بالاخره خلع سلاح شدم!

بهمن ذاکر، هلند

مواردی پیش میاید که آدم از خودش میپرسد زندگی خود را چطور میگذراند، به چه کاری مشغول است، تا چه حد در جهت اهداف و آرمانهایش گام بر داشته، آیا مسیر درستی را برای تحقق اهدافی که دارد انتخاب کرده. برای من، وفکر میکنم خیلی ها، این سوال بخش ثابت مشغله ذهنیمان است.

روز  30 نوامبر شانزدهمین سالگرد تشکیل حزب بود همین باعث شد در کنار سوالهای بالا من هم حدود 10 سالی  که عضو حزب هستم را مروری بکنم.

اولین بار سال 96، درست زمانی که از ایران خارج شدم، توانستم با اعضاء وادبیات حزب مستقیما آشنا شوم. هرچند از سالها قبل از طریق برنامه های رادیویی با حزب کم وبیش آشنا شده بودم وبه آن سمپاتی داشتم، اما موانعی باعث شد که همانموقع  به حزب نپیوندم. بزرگترین مانع این بود که بنظرم حزب جریان روشنفکری خارج کشوری بود که درک درستی از شرایط  ایران ندارد. برای همین در پشت هر تحلیل یا نظر به دنبال تناقضی بین " شرایط واقعی ایران"و مارکسیسمی که تاآنزمان شناخته بودم، با مواضع حزب میگشتم.

برای کسی که درجه آزادیخواهی و رادیکالیسمش را از"فرهنگ تودهها" و ضرورت برقراری سوسیالیزم را از" تضاد عمده وغیرعمده" ویا درجه رشد سرمایه داری درایران استخراج میکند ، خارج یا داخل کشور بودن طبیعتا فاکتور مهمی درمعیارهای سیاسی ونظری خواهد بود.

با این دید  شروع به مطالعه نظرات ومواضع حزب کردم. به مرور که با نظرات حزب آشنا میشدم ، متوجه شدم نه تنها تبیین کاملا درستی از اوضاع ایران دارد بلکه عمیقترین نقد را به سرمایه داری در همه وجوهش دارد. متوجه شدم حزب،  آزادی بی قید وشرط، لغومجازات اعدام، برابری کامل زن ومرد(که تا مدتها برای چپ ترین چپهای آن زمان تابو بودند)، سوسیالیزم همین امروز و مواضع پایه ای خود را نه ازفرهنگ توده ها و درجه رشد سرمایه داری در ایران، یامرحله انقلاب، بلکه ازحق آزادی و سعادت انسان، به صرف انسان بودنش نتیجه گرفته است.

نقد حزب به تجربه شوروی، نقد دمکراسی وناسیونالیسم، تعریف مارکسیستی وعلمی دولت، نقد سوسیالیزمهای بورژوایی و چپ سنتی، مقابله بدون تخفیف با اسلام سیاسی ،... به سوالاتی که سالها درجریان فعالیت سیاسی برایم مطرح بود پاسخ میداد.

در همین دوره کتاب بحران خلیج که مجموعه اسناد انشعاب حزب کمونیست کارگری از حزب کمونیست ایران بود را خواندم. دراین کتاب از جمله نامه ای از منصور حکمت به تشکیلات کردستان حزب دررابطه با آمادگی تشکیلات برای مواجهه با  حمله آمریکا به عراق (جنگ اول خلیج) بود. او در این نامه از اعضائ حزب خواسته بودتمام پیشبینی های لازم را، برای نجات جان اعضای حزب و مردمی که احتمالان به اردوگاههای حزب پناه می آورند و خارج کردن زخمیها از منطقه ، انجام دهند.  بعلاوه یادآور شده بود اختلافات سیاسی که وجود دارد به هیچ وجه نباید مانع این کار شود.

اینکه رهبریک حزب بزرگ سیاسی در یکی از پیچیده ترین شرایط و در اوج اختلافات سیاسی که با بخش مهمی از حزب دارد، مهمترین هدفش نجات جان انسانها است، مرا متوجه جنبه دیگری از حزب کرد. وجهی که ظاهرا (با معیارهای چپ آن زمان) متفاوت ازجنبه های تئوریک بود، و آن انسان دوستی عمیق و مارکسیستی حزب کمونیست کارگری بود. در آن دوره جایگاه برجسته ای که انسان درنظرات وپراتیک حزب داشت برایم کاملا جدید بود وبعدها که به حزب نزدیکتر شدم این وجه را یکی از مشخصات متمایز کننده حزب از جریانات دیگریافتم.

بالاخره اوایل سال 98 خلع سلاح شدم و فرم عضویت حزب را پر کردم. از آن زمان تا الان که این متن را مینویسم، حزب کمونیست کارگری را چپ ترین و رادیکال ترین جریان سیاسی میدانم که خواستهای مردم را نمایندگی میکند وبرای تحقق سوسیالیسم و آزادی واقعی انسان از قید بربریت سرمایه داری تلاش میکند.

امروزه هرکس به اوضاع سیاسی ایران نگاه کند، اگر ریگی به کفش نداشته باشد، متوجه تاثیرات حزب کمونیست کارگری دراوضاع ایران میشود.این حزبی است که قبل از اینکه قدرت سیاسی را گرفته باشد تاثیرات واقعی فعالیتش را در جامعه میتوان دید. چه آنجا که جان انسانها را از چنگال دژخیمان اسلامی نجات میدهد ودراعتراضات مردم در برابر رژیم اسلامی در کنار آنها و صدای اعتراض آنها میشود و چه آنجا که بعنوان بخشی از جنبش کمونیسم کارگری نقد رادیکال طبقه کارگر به وضع موجود را به آگاهی عمومی تبدیل میکند. بدون وجود این حزب با پشتوانه نزدیک به سه دهه جدالهای نظری و عملی در زمینه های مختلف، قطعا چپ و کمونیسم در ایران ازچنین نفوذی که امروزه شاهد آنیم برخوردار نبود.  

برای حزب ما انسان نه بعنوان موجودی انتزاعی که خوشبختی وسعادتش در گرو طی شدن پروسه های تاریخی، بلکه بعنوان موجود معینی که همین امروز باید از تمام مواهب زندگی برخوردار شود قابل درک است. این اساس مبارزه وتلاش مارا تشکیل میدهد.

تئوری و حزب دو ابزار مهم ما برای پیشبرد این تلاش ومبارزه هستند. حزب بعنوان ابزار سازماندهی انقلاب سوسیالیستی برای من هم مقدس است به همین عنوان هر زمان که جریانی چپ تر و رادیکال تر ازحزب کمونیست کارگری پیدا شود که ظرفیت رهبری انقلاب سوسیالیستی را نشان دهد بدون هیچ تردیدی به آن خواهم پیوست. اما تا آن زمان، از تمام انسانهای آزادیخواه ، از تمام کسانی که برای باز گرداندن اختیار به انسان و برقرای سوسیالیزم تلاش می کنند میخواهم

به حزب کمونیست گارگری ایران بپیوندید.

بهمن ذاکر

4-12-2007