شایان از تهران

خبر دار شدیم که روز 18 مرداد در تهران اعتراضی بر علیه جمهوری اسلامی برای آزادی اسانلو و صالحی و زندانیان سیاسی برگزار خواهد شد. اول شنیدیم که تحمع در جلو مجلس خواهد بود. ولی دوباره اعلام کردند که این تجمع در جلو دانشگاه برگزار خواهد شد. بالاخره یک روز جلو تر اعلام شد که تجمع اعتراضی ساعت 10 صبح واقع در خیابان جانبازان غربی کوچه علی اکبر امیری پلاک 343 جلو در خانه اسانلو برگزار خواهد شد.

خلاصه با شوق و شور زیادی صبح هجدهم به دنبال آدرس به راه افتادیم با کمی مشکل و اتلاف وقت به آدرس مذکور رسیدیم . رفتیم به فضای سبزی که حدودا 10 متر بالاتر از خانه آنها بود ونشستیم.

پایین تر حدود 8 الی 9 نفر تجمع کرده بودند حدثمان می گفت که باید ازبچه های شرکت واحد باشند و منتظر شدیم تا تجمع زیادتر شود. جلوی در خانه اسانلو تعدادی از لباس شخصی های اطلاعات جمع شده بودند. حدودا ساعت 10:25 دقیقه صبح بود که سه نفر لباس شخصی فردی را به زور و مشت و لگد سوار پیکان سفید رنگی کردند. یکی از ماموران بی سیم داشت و لباسش را روی آن انداخته بود و قدم زنان وارد فضای سبز شد و ما هم بالاجبار بلند شدیم و به و بعدا یواش یواش قدم زنان در مسیر خیابان جانبازان غربی به راه افتادیم. درست آنطرف تر خیابان جلوی منزل اسانلو یک پژوی آردی یشمی رنگ با دو سر نشین خانه و اطراف را می پاییدند و آنطرف تر هم یک موتوری . لازم به ذکر است که لباس شخصی های اطلاعات جلو تر از همه در محل حاضرشده بودند و بالاخره به یک خبرنگار هم که دوربین و ساکش را به دوش انداخته بود و مثل ما در تردید بود گیر دادند و ازش بازجویی میکردند. ولی بعدا ولش کردند. اما حوالی ساعت 12:45 الی 13 ظهر در جلوخانه اسانلو زنی از یک ماشین پیاده شد و به طرف پلاک 343 می رفت و آنجا لباس شخصی ها با او صحبت کردند و مانع از ورودش به ساختمان شدند. و در همان لحظه هم یک نفر دیگر را دستگیر و با زور سوار پراید سفید رنگی کردند. و اجازه ورود به آن خانم را تا آن لحظه ایی که ما آنجا بودیم ندادند. تا ساعت 13:30 ما در محل بودیم و اتفاق خاصی نیفتاد و فقط شاهد دستگیری 2 نفر بودیم و حضور لباس شخصی های وزارت اطلاعات که محل را زیر نظر داشتند.و بعد برگشتیم.

اینجا جا دارد که بگویم اگر محل تجمع این اعتراضات در جایی مثل دانشگاه تهران بود می توانست یک اعتراض قوی و منسجم و پر بار باشد و همینکه ظرف اتحادی می شد با دانشجویان و آحاد مردم برای اعتراض به توحش اسلامی در دستگیری اسانلو و صالحی و هزاران زندانی سیاسی دیگر.

این اعتراض می توانست کمر جمهوری اسلامی را بشکند و حمایت همه جانبه ایی را از طرف مردمی که از وضع موجود ناراضی اند و منتظر فرجه ایی برای براندازی جمهوری اسلامی هستند فراهم کند. اما باز هم به نظر من کسانی در رهبری سندیکای واحد کار خودشان را کردند و جلوی این حرکت را گرفتند.

این اعتراض می توانست مهر یک اتحاد تاریخی را در پی داشته باشد. زیرا اعتراض کارگری یک فلسفه عمل است که به طور جدایی ناپذیر با عمل مبارزه برای یک دنیای بهتر متحد است. این اعتراص می توانست فلسفه ایی از جنبش بزرگ عصر ما باشد. جنبشی کسانی که زحمت می کشند، بی حقوقی می بینند ، اعدام می شوند، به خاطر یک لذت کاملا انسانی سنگسار می شوند، به خاطر اعتراض به وضع موجود و سطح پایین بودن کیفیت زندگی اعتصاب می کنند ولی در عوض شکنجه می شوند و در سلول های تاریک تمام اعضای بدنشان را از دست می دهند. جنبشی که تمام چیزهای خوب زندگی و یک دنیای بهتر را نوید می دهد و بزرگترین وظیفه را درمقابل ما می گذارد: پایان دادن به جامعه سرمایه داری و نظام کثیف آن.