگیزه ای که در آن است) مجبور به صدور
قطعنامه ای در حمایت از کارگران در ایران
میشود.
این خبر از جند جهت مهم و سوال
برانگیزاست. چرا حاکمیت امریکا دست به
چنین کاری میزند؟ سرکرده دول بورژوایی غرب
که درکشورهای افغانستان و عراق از ارتجاعی
ترین و عقب مانده ترین بخشها (شیوخ و
آدمکشان قبایل و جریانات مافیایی) دفاع
میکند و با جمع کردن آنها ندای دمکراسی سر
میدهد که در این کشورها آزادی برقرار شده
( البته آزادی کشتار و جنایت و ضد انسانی
ترین قوانین بر علیه انسانها)، و یا در
خود ایران هم همین پروسه را دنبال میکندو
هر از چند گاهی فسیل های سیاسی را دور هم
جمع میکند و می خواهد که صف متشکلی برای
راه انداختن همین آدمکشی ها در ایران
ایجاد کند، چرا بیکباره در این میان در
جهت دفاع از کارگران بر می آید؟
جنبش کارگری در ایران امروز یک جنبش قوی و
قائم به ذات است که با سبک و ویژگی های
خاص خود مستقیما با جمهوری اسلامی در حال
مبارزه است و ادامه و گسترش مبارزه این
بخش یعنی نابودی رژیم و این مسئله آنقدر
واقعی و برجسته است که همه کسانی که مسائل
ایران را دنبال میکنند نمی توانند از آن
چشم بپوشند.
دولت امریکا با وضعیت خاورمیانه و
افغانستان و عراق به صورت مشخص در
رویارویی با محدوده جغرافیایی ایران بخاطر
پویایی و اکتیو بودن این جامعه و جنبشهای
مبارزاتی آن مجبور به تمایز قائل شدن بین
حکومت و جامعه شده است و در هر دو بخش روی
نیروهای اصلی و موثر آن در حال سرمایه
گذاریست.
امریکا و کلا غرب بخاطر سیاست پراگماتیستی
شان وقتی به صحنه موجود در عرصه سیاسی
نگاه میکنند با ترجمه نیروها و اتفاقات به
سناریوی مورد دلخواه خود سعی در جا
انداختن قالب مورد نظر در هربخش را دارند.
تا آنجا که کار با مذاکره پیش برود سعی در
پیدا کردن بخشها و مهره های انعطاف پذیرتر
در رژیم میکنند و روی این موضوع با
دیپلماسی و زبان محاوره ای بین دولتها کار
میکنند. همزمان با این امر بخاطر ویژگی و
خصلت جمهوری اسلامی و عدم انطباق با
سرمایه داری جهانی و عدم بوجود آمدن نتایج
دلخواه ، گزینه نظامی نیز وجود دارد که با
قوی تر شدن این احتمال، گزینه نیروهای
موجود آماده به خدمت در این بخش هستند.
که البته چند سالی هم منتظر وقوع این
اتفاقند و امریکا برنامه ریزی ویژه ای
برای این نیروها دارد و با پشتیبانی نیم
بند، پنهان و آشکار از نیروها که عمدتا
نیروهای فدرالیست، تجزیه طلب و قوم گرا،
کسانی که جنگ و افتادن هر بخش از جامعه
ایران بدست آنها و قراردادن قوانین فوق
ارتجاعی بالای سر مردم میخواهند زندگی
خونینی برای مردم برپا کنند. اما در صورت
بروز جنگ و حمله نظامی، جریانات کسانی
امثال داریوش همایون، ناسیونالیستها و بخش
چپ جنبش ملی اسلامی بیرون حاکمیت که با
جمهوری اسلامی مخالف است. اینبار به نشانه
دفاع از مام میهن و عرق ملی گرایشان ،
مشکلات و اختلافات در شکل استثمار طبقه
کارگر، مضافا همه اعدامها، سنگسار و زندان
و شلاق که مسبب آن جمهوری اسلامی را
فراموش کرده و همراه این رژیم آدمکش علیه
بیگانگان!! می ایستند.
از طرف دیگر یک غول بزرگ وجود دارد که
علیه وضع موجود است و در بخشهای مختلف در
جامعه علیه همه این اوباشان حکومتی و
کروزهای غربی ، علیه فدرالیست ها و قوم
گراها و ناسیونالیستها ست. یک جنبش انسانی
که امروز دیگر با اندوخته های فراوانی که
دارد و مدام در اعتراضات مختلف پلاتفرم
سوسیالیستیش را بالا برده و به همگان نشان
می دهد. این یک جنبش واقعی ست که باید
برسمیت شناخت.
دولت امریکا با تحلیلش از جامعه ایران و
پر زور دیدن سنبه این بخش علیه رژیم به
این فکر می افتد که احتمال قدرت گیری این
بخش وجود دارد و با دست بالا پیدا کردن
این جنبش علیه رژیم ، امریکا بایستی سهمی
در آن داشته باشد و باید بتواند آنرا در
جهتی که مایل است کانالیزه کند. می داند
این جنبش واقعی ست و با پیش رفتن جامعه
بسمت شلوغ شدن و بهم ریختن اوضاع، این
جنبش رادیکالتر، انقلابی تر و دریک معنا
سوسیالیستی میشود و این خطر را احساس
میکند. پس باید بتواند با پشتیبانی از آن
بتواند آنرا جهت دهد و در افق مد نظر خود
پیش برد. اقدام اخیر کنگره امریکا را در
همین راستا باید دید و تحلیل کرد. البته
این اقدامات از طرف سرمایه داری مانور
سیاسی بیش نیست اما باید با این مساله با
ظرافت برخورد کرد.
به هرتیب
با گذر از این مسئله سال تحصیلی جدید پیش
روی ماست و دانشجویان و معلمان باید برای
یک مبارزه تمام عیار با جمهوری اسلامی
آنهم از همان ابتدای بازگشایی مدارس و
دانشگاه ها اعتراضات خود را فراگیرتر
برعلیه رژیم پیش ببرند. در این میان ما دو
مناسبت روز جهانی کودک و 10 اکتبر را هم
پیش رو داریم که باید برای هر دوی اینها
برنامه ریزی مشخص و دقیقی داشت که در
نوشته های بعدی بیشتر به آن خواهم پرداخت.
|
