جنگ آنها

راه حل ما

کامران مزین، ایران

برای آمریکا و جمهوری اسلامی جنگ فرصت و تبرک است. روش زندگی است. شیوه حکومت کردن است. امریکا تا زمانی  قدرت اول جهان است که هر رییس جمهور اش باید میلیتاریسم  و قدرت نظامی خود را به رخ دیگران بکشند. جمهوری اسلامی برای بحران سازی ساخته شده و برای بقاء  به استیلا در  آوردن کل جهان اسلام امید بسته است. مثل جالبی است که اگر اینها جنگ  به وجود نمیاوردند و بحران و تروریست پروری و بنیاد گرایی را گسترش نمیدادند که نه امریکا بودند و نه جمهوری اسلامی.

جامعه ایران را با شمشیر داموکلس جنگ نشانه گرفته اند. این جنگ علیه مردم است و مردم باید از خودشان دفاع کنند. یعنی باید سرنوشت خود را بدست بگیرند. باید جمهوری اسلامی را سرنگون کنند و خودشان صاحب اختیار خود شوند.  

همین خطر جنگ سبعیت و مصیبت دنیای سرمایه داری را به خوبی نشان میدهد. دنیایی که قهرمانانش با فرو انداختن بمب اتم روی هیروشیما و میزان مدالهای افتخار نظامی شناخته میشوند.  اما انچه  تا حدودی جالب است این  است که حتی آنها هم در توجیه جنگ لکنت زبان میگیرند.  تا بحال چقدر جمله هایی نظیر اینرا شینده اید: "درست است که جنگ بد است ولی گاهی نیاز است" و یا   "در ورای جنگی که اغاز کرده ایم صلح همگانی پیش  میاید"؟ اینها تمام حرف مدافعین جنگ است.

 به نظرم جنگ را میتوان فرزند "نامشروع" سرمایه داری دانست. فرزندی که گویی پدرش میل ندارد وجود ان را اعلام بکند و یا از او تعریف بنماید. برای بورژوازی دفاع از دموکراسی  و یا اقتصاد بازار آزاد و غیره بسیار راحت است.انها را میتوان در کالایی لوکس و زیبا پیچید و ارائه نمود. اما تصویر فقر و یا جنگ را  نیمتوان همچون یک پیتزا در شکل و شمایل زیبا در بیلبوردها ببینید. تصور کنید ترومن در خیابان  با صدای بلند از مزایای  بمب اتم همچون کالایی تبلیغاتی سخن بگوید؟ آیا او رادیوانه نمیپندارند؟ ایا میتونید  تصور کنید  جرج بوش به کتابی تحت عنوان"جنگ و دشمنانش"منتشر کند  و ان راهمچون "جامعه باز و دشمنانش"با تیراژی وسیع منتشر کندو صدها حامی درباره مزایای "جنگ "سخن بگویند؟ چهره حقیقی جنگ را هیچگاه نمیتواند به تصویر کشید و به مردم فروخت. مجبورند که بگویند"ما در حال دفاع از خود و مبارزه با تروریسم هستیم". یا بگویند "ما در حال نبرد با شیطان بزرگ هستیم". برای حفظ میهن و کیان اسلام جنگ میکنیم. در راستای این امر هزاران بمب و موشک سرازیر میشود.

چنگ هرچند ممکن به ازدیاد موقت طول عمر بورژوازی کمک کند اما  همان طور که گفتم تصویری که جنگ ارائه میکند انقدر  مشخص و  عریان است که نمیتوان راحت از دست ان فرار نمود. مردم دنیا نه احمقند و نه بی خبر. گول زدن شش میلیارد ادم  امکان ندارد. هرچقدر هم که خبره باشید!!..

من در برابر انهایی که میگوند یک نقد به سرمایه داری وارد کن  عراق را نشان میدهم. به نظرم همین کافی است تا مبارزه طبقاتی  ما مفهوم پیدا کند. آیا وقتی جایی در ویرانی و مصیبت فرو رفته و مسولان امر به ریا و دروغ و جنایت روی اروده اند کافی نیست که بگوییم این ناشی از سیستم سرمایه داری است؟  و آیا نباید از شر کل این سیستم رها شد؟