کیسه سنگین!

سعید ولدبیگی

چند روزی است دوباره خبر سربازی داغ شده .بهمن کارگر گفته که همه باید برن سربازی و هیچ کارفرمائی حق به کارگیری افرا دمشمول بدون کارت پایان خدمت را ندارد. اینهم یکی دیگه از ابزار به بند کشیدن جوونهاست.  وقتی میبینن با اعدام و مبارزه با اراذل و اوباش و طرح امنیت سراسری سپاه نمیشه کاری کرد،با سربازگیری میخوان جوونا رو تو قفس بکنن. اما این بار دیگه صاحب خونه عزم خودش رو جزم کرده که "مهمون" های ناخونده اش رو بیرون بندازه!  اینجا کار دنیا برعکس شده مهمون داره صاحب خونه رو غارت میکنه ،تحقیرو اعدامش میکنه.  ولی یکی میگفت که وقتی یه کیسه بزرگ آشغال رو نشه با یه دست بلند کرد باید یه دست دیگه به کمکش بیاد. اگه باز هم نتونست این انبوه آشغال رو بلند کنه باید از یه نفر دیگه هم کمک گرفت.

مبارزه ما امروز به جائی رسیده که دستهای زحمت کش میلیونها کارگر دیگه هم به کمکش اومده . سبلان، خاوران و نارمك را گورستان و پادگان ميكنيد.... .پاريس و استكهلم را چه ميكنيد؟ جمهوری اسلامی دیگه با چنگ و دندان به جون مردم افتاده و نمیدونه در این کلاف سر درگم، در این گردابی که اعتراض مردم براش ساختن باید چیکار کنه...

داریم میبینیم که هر کسی به شکل خودش داره در حد توان و به رژیم اعتراض میکنه . بعضیها انتظار دارند مردم حتما باید در روزهائی مثل 18 تیر و ... انقلاب کنند و بریزن تو خیابان تا معلوم بشه که مردم معترض هستند. این اوج بی توجهی و کوته بینی این دوستانست .وقتی میبینیم یک مجری تلویزیونی هم مجبوره اعتراض مردم را منعکس کنه، به سردار رادان حمله میکنه و از سرکوب و تحقیر مردم توسط پلیس حرف میزنه، انعکاس  اعتراض جوانان را در خود رسانه های رژیم هم احساس میکنیم.

کافیه صبح از خواب بیدار شی بری تو کمر کش خیابان فرصت شیرازی (مثلا میگم) تا از نانوائی سر نبش چهار راه یک دانه نان را به قیمت 500 تومن بخری و بعد پای صحبت مردم بشینی. کافیه با راننده تاکسی کمی گپ بزنی تا بدونی که همین راننده تاکسی با حرفاهاش چه بلائی سر رژیم میاره. کافیه سری به بازار بزنی تا ببینی همین جگرکی و قهوه خانه بازار محفل چه صحبتهائیه و همین کارگر بازار و گاری چی چه متلکهائی بار رژیم و خامنه ای و احمدی نژاد میکنن. حتی بچه های 5-6 ساله توی کوچه میگن "هرکسی بازنده بشه احمقی نژاده"!

بعضیا میگن "مردم خواسته هایشان صنفی است". اما اینطور نیست. خواسته صنفی برای طبقه کارگر یعنی تعرض به دولت برای گرفتن حق خودشون یعنی اعتراض به وضع موجود این یعنی خواسته سیاسی .

مردم همچنان ماهواره میبینن، لباسهای مدل دار میپوشن و به مهمانی و پارتی میرن. هیچ کاری که نکنند با اس ام اس و اینترنت و...بی عرضه گی رژیم رو مسخره میکنن .  وقتی رژیم میگه اگر شما موزیک راک گوش کنی، لباس مارک دار بپوشی، اگه سربازی نرفته باشی، موهات به سلیقه مامور دولت نباشه، باید برید زندان، شکنجه و یا حتی اعدام میشید و جلوی چشم بچه 5-6 ساله تو کوچه و خیابان جوانها رو به دار میکشه،  یعنی مردم دارن مبارزه میکنن.  یعنی رژیم داره میترسه حتی از همون بچه 5 ساله.  یعنی کم آورده .

بدیهی تر از این واقعیت وجود نداره که جمهوری اسلامی و یا هر رژیم مرتجع سرمایه دار دیگه ای که در شرایط مشابه احساس خطر کنه دست به این کارها میزنه.  اینها ناشی از این نیست که احمدی نژاد فاشیسته یا قدرت دست اصولگرایانه بلکه این ماهیت عریان سرمایه داریه که الان به بهترین نحوی توسط جوونا داره به زیر سوال میره. چند نفر رو میتونن اعدام کنن؟ جلوی چند تا دختر رو میتونن بگیرن؟ چند تا خبرنگار رو دستگیر میکنن؟ چند تا اعتصاب را خفه میکنند؟ چندتا کارگر و معلم و دانشجو را میگیرن؟  چند تا نشریه دانشجوئی جعل میکنن؟  چند تا کنسرت رو میریزن میگیرن؟ و این کارها رو برای چی میکنن؟

همین که چند تا جوون  یه چنین برنامه ای سازماندهی میکنن و مقابل خفقان و سرکوب رژیم قد علم میکنن یعنی خود سازماندهی  یعنی یک حرکت توده ای خارج از اراده و دخالت دولت. یادمون هست همین جوونا بودن که توی قیام 57 ریختن سر رژیم شاهنشاهی. هیچکس منکر تلاش رفقای مبارز نیست .. ولی امروز یه چیزهائی فرق کرده و اونهم این حس تعرض و یاغیگری در میان مردمه که حد و مرز نمیشناسه. پدر و مادرها میگن "دوره انقلاب هرکسی که سرش به تنش میارزید و کله اش بو قورمه سبزی میداد کمونیست بود واز سوسیالیسم صحبت میکرد".  ولی الان دیگه اینطور نیست هرکی بلند میشه از سوسیالیسم میگه از طبقه کارگر و تشکل توده ای و  یک مه و 8 مارس دم میزنه ... آره تفاوتی که این دوره با فضای انقلاب در دهه های 40 و50 داره همینه ،همین که سوسیالیسم خلقی و مذهبی تبدیل به مارکسیسم لنین و حکمت شده . امروز حرف از خلق و امپریالیست ستیزی تبدیل به حرف از طبقه کاگر و سرود انترناسیونال و یک زندگی بهترشده. دیگه سوسیالیسم تو طاقچه نیست که اگه سبیلت تاب نخورده باشه و دستات بوی چوب دسته بیل و کلنگ نده نتونی بهش دست بزنی. امروز سوسیالیسم اومده سر بحث های سر سفره،  رفته تو تاکسی، تو کوچه و خیابان میبینیمش رو در و دیوار، روی پلاکارد اول مه و دانشگاه و هشت مارس....

و اون کیسه آشغال، اره کیسه آشغال رو همین ما جوونها و زنها و کارگران میندازیم تو آشغالدونی، ما سوسیالیست ها...