زهی خیال باطل!

رزا راشین، ایران

خیلی سعی میکنم در محیط کار روزنامه های جمهوری اسلامی را ورق نزنم. اما باز نمیشود. چند روز پیش خبری خواندم که حسابی اعصابم رو بهم ریخت. مدیر کل آسیب های اجتماعی شهرداری تهران (نجم الدین محمدی) با افتخار میگوید: در دو سال اخیر به دلیل اسکان کارتن خواب ها در گرم خانه ها دیگرکسی در اثر سرما فوت نکرده است. (برای اینکار سه گرمابه اختصاص داده اند. )

واقعا چقدر بیشرمانه است،  افتخارکردن به این خبر. درصورتیکه همین سرپناه هم  دراثر اعتراضات گسترده دانشجویان به مرگ کارتن خوابها درچند سال اخیر  فراهم شده است.

آیا مفهوم زندگی کردن تنها درزنده ماندن خلاصه میشود؟ به صرف  داشتن  سرپناه درشب از سایر آسیب های اجتمایی مصون خواهند ماند؟  در طول روز چه کسی باید فریادرس این قشرمحروم باشد؟ این افراد تمام تاروپود زندگی شان یخ زده است و هیچگونه چشم انداز روشنی نسبت به آینده ندارند. اینچنین گرمخانه ایی سرمای ناشی از فقر فلاکت و بیکاری آنان را گرما نمی بخشد.

نظام ارتجاعی اسلامی و سرمایه داری مردم را ازکوچکترین حق خود یعنی بیمه بیکاری محروم نموده و به جای آن تکدی گرایی را رواج داده است . براساس همین تفکر است که وزیر رفاه رژیم، شاخص خط فقر را به خط بقا تقلیل داده است. یعنی زندگی در حد زنده ماندن و داشتن یک زندگی صرفا نباتی. تا توان و رمق مبارزه را از مردم بگیرد.

 زهی خیال باطل. جامعه ی ما بیدار وپویاست. برای مطالبات خود  با رژیم ددمنش جمهوری اسلامی میجنگد . و در این مبارزه  جز زنجیرهای خود چیزی برای ازدست دادن، ندارد .  جامعه در پی مبارزات مستمرخود به رهبری حزب کمونیست کارگری که پرچم آن امروز به دست دانشجویان و کارگران بالا رفته است، سرانجام حق تمام انسانهایی که از داشتن  زندگی در حد استانداردهای متعارف دنیای مدرن محروم شده اند را خواهد گرفت.