از خودت منتفر میشی!

آرمان از ایران

زمانی فکر می کردم پرستش خدا امری ذاتی است واعتقادبه وجودش هم همینطور. اما بعدها که درست به قضایا نگاه کردم میبینم نه! اصلاً هم اینگونه نیست.  به عکس این ذهنیتها نیزخود محصول یکسری شرایط  مادی و ملموس هستند و حتی این اعتقادات راسخ وآسمانی نیزطی یک دوره زمانی تحت تأثیر شرایط شکل میگیرند. درست می گویند که ذهن خودمحصول ماده است،  نه ماده محصول ذهن.

آموزش ایدئولوژی مذهبی نیزدرسیستم آموزشی ایران یکی از پایه ای ترین اصول پرورشی است که اگرازبالا به آن نظری افکنی درمی یابی که این مقوله خودیک پروژه عظیم درحال اجرا است .حتی قبل از شروع مقاطع تحصیلی وازهمان بدوتولد آموزه های مذهبی جزو اصول تربیتی واخلاقی کودک می شود. اما ما فعلاً قراراست فقط درمورد آن چیزی که در قالب آموزش وپرورش رخ می دهدرا نگاهی افکنیم .

آموزه های دینی ومذهبی از همان دوران آمادگی و کودکستان آغازمی شوند، اخلاق اسلامی – حفظ سوره های کوچک قرآن –یادگیری آیت الکرسی و اشعار مذهبی به جای بازیهای شاد وایجاد فضایی کودکانه درمهد کودکها به خورد این طفل معصومهای بی غش و دورازهمه این ناملایمات اجتماعی و اراجیف مذهبی داده می شود. حتی بازیهای شادهم گاهی اوقات رنگ ایدئولوژیکی به خودمی گیرند.خیلی از ماها حتماً به یاد داریم وقتی ورزش می کردیم با هرباردست تکان دادن یا ورجه وورجه کردن باید (الله) (ایمان) (جهاد) (شهادت)را بلند فریادمی زدیم. اکنون که ازدور به این قضیه ظاهراً بی اهمیت نگاه می کنم درخود ترس عجیبی احساس می نمایم.  واقعاً هم حق دارم این همه اسلام سیاسی ها و انتحاریها وحزب الله ها که الکی بوجود نیامده اند!!!

از همان دوران عبودیت و پرستش بی چون و چرا و از آن وحشتناک ترفرهنگ (جهاد،شهادت) را دراذهان پاک این کودکان معصوم کنده کاری می کنند. دارند فرهنگ خون ریزی وچگونه همنوع خودسربریدن را آموزش می دهند. این اصلاً اتفاقی نیست بلکه یک پروژه است که سرمایه  گذاریهای کلان برایش می شود!  درمقاطع بالاترب ه اضافه همه اینها دروس وآموزه های مذهبی حتی بجز درسهایی که مشخصاً به آنها اختصاص داده می شود در درسهای دیگر نیزرنگ ولعاب خود را حتی الامکان می زند و گاهی اوقات کلاس درس علوم و ریاضی و فارسی هم میشود زنگ دینی و قرآن!

وحتی بعداً اگر بخواهی دانشگاه هم بروی اگر مشکل منکراتی ... داشته باشی خیلی راحت سرنوشت عوض می شود . من هنوزچهار کلمه انگلیسی صحبت کردن بلدنیستم و کامپیوتر را درحد روشن خاموش کردن سر درمی آورم ولی موبه موی قرآن را بلدم و تیراندازی هم خوب بلدم.  چون از سوم راهنمایی به بهانه درس آمادگی دفاعی کلاش  دستم داده اند. و یاد گرفته ام چگونه آدم بکشم! تعجب برانگیزنیست این همان ادامه (الله، ایمان، جهاد، شهادت) است.  در کتاب فارسی مقطع ابتدایی درسی درمدح (حسین فهمیده) است که صحبت از رشادتها و دلیریهای یک کودک 13ساله می کند که درزمان جنگ خط مقدم جبهه می رورد و یک روز در یک اقدام انتحاری جان خود را ازدست میدهد. به گونه ای که رهبروقت ( خمینی) به وجدآمده میگوید: "رهبرما آن نوجوان 13ساله است که نارنجک به خودمی بندد و زیر تانک می رود" بیچاره حسین فهمیده!!! این هم ادامه همان (الله،...،....) است جریان و سیستمی که جز ارتجاع  و آدم  کشی چیز دیگری نمی پرورد.  نتیجه اش همین است یک کودک زیرتأثیرهمین آموزه ها کارش به جبهه می رسد. تازه راه هم برایش تا آخرخط مقدم بازاست ویک اسلحه هم قد و وزن خودش هم دستش می دهند. براستی اگر همین کودک سر کلاس درس از کتابی خوشش نمی آمد و یا نکته نظری داشت و یا می خواست از دنیای کودکانه اش لذت ببرد تا همین حد راه برایش بازبود؟؟؟ البته اگر سری به زندانهای رژیم بزنی وآماراعدامی ها راکه درآن کودکان کم نیستند نگاهی افکنی جواب روشن است.  هرچند این کودک به نوعی دیگر ازمضرات این سیستم حکومتی وایدئولوژی بهره برده است. ونکته ظریف قضیه این است که ازلحاظ انسانی وحقوقی این کودک واقعاً مورد تعرض واقع  شده وبجای اینکه شرمشان باشد از آن اسطوره می سازند. و از آن بعنوان الگونام میبرند. نه بعنوان نقطه اوج یک کثافتکاری ایدئولوژیک . انگاریک حسین فهمیده کمشان است وباید از آن تکثیرکنند!!! براستی که دین یک تراژدی است.

هرچه قدرکه می خواهی خوش بینانه و با سعه صدر به  قضایا نگاه کنی بیشترچندشت می شود. بیشترمتنفرمی شوی گاه حتی ازخودت. ماجرای حسین فهمیده نقطه اوج (الله- ایمان- جهاد- شهادت) است و یادآور سیستمی ازبنیاد غلط و ایدئولوژیک و دگم. حسین فهمیده انسان را بیشتر به یادکودکان ونوجوانانی می اندازدکه هم اکنون درزندانهای رژیم مرتجع اسلامی به سرمی برندو منتظرکادوی جشن تولدشان هستند. کودکانی که کادوی جشن تولد18سالگی شان طناب داراست.