|
آناتومی "خط قرمز" و
پایان شکست طلبی!
مصطفی صابر
شاهد از غیب رسید!
این روزها
ظاهرا جنبش جالبی دارد شکل میگیرد. جنبشی
که قبلا در شکل کامل و اصلی و اجتماعی خود
بروز کرد و در همان صحنه اجتماعی شکست
خورد. و حالا در شکل مثلا "چپ" آن و در
واقع بصورت کاریکاتور، فرقه ای و حقیر
خود پا به میدان میگذارد.
و البته شکست خورده پا به دنیا میگذارد.
شروع چیزی نیست، پایان یک چیز تکراری و
ملالت آور است!
این جنبش
" آی ازخط قرمز عبور کردید" است. جنبش
"آی اتهام میزنید" است. جنبش "با این عجله
کجا میروید" است.
جنبش "شما فحش میدهید"
است. جنبش "آی سکتاریست ها و آی مخرب ها
آی بی ادب ها"است. جنبش سنگ زدن چپ های
منزوی و بی خبر از دنیا به حزب کمونیست
کارگری تحت این عناوین است. جنبش پنهان
کردن راست ترین سیاست ها، توجیه ضد بشری
ترین مواضع ، ارتکاب به تحریف و جعل و
ضد اخلاقی ترین رفتارها، تحت لوای ادب و
اخلاق و انسانیت و کمونیسم است.
در 5
اکتبر سندی از دوست سابقمان علی جوادی با
امضاء "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" به میل
باکس من رسید که دیدیم بهترین فرصت است تا
آناتومی این جنبش را در پیشگاه همه قدری
تشریح کنیم و لااقل در یک مورد مشخص و
مکتوب بدقت نشان دهیم در زیر این پوست
ادعای ادب و نزاکت و پرنسیب ، چه ریاکاری
و چه منافع حقیری خوابیده، و وقتی این
پوست اتو کشیده و نازنین را کمی خراش دهیم
در زیر آن چه ها که نمی بینیم. اجازه
بدهید به این سند که چون شاهدی از غیب
رسید توجه کنیم. تیتر سند این است:
عبور از خط قرمز ممنوع!
در حاشیه بیانیه "هشدار در مورد جهت گیری
های تازه در حزب حکمتیست"
خب چه فکر
میکنید؟ ما گفته ایم "هشدار در
مورد جهت گیری های تازه در
حزب حکمتیست" و دوستان میگویند "عبور از
خط قرمز ممنوع"!!
"خط
قرمز"؟ "عبور از خط قرمز"؟ این ادبیات
مورد علاقه ویژه و تکیه کلام دوم خردادی-
ملی اسلامی از کجا آمد؟ این "خط قرمز" را
کی معلوم میکند؟ خط کشی ها را کی میکند؟
شهرداری محل؟ محفل کیان؟ هیات تحریریه
روزنامه کیهان؟ چه کسی شده است مبصر اخلاق
و ادب در مبارزه طبقاتی؟ در کجای تاریخ
مبصرهای مبارزه طبقاتی به جایی رسیده اند؟
در تاریخ چپ چه کسانی مبصر مبارزه طبقاتی
بوده اند، بلشویکها؟ منشویکها؟ در چپ
ایران چه کسانی مکررا در مقابل ما بعنوان
مبصر و معلم اخلاق ظاهر شده اند؟
اخلاقیات ویژه مبصرهای تاریخ چه بوده
است؟ ریاکاری و پنهان کاری؟ صراحت و
صمیمیت؟
نه اشتباه
نشود. ما نه با محفل کیان و نه حتی با چپ
های سنتی تپیک هیچکدام روبرو نیستیم. این
ادبیات رفقای سابق خودمان است که حالا
رفتند در جلد خط نگهدار تاریخ و به ما
هشدار میدهند. ما میدانیم البته که این
دوستان عزیز ما که طی یک فراکسیون خیلی
اخلاقی و منزه از حزب جدا شدند، امروز راه
نجات خویش را، در همین پرچمداری "آی فحش
میدهید" و ادعای ادب و انسانیت می بینند.
ولی شاید این یک مورد را دوستان ما راست
میگویند؟ شاید ما خطایی کرده ایم؟ از خطی
عبور کرده ایم؟ و شاید هم دوستان به آنور
خط رفته اند؟
پایین تر
جمله به جمله اطلاعیه حزب ایشان، "حزب
اتحاد کمونیسم کارگری" را بررسی خواهیم
کرد و حتی الامکان جواب دقیق سوالات فوق
را خواهیم داد. اما اینجا فعلا یک چیز را
بخاطر تان میاوریم. اگر یادتان باشد وقتی
دوم خرداد داشت شکست میخورد، یک کمپین
عظیم علیه حزب کمونیست کارگری راه انداخته
بود که: اینها فحاشی میکنند، اینها حزب
الله خارج کشور اند، اینها جلسه بهم
میزنند، اینها آزادی بیان دیگران را رعایت
نمی کنند، اینها کنفرانس برلین را بهم
زدند، اینها دمکراتیک رفتار نمی کنند،
اینها افترا میزنند، خود را مرکز عالم
میدانند، به همه فحش میدهند، شلوغ
میکنند، میرقصند، لخت میشوند، ادب و نزاکت
ندارند، و حتی بدتر از اینهایش را به ما
میگفتند. امروز هر کس میداند که آنوقت این
دوم خردادیها بودند که داشتند تحت لوای
ادب و آزادی و نزاکت در واقع حقه و کلک
میزدند و از کثیف ترین و ضد آزادی ترین
چیزهای عالم (یعنی جمهوری اسلامی) دفاع
میکردند. ظاهرا آنها خیلی مودب و دمکراسی
دوست و متمدن بودند، و با کمال ادب و
خوشرویی به جلادان رژیم اسلامی کسانی مثل
جلایی پور اجازه میدادند که قربانیان خودش
را ارشاد بفرماید، و ما که داشتیم از
آزادی واقعی، از انسانیت و اخلاق و شرافت
و صمیمیت انسانی دفاع میکردیم و ماهیت ضد
انسانی و ریاکارانه و ارتجاعی کل پروژه
جمهوری اسلامی دوم را برملا میکردیم، آن
حرفها را علیه مان میزدند.
خب فعلا
فرض کنید که این هشدار در مورد "عبور از
خط قرمز" هیچ ربطی به آن داستان دوم
خردادی ها و مدافعان "تساهل و مدارا" و
مروجین "تمرین دمکراسی" و منادیان "گذشت و
اخلاق" و کسانی مثل اکبر گنجی ها ندارد.
فرض کنید یک عده کمونیست متعهد از زور عشق
به انسانیت شیفته "خط قرمز" شده اند و چون
خیلی ما را دوست دارند میخواهند یک وقت
پایمان روی خط نرود، چون نمی خواهند
"فضای اپوزیسیون" آلوده شود، چون سرآمد
اخلاق و ادب روزگارند، دارند مودبانه
میکوشند ما را سر عقل بیاورند. هیچ هیستری
در بین نیست، هیچ منفعت حقیر تشکیلاتی و
درون محفلی در بین نیست، هیچ موضع سیاسی
ای ریاکارانه این وسط پنهان نشده، هیچ
خسن و خسین کردنی در بین نیست، اگر یک کمی
هم هست همه از سر صداقت و صمیمیت و
اشتباهات کوچک و قابل گذشت است. اما
ببینیم اینطور است؟
برای
اینکار باید ما ابتدا صورت ظاهر بحث شان
را بدقت دنبال کنیم و پیش برویم تا بعد
ببینیم از چه جای خوشبو پر از ادب و نزاکت
و انسانیت و انقلابی گری و کمونیسم سردر
می آوریم. مطلب کمی طولانی میشود چون نمی
خواهیم هیچ نکته ای را بیجواب بگذاریم.
ببخشید و تحمل کنید. پارگراف اول را
میخوانیم:
صورت ظاهر بحث
رهبری حزب کمونیست کارگری
در ادامه روشهای مخرب و سکتاریستی خود بار
دیگر دست به یک اقدام بیسابقه در جنبش
کمونیسم کارگری زده است.
[دقت
کنید: "در ادامه"، "بار دیگر"، یک "اقدام
بی سابقه"، روشهای "مخرب و سکتاریستی"]
رهبری این حزب با انتشار بیانیه ای تحت
عنوان؛ "هشدار در مورد جهت گیری های تازه
در حزب حکمتیست"، نکات مطرح شده در مباحث
پیش از کنگره این حزب را تلاشی [به
کلمه "تلاش" هم دقت کنید]
برای "دست شستن کامل یک سازمان چپ از
کمونیسم و سوسیالیسم و جنبش کارگری"
قلمداد کرده است. [به عبارت "دست
شستن کامل" توجه کنید]
حزب کمونیست کارگری ادعا کرده است که حزب
حکمتیست در حال "سقوط آزاد ... به دامن
راست ترین نیروهای ناسیونالیست قومی است".
[ادعا و ارزیابی که دیگر انشاءالله
"فحش" نیست؟]
در این بیانیه همچنین از تمامی نیروهای
کمونیست کارگری و چپ و انقلابی در خواست
شده است که در "برابر این سقوط آشکار
بایستند" [چه گناه نابخشودنی!]
و اجازه ندهند این حزب به "نیرویی از جنس
سازمان زحمتکشان تبدیل شود". [خب
تا اینجا که چیز "خط قرمز" داری نبود.
بود؟ چیز "مخرب و سکتاریستی" و "بی سابقه"
هم نبود. بود؟ مثل یک سازمان سیاسی مسئول
و جدی در باره "تلاش" های قبل از کنگره
رهبری یک حزب برای سقوط به دامن
ناسیونالیسم قومی و نیروی از جنس زحمتکشان
هشدار دادیم. بعد هم از همه کمونیستها و
از جمله کمونیست های همان حزب حکمتیست
دعوت کردیم که علیه این "جهت گیری" محکم
بایستند. بعدا البته خواهیم دید که دوستان
سابق ما دقیقا با همین ها مشکل دارند. اما
ظاهرا اینها باید توسط مبصر اخلاق ما مجاز
باشد، بعد از این است که "خط قرمز" ها
وارد میشود:]
به دنبال این بیانیه اعضای رهبری و
کادرهای این حزب در جلسات علنی، حزب
حکمتیست را با جریانات "تروریست" و
ناسیونالیست قوم پرست از جنس جریانات
آدمکش مانند "جندالله" مقایسه کرده اند.
این بیانیه همچنین مواضع سیاسی واهی و
پوچی مانند "اظهار
ندامت از شرکت در جنبش سرنگونی" و "اعلام
ختم جنبش کمونیسم کارگری"
را به حزب حکمتیست منتسب
کرده است که ربطی به واقعیت ندارد.
خوب،
آنچه که "خط قرمز" است می بایست نکات
مطروحه در این چهار خط آخر باشد. اما به
چند نکته دقت کنید:
1) می
بینید که همینجا خود دوستان خط قرمزی ما
دارند میگویند که "به دنبال این بیانیه"،
و نه در بیانیه، "اعضای رهبری و
کادرهای این حزب"، و نه خود حزب،
یک چیزهایی گفته اند که عبور از خط قرمز
است. فعلا فرض کنیم که رفقای ما در "جلسات
علنی" این حرفها را زده اند و این ها هم
"خط قرمز" است. (بعد به فاکت ها
میپردازیم.) حتی با این فرض، اولین سوالی
که برای آدم خیلی پرنسیب دار و مودب در
بحث مطرح میشود این است: چرا شما اظهارات
عضو رهبری یک حزب و یا کادر یک حزب را به
مواضع آن حزب نسبت میدهید؟ در هیچ کجای
دنیای متمدن چنین رفتاری را با یک حزب
سیاسی نمی کنند. فقط در ایران شرق زده و
آنهم نه بین مردم جوان و غرب گرا بلکه در
فرهنگ دوم خردادی – چپ سنتی این سطوح قاطی
میشود. حتی در دنیای حقوقی بورژواها خلط
اعضا و کادرهای یک حزب با خود آن حزب "خط
قرمز" محسوب میشود. یعنی میشود طرف را به
دادگاه کشید و سو کرد. آیا "خط قرمز" ها
دوستان اینجا توسط چپ های جنبش ملی -
اسلامی ترسیم شده است؟ یا اینکه مبصرهای
اخلاق چون اصولا اخلاقیات خیلی متعالی
دارند کارت عبور از همه خط قرمز ها در جیب
شان هست؟
2) آنچه
که از نظر دوستان "بی سابقه" است و "مخرب
و سکتاریستی" است (فاکت: "سکستاریسـت"
نفرین همه چپ های منزوی و سنتی علیه حزب
کمونیست کارگری است!) مصداقش گویا همین
"تروریست" و "جریانات آدمکش مانند
جندالله" است که نه حزب ما که بلکه
"بدنبال این بیانیه" توسط رفقایی از حزب
مطرح شده است. پس آن جمله شروع بیانیه
دوستان با آن همه خشم و تحکم علیه کار "بی
سابقه" حزب کمونیست کارگری که گویا "در
ادامه" یک چیزهای قبل از آن بوده است تا
اینجا یعنی در این پارگراف از لحاظ حقوقی
و رسمی حقیقت ندارد. خود این دوستان بهتر
از هرکسی میدانند که در حزب ما هر کادر و
عضو حزب آزاد و مختار است که حرف خود را
بزند. که ما حتی در این مورد قرار مصوب
داریم که برای مثال کمیته مرکزی ما یک
ارگان نشسته نیست و خارج از اجلاس خود
رسمیت ندارد، هیچ عضو کمیته مرکزی، این
کمیته و یا حزب را نمایندگی نمی کند.
میدانند که مواضع رسمی حزب از جانب
ارگانهای رسمی و منتخب آن (لیدر و هیات
دبیران یا دفتر سیاسی) و به امضا حزب
مطرح میشود. میدانند یک ما یک حزب مدرن
سیاسی هستیم.
3) تا
همینجای بحث میخواهیم یک سوال " خارج از
نزاکت" مطرح کنم. یعنی خواننده را وادار
کنم در مقابل حقیقت موضع بگیرد: نام کسی
که موضع یک رفیق حزبی را به موضع رسمی یک
حزب نسبت میدهد و بعد علیه آن حزب جار و
جنجال راه می اندازد و صفات "بی سابقه" و
"در ادامه" و "مخرب" را به کل آن حزب
می بندد چیست؟ راستگو؟ پا پرنسیب؟ با
انصاف؟ شلوغ کن؟ خط نگهدار اخلاقیات در
بحث؟ حقه باز؟ صادق؟ کدامیک؟ خودتان
انتخاب کنید.
4) در این
دو جمله آخر پاراگراف فوق یک عمل
"راستگویانه" و "اخلاقی" دیگر هم هست. که
البته کمی زیرکانه تر است. اگر دقت کرده
باشید بعد از اینکه اظهارات "اعضا رهبری
و کادرهای" حزب را به حزب نسبت میدهد و
آنهمه "بی سابقه" و "تخریب و سکتاریسم" را
بار آن میکند، بعدش میگوید: "
این بیانیه همچنین مواضع سیاسی واهی و
پوچی مانند "اظهار
ندامت از شرکت در جنبش سرنگونی" و "اعلام
ختم جنبش کمونیسم کارگری"
را به
حزب حکمتیست منتسب کرده است که ربطی به
واقعیت ندارد.
" که
اولا، اگر نویسندگان با پرنسیب ما
نوشته های "محمد فتاحی" و "کوروش مدرسی" و
"فاتح شیخ" را مطالعه کنند می بینند که
این ها "مواضع سیاسی و واهی و پوچ" نیست.
بلکه مواضعی هستند که از گفته های این
"اعضای رهبری" حزب حکمتیست دستگیر شما
خواهد شد. خلاف این وقتی است که خواننده
آن مباحث در آن "مواضع واهی و پوچ" شریک
باشد و آنها را نبیند و نخواهد ببیند. که
بعدا به این میرسیم. ثانیا، اگر
بیانیه ما را حتی سرسری هم بخوانند متوجه
میشوند که ما هم از این مواضع بهمین شکل
که مباحث مطروحه از جانب رهبری حزب
حکمتیست است نام برده ایم و نه سیاست های
رسمی و حاکم شده بر آن حزب. ما نگران
هستیم که در آستانه کنگره دوم این سیاست
ها و مواضع حاکم شود. که البته نه فقط هر
ناظر کمی آشنا با حزب حکمتیست، بلکه حتی
"مرغ پخته" هم میفهمد که چنین خطری بسیار
جدی است. ثالثا و مهمتر از همه،
گیریم که این ارزیابی و برداشت ما باشد،
شاید "پوچ و واهی" باشد، سوال این است که
چرا در این جمله آخر با یک عبارت "این
بیانیه همچنین" به راحتی این ها را به
جمله قبل، یعنی به همان لیست سیاه اتهام
"تروریست" و "آدم کش"، یعنی به همان "خط
قرمز" ها چسبانده اند؟ اگر بپذیریم که
گفتن "تروریست" و "جنداله" به یک جریان
مدعی چپ و کمونیسم "اتهام" و عملیات "مخرب
و سکتاریستی" است (که البته به اینهم بعدا
میرسیم) ، دیگر چرا نقد سیاسی (ولو "پوچ و
واهی") را در ردیف "خط قرمز" ها قرار
میدهید؟
خب باز یک
سوال بی ادبانه دیگر مطرح کنیم: کسی که
این کار را میکند چه می باید نامید؟ بی
دقت؟ کسی که سطوح بحث را قاطی میکند؟ کسی
از خشم و نفرت و حرص حتی دارد به بحث خودش
لطمه میزند؟ کسی که نادانسته پته را آب
میدهد؟ یک آدم خیلی دقیق و درستکار و
متعهد؟ یک حقه باز حقیر که فکر میکنند
خواننده اش نادان و بی دقت است؟ کدامیک؟
باز خودتان تیک بزنید.
اما فاکت ها چه بود؟
خب آنچه
که بالاتر آمد کل ادعای حقوقی دوستان علیه
ما است. این صورت ظاهر بحث ایشان است. قبل
از اینکه به بررسی بقیه اطلاعیه "حزب
اتحاد کمونیسم کارگری" بپردازیم اجازه
بدهید در حد همین "صورت ظاهر" و جنبه
حقوقی بحث باقی بمانیم و دنبال تمایلات
سیاسی پشت اینهمه راست گویی و احساس
مسئولیت و پرنسیب در بحث نرویم. ببینیم
فاکت هایی که ظاهرا مبنای این "خط قرمز"
ها می باشد از چه قرار بوده است. البته از
هم اکنون به همه ادب دوستان و همه هوادران
مبصر مبارزه طبقاتی هشدار میدهیم که
آنوقت مجبور میشویم سوال های خارج از
نزاکت حتی بیشتری هم طرح کنیم.
فاکت
شماره 1-
واقعیت این است "بعد از بیانیه" 2 اکتبر
حزب ما در مورد "جهت گیری های تازه حزب
حکمتیست" تا انتشار اطلاعیه شداد و غلاظ
دوستان، فقط یک جلسه علنی و رسمی حزب
کمونیست کارگری در اینترنت برپا شده است و
آنهم جلسه پالتاک حمید تقوایی در روز
چهارشنبه (3 اکتبر) بوده است. در ابتدای
این جلسه و در حالی که حمید تقوایی هنوز
در جلسه نبوده و جلسه هم حالت رسمی
نداشته، جمشید هادیان که ادمین اتاق است و
البته عضو کمیته مرکزی هم هست در مورد
تحولات اخیر حزب حکمتیست نظر خودش را مطرح
کرده است. او البته خودش حرفهای خود را
خواهد نوشت. اما آنطور که من متوجه شدم
بحث او این بوده که این جریان (حزب
حکمتیست) به حرکات مسلحانه جدا از توده
مردم و ماجراجویی نظامی معطوف شده است و
جمشید هادیان آنها را با نارودنیکهای
روسیه زمان لنین و عملیات تروریستی آنها
مقایسه کرده است. خب کسی که بخواهد منصف
باشد، کسی که بخواهد مارکسیست باشد، کسی
بخواهد حقیقت را بگوید، کسی که نخواهد
شلوغ کند، یک موضع سیاسی را نخواهد پشت
جار و جنجال پنهان کند، نمی تواند این بحث
را اینگونه وانمود کند که "اعضای رهبری"
حزب کمونیست کارگری به حکمتیست ها گفتند
"تروریست" و بعد هم اینرا به بیانیه و
موضع حزب کمونیست کارگری نسبت دهد. شما که
ندانید جریان بحث چیست فکر میکنید که جرج
بوش به حکمتیست ها گفته است "تروریست"! (و
پایین تر خواهید دید دوستان بسیار اخلاقی
و انسان دوست عین همین را به ما نسبت
میدهند!) از هیچ کجای بیانیه غلاظ دوستان
"اتحاد کمونیسم کارگری" متوجه نمی شوید که
یک بحث کاملا مربوط مارکسیستی و یک سنت
شناخته شده و مورد تایید کمونیسم کارگری
در اینجا نمایندگی شده که عمل مسلحانه جدا
از توده مردم که در مارکسیسم عملیات
تروریستی هم گفته میشود، تقبیح شده است.
چرا دوستان خیلی راستگو و خیلی کمونیست ما
بحث جمشید هادیان را چنان وارونه کرده اند
(طوری انگار همان "تروریست" مورد استفاده
بوش و آمریکا است) و بعد نظر شخصی یک
رفیق ما را به حزب کمونیست کارگری الصاق
کرده اند؟ باز باید سوال طرح کنیم که نام
چنین کسانی که سفید را بعنوان سیاه
میفروشند را چه میگذارید؟ آیا نام شان
حالا دیگر معلوم نیست؟ مواظب باشید که در
نام گذاری خیلی عصبانی نشوید وگرنه شما هم
جزو "مخربین" و "اتهام زنندگان" دستبه
بندی خواهید شد!
فاکت
شماره 2-
در طی جلسه پالتاکی حمید تقوایی هم گویا
یکی از رفقای کادر حزب در طی سوال خودش از
سر اینکه دوستان حکمتیست گفته اند که
ایادی رژیم را "تنبیه" میکنند، این کار
آنها را با امثال "عبدالله ریگی" و
اظهارات مشابه از سوی او مقایسه کرده است.
که حمید تقوایی هم در جواب توضیح داده است
که خیر موضوع سیاسی تر از این حرفهاست. که
این دوستان در چهارچوبه ناسیونالیسم قومی
کرد و فضایی که سیاست های آمریکا در منطقه
باز کرده است میخواهند با "بحران سازی" یا
تیر و ترقه در کردن "آینده سازی" کنند.
(اینها را محمد فتاحی و اسد گلچینی از
رهبران حزب حکمتیست نوشته اند.) این بحث
ها (مثل سایر جلسات چهارشنبه های حمید
تقوایی) باید الان دیگر روی سایت باشد و
هرکسی خواست میتواند برود گوش بدهد و به
صداقت و احساس مسئولیت دوستان "خط قرمزی"
پی ببرد.
فاکت
شماره 3-
بعد از جلسه پالتاکی حمید تقوایی، جمشید
اطیابی مسئول رادیو شراره ها برنامه
مصاحبه ای با مهرنوش موسوی (عضو کمیته
مرکزی حزب حکمتیست) در رادیو اش داشته است
که مهرنوش موسوی مفصلا به نقد سیاست های
رهبران حزب متبوع خودش پرداخته است. این
گفتگو را جمشید هادیان همزمان از پالتاک
پخش کرده است. در این گفتگو مهرنوش موسوی
گویا با فاکت های زیاد و مفصل از نوشته
های رهبران حزب حکمتیست و با تحلیل سیاست
های آمریکا در منطقه و در قبال
ناسیونالیسم قومی کرد مشروحا توضیح داده
است که چگونه حزب حکمتیست دقیقا روی همین
سیاست ها حساب باز کرده و میخواهد از این
نمد کلاهی برای خود بدوزد. نام جندالله در
این بحث رادیویی مطرح شده است و نه در
جلسه پالتاکی حمید تقوایی.
اینها
همه شنیده های دست دوم من است از کسانی که
مصاحبه مهرنوش را گوش داده اند. اما
میدانم که مهرنوش دهها صفحه نوشته است تا
علیه همین سیاست ها و خطر حاکم شدن آنها
بر حزب حکمتیست هشدار دهد. کسی میتواند با
بحث مهرنوش مخالف باشد. اما باید همین را
بگوید و لااقل باید نصف او بنویسد و جواب
دهد. ولی تا آنجا که به این سطح از بحث ما
برمیگردد، یعنی جنبه حقوقی و ادعاهای
دوستان و اتهاماتی که به حزب کمونیست
کارگری می بندند، این فاکت سوم دیگر هیچ
ربط صوری هم به حزب کمونیست کارگری ندارد.
اما ما آنرا اینجا آوردیم تا چیزی را بدون
جواب نگذاشته باشیم. در ضمن اینجا یک سوال
خیلی جالب و چشم باز کن هم مطرح میشود:
معلوم نیست دوستان خط قرمزی ما چرا این
هشدارهایی که به ما داده اند را به یک عضو
کمیته مرکزی حزب حکمتیست، یعنی مهرنوش
موسوی، نمی دهند؟ مهرنوش که خیلی صریح و
بی پرده دارد حرف میزند. ولی اگر به او
بگویند "اتهام میزنی" حرفهای "بی سابقه" و
"مخرب و سکتاریستی" میزنی، آیا آنوقت
فوری معلوم نمی شود که دوستان خط قرمزی
در کنار کوروش مدرسی و سیاست هایش و بر
علیه کمونیست های آن حزب نظیر مهرنوش
موسوی قرار گرفته اند؟ آیا همه عالم فورا
نمی فهمد که "خط قرمز" جز بهانه حقوقی
برای پنهان کردن یک موضع سیاسی، یک انتخاب
سیاسی، چیز دیگری نیست؟ آیا به ریاکاری آن
فوری پی نمی برند؟ و آیا دوستان خط قرمزی
ما روی همین حساب باز نکرده اند که با
حمله به حزب کمونیست کارگری
یکبار دیگر به حکمتیستها، و این
بار به راست ترین جناح آن، نان قرض بدهند
و "پروژه اتحاد" خودشان را به پیش ببرند؟
بعدا خواهیم دید دقیقا منافع رفیعی از
همین دست مبنای این همه لفاظی در باره ادب
و اخلاق و انسانیت و اینهمه هیستری مصرف
رنگ قرمز بوده است. اما
باز سوال خارج از نزاکت: نام کسی
که مخاطب خود را نادان فرض کند چیست؟
صادق؟ حقیقت گو؟ یا...؟
خب این
تمام فاکت هایی است که من سراغ دارم و
شنیده ام. متاسفم که باید وقت شما را با
روایت های دست دوم و سوم بگیرم. یکجورهایی
راستش معذبم که اوقات شما را با موشکافی
در چنین داستانهای حقیری تباه کنم. ولی چه
باید کرد وقتی دوستان مدعی ادب و اخلاق و
صداقت و انسانیت و کمونیسم و 16 تا صفت
مثبت دیگر همین اتهامات بی پایه را مبنای
ادعانامه علیه حزب ما قرار داده اند؟ چون
نتوانسته اند لغت "تروریست" و "جندالله"
را از بیانیه رسمی حزب درآورند، رفته اند
زمین را به آسمان دوخته اند تا بگویند.
" به دنبال این
بیانیه اعضای رهبری و کادرهای این حزب در
جلسات علنی، حزب حکمتیست را با جریانات
"تروریست" و ناسیونالیست قوم پرست از جنس
جریانات آدمکش مانند "جندالله" مقایسه
کرده اند." خب به این فکر کنید در
بیانیه ای که دارد در مورد "خط قرمز" ها
هشدار داده میشود، در بیانیه ای که گویا
نویسندگان آن مجسمه اخلاق و رفتار انسانی
با مخالف خود هستند شما شاهد یک همچه
ماجراهایی عجیب و غریبی هستید. اولا
حرفهای رفقای ما وارونه میشود و ثانیا
نظرات شخصی و اظهار نظرهای فردی آن ها به
حزب و بیانیه حزب و حتی اظهارات کسانی
خارج به آن الصاق میشود. من دیگر اسم نمی
گویم، شما بگویید. چه اسمی میگذارید؟
غفلت یا اوج شعور سیاسی؟
صبر کنید!
هنوز اسم نگذارید. چون ممکن است مجبور
شوید که عوض کنید. بعدش حتی خرابتر از آن
است که بالاتر دیدیم. بعد از آنهمه حقیقت
جویی و صراحت در اعلام مواضع سیاسی، بعد
از آنهمه اتهام نزدن به ما، و تلاشهای
واقعا صمیمانه اشان برای ممانعت کردن ما
در عبور از خط قرمز، دوستان "خط قرمزی"
در مورد بیانیه حزب ما چنین نتیجه گیری
شگفت انگیزی میکنند، و حتی متوجه هم
نیستند چه دارند میگویند:
نام واقعی این بیانیه
[یعنی بیانیه حککا]
"هشدار" و "اعلام نگرانی" نیست.
[به جمله بعد خوب دقت کنید:]
حزبی که تحلیل اش این است که حزب حکمتیست
یک جریان ناسیونالیستی و راست است، علی
القاعده از "سقوط آزاد" آن بدامن نیروهای
قومپرست نباید نگران شود! نام این بیانیه
عبور از خط قرمز و باب کردن سیاست غیر
کمونیستی و غیر مسئولانه هر نوع اتهام زدن
به این و آن است!
اینجا دو
نکته هست. یکی همین جمله آخر که "عبور از
خط قرمز و باب کردن سیاست غیر کمونیستی و
غیر مسئولانه هرنوع اتهام زنی به این و آن
است". که دیدیم دوستان با چه دستپاچگی و
در واقع روش بچه گانه ای (که برای ما اصلا
چیز تازه ای نیست) خود این کار را کرده
اند. مشتی اتهامات را به حزب ما زده اند و
همه ادعایشان این است که ما به دیگران
اتهام زده ایم! اینرا بالاتر بررسی کردیم.
اما جالب تر از این، نکته دوم یعنی معنی
آن جمله دیگر است:
"حزبی
که تحلیل اش این است که حزب حکمتیست یک
جریان ناسیونالیستی و راست است، علی
القاعده از "سقوط آزاد" آن بدامن نیروهای
قومپرست نباید نگران شود!"
اینجا
میخواهند بفرمایند که ما مثلا داریم فیلم
بازی میکنیم که
اعلام کرده ایم نگران شده
ایم و یک حقه ای در کارمان است. خب اگر ما
حزب حمکتیست را ناسیونالیستی و راست
میدانیم دیگر چرا الم شنگه راه انداخته
ایم که اینها دارند به دامن ناسیونالیسم
قومی سقوط آزاد میکنند؟ اما بقول فارسی
کافر همه را به کیش خود پندارد! کسی که
همه انسانیت اش به محاسبات حقیر و
ریاکارانه فرقه ای محدود باشد اینگونه خود
را افشاء میکند. این جمله نشان میدهد که
نویسنده این بیانیه "عبور از خط قرمز
ممنوع" یا دچار چنان بغض و کینه ای علیه
حزب کمونیست کارگری بوده که حتی معنی جمله
خودش را هم نفهمیده است، یا اینکه موضع
آنها اصلا همین است؟ و یا هردو!
سوال: آیا
در دنیای سرشار از کمونیسم و تعهد انسانی
ایشان، اگر یک حزبی راست و ناسیونالیست
باشد ولی در حال سقوط آزاد به دامن
نیروهای قومپرست است علی القاعده نباید
نگران شوند؟ آیا همین یک جمله موضع سیاسی
خود دوستان را که تا همینجا پشت هشدار در
مورد خط قرمز (که دیدیم پوچ است) قایم
کرده بودند، فاش نمی کند؟ آیا درجه تعهد
سیاسی و انسانی آنها را به واقعیت های
اجتماع و نیروهای سیاسی جامعه بیان نمی
کند؟ و آیا انسانیت کسی را در جای دیگری
جز باید جستجو کرد؟ در هپروت؟ در ادعا؟ در
صفات غلیظ و بی محتوا که بعدا در همین سند
خواهیم دید؟
بگذارید
یک مثال بزنم. خود دوستان برای مثال حزب
دمکرات کردستان را یک "جریان ناسیونالیستی
و راست" میدانند، خب اگر همین حزب دمکرات
بدامن نیروهای قومپرست سقوط آزاد کند،
نگران نمی شوند؟ آیا اگر حزب دمکرات
کردستان بشود "پژاک" و "زحمتکشان" این
دوستان نگران نمی شوند؟ اگر فلان حزب
مشروطه خواه و ناسیونالیست، بشود یک
ناسیونالیست قومی و جانی شبیه جندالله این
دوستان احساس نگرانی نمی کنند؟ آیا سعی
نمی کنند این چرخش را افشاء کنند و مانع
آن شوند؟ آیا دوستان بهمین زودی یادشان
رفت که ما در باره نقش و خطر نیروهای
ناسیونالیسم قومی، فدرالیسم و سناریو سیاه
در دوره نظم نوین جهانی چه بحث هایی داشته
ایم؟ مگر قرار بود چپ ها سناریو سیاهی
بشوند؟ مگر همه آن بحث ها در مورد خطر
سناریو سیاه اساسا برای جلوگیری از چرخش
نیروهای راست و کل فضای سیاسی به سمت
نیروهای سیاه نبود؟ آیا دوستان مدعی
"اتحاد کمونیسم کارگری" و منصور حکمت، این
"رهبران شناخته شده کمونیسم کارگری"
(مدالی که در همین سند به سینه خودشان زده
اند!) از سقوط یک جریان بالقوه "سناریو
سفیدی" به دامن یک جریان "سناریو سیاهی"
نگران نمی شوند؟
لابد نمی
شوند! و حتی فکر میکنند از ما هم مچ گیری
کرده اند! و آنوقت جالب است که این
دوستان دارند به ما میگویند "منصور حکمت
زدایی" میکنید! (و در ضمن اینهم اصلا
اتهام نیست!) جالب این است که این دوستان
میخواهند با اینهمه پز و افاده به ما و
بقیه درس اخلاق و انسانیت بدهند. آیا
سیاست این دوستان آنقدر انسانی هست که اگر
فرض بر این باشد یک ناسیولیست راست دارد
به ناسیونالیست قومی (یعنی به دار و دسته
های مسلح که قوم کشی و نفرت قومی راه می
اندازند و بوسنی و یوگسلاوی بوجود می
آورند) سقوط میکند برای جلوگیری از آن
هشدار بدهند و کاری بکنند؟ جواب: خیر! این
دوستان قهر و آشتی بچه های کلاس دوم
دبستان را با سیاست اشتباه گرفته اند. فکر
کرده اند ما هم مثل آن بچه ها فیلم بازی
کردیم که هشدار داده ایم. تعهد و
انسانیتی که این دوستان مدعی هستند در
همین حدود عمق دارد.
اما نکته
حتی مهمتر اینست که ما در باره یک حزب
راست ناسیونالیست صحبت نمی کنیم که دارد
به ناسیونالیسم قومی سقوط میکند، بلکه
نگرانی ما از این است که رهبران یک حزب
مدعی چپ و حکمتیسم مواضعی را گرفته که
هرکس میفهمد به چنان سرنوشت شومی میتواند
منجر شود. بحث در واقع بر سر راست تر شدن
یک حزب رسما بورژوائی نیست، بلکه بحث بر
سر فوق راست شدن حزبی است که نام حکمت را
یدک میکشد. و این حتی حساسیتی بمراتب
بیشتر طلب میکند. و این اولین بار نیست که
ما در قبال سرنوشت این دوستان احساس
مسئولیت کرده ایم. به شهادت اسناد زیاد،
(از جمله به کتاب "داستان زندگی انشعاب"
از حمید تقوایی رجوع کنید.) ما در موارد
متعدد دیگر نیز در مورد سیاستهای راست این
جریان همین هشدارها را داده بودیم و حتی
جهت گیری آنها بسمت ناسیونالیسم کردی را
به صراحت نقد کرده بودیم. جریانی که ما
وقت انرژی زیادی گذاشتیم تا قدم به قدم از
به راست چرخیدن آنها ممانعت کنیم و امروز
هم داريم
در مورد سقوط شان به کمپ نیروهای قومی
هشدار میدهیم. اگر سکوت و عدم دخالت فعال
در قبال سقوط یک حزب رسما راست و
ناسیونالیست به دامن ناسیونالیسم قومی
قابل توجیه باشد، که اصلا نیست، در هر
حال سکوت در برابر (چه رسد توجیه و دفاع
از) سقوط یک حزب چپ و مدعی حکمتیسم به
دامن ناسیونالیسم قومی و چیزی شبیه باند
زحمتکشان دیگر بهیچ وجه قابل توجیه نیست.
(یاد آوری: این گونه سکوت ها را لنین با
چنان انزجار و نفرتی یاد میکند که برق از
همه مبصرها و معلمان اخلاق فوئرباخی ساتع
خواهد کرد.) پس شما خود ببینید که دوستان
ما با همان یک جمله چه افکار کمونیستی و
انقلابی و انسانی! را بیان فرموده اند.
"خط قرمز" یا "اسم رمز"؟
ممکن است
بگویید این فقط یک جمله است که از زیر
دستشان در رفته است، شما بدجنسی نکنید و
به آن گیر ندهید. همه چیز را حول آن سوار
نکنید. ممکن است بگویید در "حزب اتحاد
کمونیسم کارگری" همان کسی که ئی میل را
برای شما فرستاده گویا کارگاه اطلاعیه
پراکنی علیه حککا باز کرده است. اینها را
نوشته و از حول حلیم توی دیگ افتاده و
شاید خودش و بدون چک کردن با بقیه دوستانش
چنین هنرنمایی کرده است. لابد پیش خودش
فکر کرده که موقعیتی گیر آورده تا یکی به
حزب کمونیست کارگری بزند و دیگر اصلا
حواسش هم نبوده که چه دارد میگوید. ولی ای
کاش اینطور بود. متاسفانه ایشان احتیاج به
هیچ "حول"ی ندارد بلکه متاسفانه در حلیم
غرق شده اند. این جمله اتفاقی نیست. شعور
منقدین اخلاقی و مبصران محترم مبارزه
طبقاتی همین است. و نه فقط همین است، که
بی کم و کاست همین است! این جمله کنه موضع
گیری سیاسی این دوستان که میکوشند تحت
لوای اخلاق و ادب و انسانیت و رعایت "خط
قرمز" ها پنهان کنند، بنحو ذق و زمختی
جلوی چشم همه ما قرار میدهد. برای اثبات
این لازم نیست جای دوری برویم. از این در
افشانی ها در همین سند بازهم میکنند. کمی
صبر کنید.
مضافا
اینکه مقادیر متنابهی ادب و صداقت ذاتی
دوستان این وسط یک جورهایی لاپوشانی
میشود! اولا خود این دوستان تا همین چند
ماه پیش که در حزب ما بودند، همراه ما
معتقد بودند که دوستان انشعابی (حزب
حکمتیست) به یک جریان راست تعلق دارند که
نهایتا بر ناسیونالیسم کردی استوار میشود.
تازه حتی بیش از این، ما مکررا مجبور
بودیم جلوی اظهارات افراطی و نادرست و
همین رفتار های بچگانه و آشنای این دوستان
علیه رفقای انشعابی بایستیم و از این
دوستان لقب "لیبرال" دریافت میکردیم. (در
این رابطه به مقاله خوب خلیل کیوان رجوع
کنید و ببینید آخرین پیشنهاد علی جوادی به
دفتر سیاسی ما چه بود.) ولی ظاهرا وقتی
چند قدم از حزب فاصله گرفتند برای اینکه
"اتحاد کمونیسم کارگری" درست کنند، یعنی
دوستان حکمتیست را به قوطی بگیر و بنشان
خود مثلا جلب کنند، یکباره از آنطرف بوم
افتادند و شروع کردند به پس گرفتن مواضع
قبلی خود و اعلام اشتباهات. حالا تا آنجا
غرق حلیم اتحاد خود شده اند که متوجه
فاجعه ای که میتواند رخ دهد نیستند و روز
روشن اعلام میدارند که یک حزب کمونیستی
نباید نگران این باشد که نیروی که خود را
کمونیست و حکمتیست میداند به دامن سیاست
های نوع باند زحمتکشان سقوط آزاد کند!
بیانیه داده اند و جار و جنجال راه
انداخته و کلی سرهم کرده اند که بگویند
اصلا گفتن چنین حرفی "اتهام" است! "ضد
اخلاقی" است! "سکتاریستی و تخریب کمونیسم
کارگری" است! به نظر میرسد که دوستان ما
در "اتحاد کمونیسم کارگری" هم در حال سقوط
آزاد به یک جایی هستند، بنظر شما نیستند؟
و بالاخره
اینکه مقادیر زیادی بی انصافی و تحریف هم
حتی در این نتیجه گیری عجیب نسبت به ما
وجود دارد. این دوستان اتهام و افترا زدن
به ما برایشان نقل و نبات است. مثل اکسیژن
همه جا هست و متوجه وجودش هم نمی شوند.
همان حلیم کذایی است. عین همان دوم خردادی
ها در زمان شکست دوم خرداد فکر میکنند
اصولا دیفالت سیاست این است که با اتهام و
ناسزا و ناروا به حزب کمونیست کارگری شروع
کنی. ما در بیانیه مان بر دو نکته مهم دست
گذاشته ایم که دوستان عاقل ما در "اتحاد
کمونیسم کارگری" اصلا قلم گرفته اند. از
بس که در پی وصله پینه کردن "فاکت" های
فوق به بیانیه حزب و به حزب کمونیست
کارگری بوده اند، که یادشان رفته. و یا
شاید منظور از اخلاقیات و پرنسیب در بحث و
اتهام نزدن همین چیزها ست.
این دو
نکته مهم عبارتند از:
اول)
اینکه ما در بیانیه مان تصریح کرده ایم که
نتیجه ناگزیر سیاست های پیشنهادی رهبری
حزب حکمتیست به قرار گرفتن کنار نیروهایی
نظیر رحمتکشان می انجامد. یعنی ما هنوز
برای نیت متفاوت رفقای سابقمان جایی باز
گذاشته ایم:
"تبدیل
این نظرات و مباحث به سیاستهای رسمی، که
بر مبنای آنها قرارها و قطعنامه های
متعددی به کنگره ارائه شده، حزب "حکمتیست"
را مستقل از نیت و انگیزه مطرح کنندگان
این سیاستها عملا در کمپ نیروهائی نظیر
باند زحمتکشان قرار خواهد داد."
دوم)
اینکه ما گفته ایم که رفقایی در حزب
حکمتیست هستند که در مقابل رسمیت یافتن
این سیاست ها ایستادگی میکنند:
"خوشبختانه
بحث های انتقادی از این نظرات نیز در حزب
حکمتیست وجود دارد که نشاندهنده مقاومت
در برابر این نظرات است. وظیفه
تاریخی و کمونیستی
آن
عده از کادرها و اعضای حزب حکمتیست که
هنوز خود را به کمونیسم کارگری متعهد
میدانند اینست که در برابر این سقوط آشکار
بایستند و اجازه ندهند حزبشان به
نیروئی از جنس سازمان زحمتکشان تبدیل
شود." (تاکیدات از ما است.)
خب حالا
شما خواننده گرامی قضاوت کنید، چه کسی
دارد کارهای "بی سابقه" میکند؟ چه کسی
دارد "مخرب و سکتاریستی" عمل میکند؟ چه
کسی کمونیسم که سهل است، عقل سلیم در
سیاست و ذره ای تعهد به مدنیت و تمدن را
هم کنار گذاشته است؟ و همه این کارها را
هم تحت لوای تمدن و انسانیت و کمونیسم
انجام میدهد؟ آنانکه با این دقت و تعهد
دارند در مورد خطر سقوط در دامن
ناسیونالیسم قومی علیرغم نیت مطرح
کنندگانش هشدار میدهند و میگویند
خوشبختانه مقاومت در برابر آن هست و باید
جلوی آنرا گرفت، یا کسانی که در این دعوا
دارند به ما هشدار دهندگان سنگ میزنند،
برای ما پاپوش "خط قرمز" میدوزند، با
هنرنمایی چیزهایی را به ما وصل میکنند که
اصلا در بیانیه حزبمان نیست، و بعد هم این
حرف عجیب و ضد کمونیستی را تحویلمان
میدهند که اگر شما جریانی را راست و
ناسیونالیست میدانید چرا نگران سقوط آن به
دامن ناسیونالیسم قومی هستید؟
می بینید
وقتی آن پوست ادب و نزاکت ظاهری را یک ذره
خراش بدهیم چه عفونتی زیر آن خوابیده است؟
و آیا مناظر دوباره تکرار نمی شود؟ آیا
بین اینگونه ادعای مدنیت و تعهد متقابل
انسانی ، و آن بحث مشهور "جامعه مدنی" و
"تمرین دمکراسی" دوم خرداد شباهت وجود
ندارد؟ دوم خردادی ها تحت عنوان تمرین
دمکراسی و رعایت ادب میکوشیدند جمهوری
اسلامی را از مهلکه در ببرند و دوستان ما
تحت عنوان ادب و انسانیت دارند تلاش
میکنند سیاست های راست و سقوط به کنار
زحمتکشان را توجیه کنند. هم آنها و هم
اینها هر دو برای پنهان کردن موضع سیاسی
خود حزب کمونیست کارگری که بر حقیقت انگشت
گذاشته را به باد اتهام و افترا گرفته
اند. آیا نمی بینید که چطور بحث "جامعه
مدنی" و "دمکراسی" دوم خردادی ها که همان
دوره کنفرانس برلین کراهت و ریاکاری آنرا
نشان دادیم، حالا دارد تحت عنوان "نزاکت"
و "ادب" و "اخلاق" و "خط قرمز" و آنهم به
نام چپ و منصور حکمت از پنجره حقیر دوستان
دوباره وارد میشود؟ آیا نمی بینید که "خط
قرمز" درست مثل "جامعه مدنی" دوره دوم
خرداد "اسم رمز" چیز دیگری است؟
پایین تر
خواهیم ديد که اسم رمز چه چیزی و نشان
خواهیم داد که اهداف دوستان حول همان
"پروژه اتحاد" و خیلی حقیر تر از اینهاست
ولی در این سطح از بحث میخواهیم نشان دهیم
که نهیب مضحک دوستان در مورد رعايت ادب و
اخلاق از همان جنس تقلبی نوع دوم خرداد
است. درجه مدنیت و تعهد اجتماعی و رفتار
متعالی انسانی در عصر ما نهایتا به سیاست
و پراتیک کمونیستی و کارگری در قبال اوضاع
گره خورده است. اگر شما تحت نام دمکراسی و
آزادی بیان از جلادان جمهوری اسلامی دفاع
کنید، مردم به آزادیخواهی تان شک خواهند
کرد. اگر در مقابل گرایش به باند زحمتکشان
سکوت و کنید و تحت نام کمونیسم و اخلاق از
آن تلویحا دفاع کنید، آنوقت مردم به اخلاق
و کمونیسم شما شک خواهند کرد!
پاپیون و سوت کشتی!
ممکن است
بگویید، ها! شما باز شروع کردید. تا اینجا
بعضی حرفهایتان شاید قابل تعمق بود، اما
دیگر مقایسه اینها با دوم خرداد خیلی بی
انصافی است. ما هم قبول داریم اینها با
دوم خرداد فرق دارند، اما نکته این است که
اینها انعکاس شکست دوم خرداد در صفوف چپ
هستند که خود را بصورت شکست طلبی
سوسیالیستی مطرح میکند. اما وجه اشتراکشان
با دوم خرداد همان توسل شان به جامعه مدنی
و دمکراسی و ادعای اخلاق و رعایت حقوقی
همدیگر است، که هم در مورد دوم خرداد و هم
در مورد این دوستان حتی در همین حد جامعه
مدنی و دمکراسی هم زمینه واقعی ندارد. چرا
که اگر خود دمکراسی و جامعه مدنی حتی در
آن منشاء اصیل قرن هژدهمی اش نهایتا بر یک
ریاکاری و دروغ بزرگ استوار شده است،
امروز اساسا همین ریا و دروغ بزرگ تمام
محتوای خودش را بیرون ریخته است. در دوره
ای که دمکراسی شده وضعیتی مثل عراق و
جامعه مدنی هگل و روسو شده است نظم نوین
جهانی و تعریف هویت انسان ها نه بر اساس
شهروندی که قومیت و مذهب و جنگ تمدنها ،
در این دوره هرکس از چپ یا راست پشت
دمکراسی و جامعه مدنی و نقد حقوقی و
دمکراتیک برود، هرکس انسانیت خود را در
این حدود تعریف کند، ولو اینکه حتی در
این کار خود صادق باشد، سرنوشتی بهتر از
این نخواهد داشت!
گفتم ولو
اگر در کار خود صادق باشد بهمین سرنوشت
دچار میشود. وای بحال کسی که انگیزه اش
صرفا منافع حقیر "اتحاد" خود باشد. اگر
باقی همین متن کوتاه دوستان "اتحاد
کمونیسم کارگری" را بخوانید خواهید دید که
ما تا اینجا خیلی با لطف با این دوستان
صحبت کرده ایم. بقیه این متن سوت که سهل
است بوق کشتی های اقیانوس پیما در کله تان
میکشد. گوش کنید:
هیچ درجه از اختلاف
تاکتیکی سیاسی نمیتواند باعث این شود که
حزبی یک نیروی کمونیستی و چپ را در صفوف
جریانات "باند سیاهی" و "تروریست" مشابه
"باند زحمتکشان" و "جند الله" قرار دهد.
نباید به این روشها و اقدامات مخرب در
صفوف اپوزیسیون اجازه شکل گیری و رشد داد.
زمانیکه وزارت خارجه آمریکا سازمان
مجاهدین را در لیست سازمانهای تروریستی
قرار داد با اعتراض شدید رهبری دیروز حزب
کمونیست کارگری مواجه شد. کسی در این موضع
یاد سیاستهای مجاهدی نیفتاد. اینبار
آمریکا هنوز چنین حرفی نزده است، متاسفانه
رهبری حزب کمونیست کارگری به حزبی
کمونیستی دیگری چنین اتهام زشتی میزند.
این اقدام باید با اعتراض گسترده تر مواجه
شود.
اینجا هم
چندین مساله هست که برخی را خلاصه و برخی
را مشروحا باید صحبت کنیم.
اول،
از آخر شروع کنیم. اینجا دوستان خیلی
شریف ما دارند بدون هیچ پرده پوشی به ما
میگونید شما مثل آمریکا و جرج بوش و حتی
زودتر از آنها به اینها گفته اید تروریست.
و ما بالاتر در جزئیات واقعیت ماجرا را
بررسی کردیم و دیدیم موضوع از چه قرار
بوده. خب کسی که اینهمه حقایق تمیز و
دلسوزانه (و صد البته نه اتهام و افترا از
نوع دوم خردادی!) را حواله ما میکند قبول
کنید دیگر نمی تواند پاپیون ادب و نزاکت
بزند. خصوصا وقتی که درست بحث بر سر این
است که یک "حزب کمونیستی" دیگر اتفاقا
دارد با سر به حیطه سیاست های بورژوایی و
نظم نوینی (نهایتا آمریکایی) سقوط میکند و
ما به آنها هشدار میدهیم و دوستان خط
قرمزی چنین با صمیمیت تلویحا ما را
آمریکایی خطاب می فرمایند. واقعا چه کسی
دارد "اتهام زشت" میزند و چه کسی پاپیون
نزاکت و سلامت بحث را ساتر موضع سیاسی
"قشنگ" خود کرده است؟ بقول منصور حکمت
زیر آن پاپیون چیزهای دیگری خوابیده است.
(در ضمن یک سوال: چه درجه "اختلاف تاکتیکی
و سیاسی" لازم بود تا منصور حکمت این را
به یک نیروی چپ دیگر، "وحدت کمونیستی"،
بگوید!؟)
دوم،
میفرمایند به این روش ها و اقدامات مخرب
در صفوف اپوزیسیون نباید اجازه شکل گیری و
رشد داد. اینرا البته کسانی دارند
میفرمایند که اسناد مسلم و غیر قابل
انکارش هنوز روی سایت حزب هست که چگونه با
دل و جان کوشیدند از نوید بشارت مشهور تحت
لوای همین پاپیون زدن و نقد حقوقی و
دمکراتیک به سیاست کمونیستی، تحت لوای اصل
بر برائت است، دفاع کنند. (حتما به بحث
های آن دوره و نقد ما از همین درک حقوقی و
دمکراتیک این دوستان از کمونیسم و حزب
کمونیستی رجوع کنید.) اما نوید بشارت به
کنار، در همین نوشته کوتاهشان کاملا مشهود
است که در جدال درونی یک سازمان چپ چطور
نه فقط سقوط به دامن ناسیونالیسم قومی را
انکار میکنند، بلکه میفرمایند حتی اگر هم
باشد شما میگویید اینها راست اند پس چه
جای نگرانی است. و این همه را دارند باز
تحت لوای آشنای بحث حقوقی "تهمت و افترا
نزنید" عنوان میکنند. یعنی دقیقا همان خطی
که در قبال نوید بشارت نمایندگی میکردند.
سوم
برای اینکه همه ما را مطمئن کنند که آن
جمله کذایی و افشاء کننده پاراگراف قبل
اتفاقی نبود و موضع واقعی دوستان (لااقل
تا این لحظه) است، برای آنکه نشان دهند
این دوستان همچنان همان هستند که در مقطع
دفاع از نوید بشارت و تشکیل فراکسیون و
جدایی بودند، آنرا دوباره در همین
پاراگراف به شکل تئوریک و فکر شده تری
مطرح کرده اند و البته بدون اینکه متوجه
باشند "باند زحمتکشان" را هم یک غسل تعمید
دمکراتیک اخلاقی داده اند. به این جمله
شان دقت کنید:
"هیچ درجه از اختلاف
تاکتیکی سیاسی نمیتواند باعث این شود که
حزبی یک نیروی کمونیستی و چپ را در صفوف
جریانات "باند سیاهی" و "تروریست" مشابه
"باند زحمتکشان" و "جند الله" قرار دهد."
چند سوال:
آیا یک "نیروی کمونیستی و چپ" برای همیشه
چپ و کمونیست باقی می ماند؟ آیا عبدالله
مهتدی که "باند زحمتکشان" (این عبارت
منصور حکمت است) را درست کرد، زمانی چپ
نبود، کمونیست نبود، حتی نقش برجسته ای در
یک مقطع از پیشروی کمونیسم در ایران (مقطع
مبارزه با پوپولیسم در کومله و تشکیل حزب
کمونیست ایران) نداشت؟ آیا برای مدتهای
مدید همین عبدالله مهتدی دبیر کل و
بالاترین مقام رسمی حزبی نبود (حزب
کمونیست ایران قبل از جدایی) که منصور
حکمت در دفتر سیاسی و عملا رهبر آن بود و
همه ما از دوستان حکمتیست گرفته تا دوستان
اتحاد کمونیسم کارگری جزو کادرها و اعضاء
همان حزب بودیم. خب آیا در مقطعی که
عبداله مهتدی سعی کرد با یک شبه کودتا و
به کمک حمایت های "مام جلال" در حزب
کمونیست ایران بعد از جدایی قدرت بگیرد و
کومله را بالا بکشد، و برود یک افق باند
سیاهی و بازی در سناریو سیاه نوع آمریکایی
را پی بگیرد، آیا در آن مقطع کسی نمی
توانست بیاید و به منصور حکمت بگوید "هیچ
درجه از اختلاف تاکتیکی و سیاسی" نمی
تواند باعث شود که شما ایشان را که یک
"نیروی چپ" است باند سیاهی و "باند
زحمتکشان" بنامید؟ آیا خیلی ها همانوقت
نگفتند این خارج از نزاکت است و نمی شود
به نیرویی که خود را کمونیست و چپ میداند
و بهر حال همان نام را یدک میکشد گفت باند
سیاهی؟ آیا همین امروز هم خیلی همین عبارت
"باند زحمتکشان" را علم نمی کنند که چطور
منصور حکمت علیه یک رفیق سابق خودش
"فحاشی" کرد؟ آیا خود منصور حکمت نبود که
بخاطر همین صراحت و صداقت سیاسی اش در
بیان حقایق مبارزه طبقاتی و محتوای سیاسی
جریانات و معنی واقعی عمل اشخاص مورد
بیشترین حملات و سخیف ترین اتهامات و همه
هم تحت عنوان "نزاکت" و "اخلاق" قرار
گرفته است؟ آیا یادتان نیست که انتقادات
صریح او در کنگره دوم به محفلیسم، عنوان
"نمایش محیر العقول" گرفته بود؟ آیا
یادتان نیست که محمد شافعی بدلیل تیز بینی
و صراحت نادر در نشان دادن ماهیت و منفعت
واقعی پشت حرفهای عبدالله مهتدی به منصور
حکمت "کارت زرد" نشان میداد که افکار
دیگران را نخوانید؟ آیا خاطرتان رفته است
که رضا مقدم نقدهای منصور حکمت و کادرهای
حزب به دوم خرداد دوستان مستعفی را "فحاشی
روشنفکرانه" ("لجن آنلاین" آن دوره؟!)
اعلام کرد و از حزب تشریف برد؟ اصلا
منصور حکمت "از منظر اژدها" و توصیف کردن
خود بعنوان اژدها و اینکه هر از گاهی یک
"شازده" (اینهم لغت منصور حکمت است) برای
کشتن او عروج میکند، را برای چه نوشت؟
آیا یادتان رفته است که منصور حکمت با چه
حرارتی حتی رفقای خود حزب را در مورد
برخورد غیر قاطع و ناپیگیر به همین باند
زحمتکشان مورد نقد شدید قرار میداد؟ واقعا
منصور حکمت اگر امروز حرفهای شما را در
مورد باند زحمتشکان و تمایل به باند
زحمتکشان در بین رهبران حزب حکمتیست می
شنید چه به شما میگفت؟ و آیا فورا مورد
اتهام "سکتاریست و مخرب" شما قرار
نمیگرفت؟ (1)
بعلاوه،
چه کسی میزان این "اختلافات تاکتیکی و
سیاسی" را معلوم میکند و چه کسی میزان "چپ
و کمونیستی" بودن آن جریان آنطرف را معلوم
میکند؟ این مبصر مبارزه طبقاتی کیست؟ این
منادی صلح و آشتی و سازش و تساهل و مدارا
بین طبقات و نمایندگانشان (احزاب) کیست؟
اینجا باید به آن اول بحث برگردیم، چه کسی
دارد "خط قرمز" را معلوم میکند؟ این مرکز
غیبی و عالم به همه امور که شعارش گویا
"تمرین دمکراسی" نیست، از کجا آمده است؟
آیا جز این است که این اختلافات و این
جدال ها مساله ای ابژکتیو است و همه دارند
می بینند؟ آیا جز این است کسی که پرچم
مندرس و کهنه تمرین دمکراسی و رعایت ادب
ریاکارانه و مزورانه بورژوایی را بر
میدارد در واقع دارد موضع سیاسی خود را
پشت آن قائم میکند؟
بگذارید
مشخص حرف بزنیم. مساله واقعی، و نه در
هپروت "انسانیت" فوئرباخی و البته عاریتی
شما (چون فوئرباخ برای دوره خودش اصالت
داشت.)، بلکه روی زمین سفت از این قرار
است: چند بار دیگر کوروش مدرسی باید
بگوید که "مردم خر نشوید و در خانه
بمانید" تا ما بفهمیم که ایشان به راست
چرخیده است و فقط یک نام چپ را یدک میکشد؟
چند بار دیگر باید کوروش مدرسی مبارزه
مردم علیه جمهوری اسلامی را (درست مثل
مبلغین وزارت اطلاعات در تلویزیون های
دولتی) به هخا و الاهواز بفروشد و تازه ما
را هم در ردیف هخا قرار دهد (باز درست مثل
مبلغین جمهوری اسلامی!) تا ما قبول کنیم
ایشان دیگر بدجوری راست شده است؟ چند
بار دیگر باید ایشان که لیدر حزب حکمتیست
است باید بیاید و بگوید "حزب الله مهد
کودک میسازد و مقاومت شکل میدهد و چتر
عاطفی برای مردم درست میکند" تا ما بفهمیم
"عواطف" و "مقاومت" و احساسات واقعی ایشان
در چه عوالمی قرار دارد و چگونه میتواند
به بهانه مبارزه با آمریکا و اسرائیل در
کنار نیروهایی مثل حزب الله قرار گیرد؟
چند بار دیگر ما باید ببینیم که وقتی
ایشان "بلند بلند" فکر میکند به دامن راست
می افتد و میگوید "سوسیالیسم رم میدهد" و
"در دولت هجاریانی شرکت کنیم" و وقتی
"کوتاه کوتاه"و معقول فکر میکند به حزب
کمونیست کارگری بد و بیراه میگوید و زوال
آنرا اعلام میفرماید ؟ آیا ایشان نگفت چپ
شکست خورد و راست دست بالا دارد؟ آیا همه
حرکت حزب حکمتیست را روی این تز سوار
نکرد؟ خب حتی اگر باند زحمتشکان را هم
فعلا کنار بگذاریم، این در افشانی ها در
شرایطی که درست عکس این است و جامعه دائم
به چپ چرخیده است، آیا خیلی چپ تر و
انقلابی تر از آنچیزی است که عبدالله
مهتدی قبل از باند سیاهی شدن میکرد و
میگفت؟ آیا اگر همین کوروش مدرسی و یاران
نزدیکش با این سابقه درخشان در "چپ" بودن
در حزب حکمتیست سیاستها و پلاتفرم ها و
اظهاراتی بسیار شبیه عبدالله مهتدی مطرح
کنند، اگر بخواهند تمام حزب حکمتیست را
حول سیاست ماجراجویی های نظامی و "بحران
سازی" و اتکاء به نیروهای ناسیونالیست کرد
عراق (که میدانیم همانها نقطه اتصال
عبدالله مهتدی به سیاست های نوع باند
زحمتکشانی بودند) سازمان دهند، اگر قبلا
همین کار را در عراق و تحت لوای "کنگره
آزادی عراق" انجام داده باشند، اگر جلوی
چشم همه ما عناصر چپ و رادیکال حزبشان را
یکی یکی از این زورق در حال غرق بیرون
بیندازند تا "سبک" بشوند و روی آب بماند،
آنوقت اگر کسی بیاید بگوید به اینها
نگویید
با سر بطرف جریانی مثل زحمتکشان میروید،
بگوید این "اتهام زشت" است، بگوید این سنت
ناپسندی در اپوزیسیون است، بگوید این "غیر
کمونیستی" است و "تخریب و سکتاریسم" است،
خب چنین کسی خود کجا ایستاده است؟ آیا جز
این است که یا خودش به همان سیاستها
سمپاتی دارد یا آنقدر عقل سیاسی ندارد که
بفهمد چه اتفاقی دارد می افتد؟ آیا روشن
نیست که در بهترین حالت چنین کسی از
مبارزه طبقاتی یک درک حقوقی و دمکراتیک
دارد و عجیب نیست که نقد به لنین از همین
زاویه دمکراتیک را در نشریاتش چاپ کند و
ترویج کند؟ آیا معلوم نیست که چنین کسی
دقیقا مثل دوم خرداد در عصر گندیدگی
دمکراسی و ته کشیدن تعبیر حقوقی و
بورژوایی از آزادی و انسانیت و صمیمیت، در
عمل یک ریاکار تمام به معنی و حقیر از کار
در می آید؟ آیا جز این است که چنین کسی
در سیاست فقط همان پاپیون ها را دارد و
بس!؟
کرنش در برابر باند سیاه؟
بگذارید
یک نکته عجیب تر که در همان نقل بالا
مستتر است را برجسته کنیم و ببینیم زیر
پوست نزاکت و تمرین دمکراسی و اخلاق و
انسانیت پوچ و فوئرباخی دوستان چه چیزهای
واقعی ای خوابیده است. دوستان عاقل ما حتی
متوجه نیستند که اینجا چطور تلویحا دارند
جندالله و ناسیونالیسم قومی را نیز تطهیر
میفرمایند.
دوستان!
ناسیونالیسم قومی، ناسیونالیسم سناریو
سیاهی، ناسیونالیسمی که اسلحه و جنگ و
اتکاء به نفرت قومی و مذهبی را مبنای
سیاست خود قرار میدهد و به آمریکا و
انگلیس وصل میشود و در عصر نظم نوین جهانی
نقش ایفاء میکند، انواع دارد. نوع "چپ" آن
هست، نوع "سکولار" آن هست، و نوع مذهبی آن
هست. از دار و دسته هایی که آمریکا در
یوگسلاوی و آلبانی و غیره مسلح کرد و راه
انداخت (همان "کی ال ای" که نادر هم در
نقلی که در زیر نویس 1 آوردیم اشاره
میکند) ، تا جندالله و پژاک و باند
زحمتکشان و گرگ های خاکستری تا دستجات
قومی مذهبی که در عراق درست کردند، همه
اینها علیرغم خصلت و مضمون مشترک طبقاتی
و تاریخی شان (نقش سناریو سیاهی در عصر
نظم نوین جهانی) در عین حال تفاوت های
خودشان را دارند. برای مثال تا آنجا که
من میدانم اگر به عبدالله مهتدی و باند
زحمتکشان هم بگویید شما مثل جندالله هستید
درست مثل شما فریاد بر می آورند "آی فحاشی
میکنید"، "دارید اتهام زشت میزنید"، "آی
بی ادب ها"، "آی سکتاریست های مخرب".
عبدالله
مهتدی میداند که نمی تواند مثل جندالله از
قرآن آیه بیاورد و مثل القاعده سر ببرد.
او حتی میداند که نمی تواند جای "پژاک" را
بگیرد و بر طبل ناسیونالیسم غلیظ نوع
اوجلانی بکوبد. او دو دستی و محکم به نام
کومله چسبیده است، چرا؟ چون میداند فضای
سیاسی کردستان در ایران اصولا چپ است.
چرا؟ چون میداند کارگر و کمونیسم در آن
جامعه قوی است. لذا او میخواهد صندلی ویژه
خودش را اشغال کند. میخواهد ناسیونالیسم
قومی و سناریو سیاهی از نوع چپ و تحت نام
کومله را نمایندگی کند. او میخواهد سکولار
و تحت لوای چپ همان خط سیاسی و البته باند
سیاهی را پیش ببرد. این تمام کالای او در
بازار جهانی سیاست است. خب دوستان حالا
شما بفرمایید چه اندازه "اختلاف تاکتیکی و
سیاسی" لازم است تا به کسانی که دارند از
کیسه کومله (یعنی یکی از خوشنام ترین و
انقلابی ترین و چپ ترین سازمانهای توده ای
چپ ایران) برای همان ناسیونالیسم قومی و
نوع جندالله خرج میکنند، بتوانی بگویی
"ناسیونالیسم قومی"، به آنها بگویی "باند
سیاهی"؟ همانطور که منصور حکمت خیلی خیلی
زودتر و وقتی بسیاری ماهیت واقعی کومله
زحمتکشان را مثل امروز ندیده بودند، به
آنها گفت؟
حالا اگر
امروز کسی بیاید چنان تمایلات و سیاست
هایی را خیلی فرموله شده تر از عبدالله،
قابل هضم در دستگاه فکری کسانی که به حکمت
سمپاتی دارند، و حتی تحت عنوان "حکمتیست"
به یک حزب چپ پیشنهاد کند، باید دست
نگهداشت و گفت کمونیست عزیر و شفیق نکند
یک ذره راست بشوی؟ باید با ادب بود و دست
به گردن چنین دوستانی انداخت و گونه چپ و
راست شان را بوسید و گفت رفیق عزیز نکند
بهتان بر بخورد ها، ولی مواظب باشید یک
وقت به دامن ببخشید آن راست ها نیفتید!
یا باید بی پرده و صریح و بیرحم محتوای
واقعی سیاست او را اتفاقا بدون هرگونه
ملاحظه "تاکتیکی و سیاسی" نشان بدهد تا
بتواند مگر جلوی سقوط او را بگیرد؟
سوال من
این است آیا این پرچم مدارا و اخلاق و
ملاحظه رفقای قدیم، در بهترین حالت، یعنی
اگر واقعا از موضع هپروتی مبصر مبارزه
طبقاتی باشد، دوستی خاله خرسه در حق چپ
و کارگر و انسانیت نیست؟ آیا این اخلاقیات
رفیع و در واقع پوچ و دروغین دوستان (که
ما بالاتر دروغین بودن آنرا به عینه
دیدیم) در دنیای واقعی به نفع همان سیاست
طبقاتی که جنداله و زحمتشکان را بوجود
آورده است، همان سیاست های نظم نوینی تمام
نمی شود؟ آیا یک کلاه گشاد برای کمونیست
های نمی دوزد که چطور تا روی چشمان بیاید
و عبدالله را در لباس حکمتیست نتوانند
تشخیص دهند؟ و آیا عجیب نیست که شما به
کسانی که دارند علیرغم هر نیتی بطور عینی
در همین جهت سیاست بورژوازی جهانی و نظم
نوین جهانی پای میگذارند بعنوان "چپ و
کمونیست" و ملاحظه "تاکتیک و سیاست" باج
میدهید، و در عوض به کسانی که دارند با
تمام مسئولیت و انصاف به این دوستان و به
چپ و کارگر هشدار میدهد، چنین آسان اتهام
میزنی، چیزهای غیر واقعی را به موضع حزب
ما می بندید و ما را کنار آمریکا و
"تروریست" خواندن اینها قرار میدهید؟ شما
دوستان لطیف و اخلاقی، چرا فقط در دفاع از
راست آنقدر اخلاقی و مهربان از کار در می
آید و در حمله به چپ آنهمه بی پرنسیب و
ریا کار و بی انصاف؟ آیا باید بپذیریم که
این شما هستید که دارید در چمن دنبال
پروانه ها میکنید و ما شده ایم کسانی که
"اتهام زشت" به کمونیست ها و آزادیخواهان
و اپوزیسیون میزنیم؟
با اینهمه
ما در بیانیه رسمی حزبمان بروشنی و
آگاهانه و با کمال تعهد وضعیت حزب حکمتیست
را با باند زحمتکشان و موقعیت عبدالله
مهتدی یکی نگرفته ایم. این اتهامی است که
تحت نام اتهام نزنید به سوی ما پرتاب
میشود. ما به کمونیست های این سازمان
(حزب حکمتیست) و به همه کمونیست ها و
کارگران و مردم آزاده داریم هشدار میدهیم
که جلوی چنین چرخشی که به باند زحمتکشان
منجر میشود را بگیرید. ما مسئولانه عمق
فاجعه ای را که ممکن است رخ دهد دیده ایم
و هشدار داده ایم و امیدواریم که این
هشدار ما بسهم خود نیرو بسیج کند، جلوی
این سقوط آزاد مانع ایجاد کند، لااقل دیگر
به ایشان اجازه ندهد این کار را تحت نام
حکمت و کمونیسم کارگری انجام دهند. تا
آنجا که من یادم می آید برخورد ما به
عبدلله مهتدی و باند زحمتکشان از این دست
نبود. ما اعلام کردیم که اینها یک جریان
باند سیاهی هستند و باید محکم جلویشان
ایستاد. ما هنوز همانطور که بالاتر نقل
آوردم حتی به ارائه کنندگان سیاست های نوع
باند زحمتکشانی در حزب حکمتیست میگویم
"مستقل از نیت تان" سقوطی در حد زحمتکشان
نتیجه این سیاست ها است. ما در بیانیه مان
به صراحت اظهار امیدواری میکنیم که چپ ها
و کمونیست های حزب حکمتیست اجازه حاکم شدن
چنین سیاست هایی را ندهند.
و
بالاخره، دوستان "اتحاد کمونیسم کارگری"
مثل اینکه متوجه نیستند هرکسی میفهمد که
در جریان جدال چپ و راست حزب حکمتیست این
دوستان تا اینجا در کنار راست های آن قرار
گرفته اند. (میگویم تا اینجا، چون که
دوستان خط قرمزی ما هر هفته یک موضع
میگیرند و مجبوریم بگوییم تا اینجا) و
اینهم برای ما ابدا نا آشنا نیست. ما
بارها دیده ایم که این دوستان فراکسیونی
قدیم و "اتحاد کمونیسم کارگری" جدید چقدر
استعداد دارند که سرشان را زیر برف کنند و
فکر کنند کسی بقیه بدن و نازنین و ظریف
شان را نمی بیند. کسی که با آنهمه هنر
بافندگی میکوشد "تروریست" و "جنداله" را
به بیانیه حزب و خود حزب ما ببندد تا تحت
لوای "خط قرمز" بحث سیاسی ما را بخیال
خودش جواب دهد، کسی که در روز روشن میگوید
جای نگرانی ندارد اگر یک جریان راست به
ناسیونالیسم قومی سقوط کند، کسی که دارد
با چنین حرارت و چاپلوسی یک جریان شکست
طلب نظیر حزب حکمتیست تحت رهبری و سیاست
های کوروش مدرسی را چنین چپ و کمونیست
تعریف میکند که آدم قند توی دلش آب میشود،
چنین کسی با چه زبانی باید بگوید که لااقل
تا اطلاع ثانوی (تا اطلاعیه بعدی) خودش در
کنار کوروش مدرسی قرار گرفته است؟ حتی اگر
خودش هم همه آن بذل و بخشش ها را از سر نا
آگاهی و منفعت حقیر کرده باشد و بعد بفهمد
"اشتباه" کرده و پس بگیرد هر ناظری میفهمد
او امروز کجا ایستاده است. در واقع دوستان
دارند طناب ایمنی کوروش مدرسی را که هنگام
سقوط پاره شده و در هوا معلق است با دست
به پای خود می بندند و حتی متوجه هم
نیستند. آیا دوستان "اتحاد کمونیسم
کارگری" حالا باید حزب ما یک اطلاعیه
هشدار هم در مورد شما بدهد؟
حق دارم و
در واقع مجبورم که با همین صراحت به شما
رفقای قدیم هشدار بدهم. چرا که این همسویی
و هم جهتی فقط در این مورد نیست. علیرغم
همه زیگزاگ ها و اوج و فرود ها، منحنی
حرکت دوستان "اتحاد کمونیسم کارگری" با
منحنی حرکت کوروش هم سو و هم جهت است. اگر
محور این منحنی ها را که یک خط راست است
را ترسیم کنیم، این خط ها تقریبا با هم
موازی و قطعا هم جهت است! (به زبان ریاضی
میگویم شاید بفهمند!) لیست همسوئی طولانی
است: در ارزیابی از اوضاع سیاسی، ارزیابی
موقعیت جنبش انقلابی مردم علیه جمهوری
اسلامی، در ارزیابی از موقعیت چپ و حزب
کمونیست کارگری، در برخورد به جریان حزب
الله لبنان و کلا غش کردن به سمت چپ ضد
امپریالیستی، در اکراه از سوسیالیسم همین
امروز، در قوی قلمداد کردن راست و ضعیف
قلمداد کردن چپ، در سنگ زدن به حزب
کمونیست کارگری و اینکه "در حال زوال" یا
"رخوت و رکود" هستیم و موارد دیگر، ما
این همسوئی بین علی جوادی و کوروش مدرسی و
سایر شکست طلبان را بروشنی می بینیم. بنا
بر این میتوان مطمئن بود که هر اندازه
"اعلام اشتباهات" و پیشکش کردن "انجمن
مارکس" و خلعت فرستادن های علی جوادی با
اخم و تخم کوروش روبرو شده باشد، این عشق
یکطرفه از سوی دوستان "اتحاد کمونیسم
کارگری" فقط بمنظور معنی دادن به "پروژه
اتحاد کمونیسم کارگری" نیست. دلایل سیاسی
و عینی پایه ای تری، ورای شعور سیاسی
روزمره دوستان، عمل میکند. جالب است کسی
که نام خود را "پروژه اتحاد کمونیسم
کارگری" گذاشته است در زدن بهتان و اتهام
به حزب ما و تحریف بحث ما چنان پیگیر است
که حتی گاه مثل همین مورد اخیر از حول
حلیم در دیگ می افتد، اما به حزب حکمتیست
که دارد با سرعت خیره کننده به منجلابی
نزدیک میشود که قبلا توسط عبدالله مهتدی
فتح شده است، چنین مودب و با سخاوت و
ملایم حرف میزند. آیا جز این است که این
"اتحاد کمونیسم کارگری" در واقع "اتحاد
شکست طلبان علیه حزب کمونیست کارگری" است؟
اتحادی که البته حتی در همین حد هم پوچ و
غیر واقعی است. چرا که شکست طلب قادر
نیست با فریاد ما شکست خوردیم و راست دست
بالا دارد یا ما افول کردیم و جنبش مان از
هم پاشیده است، کسی را در دوره تعرض مردم
و انقلاب دور خود متحد نگهدارد.
در کارگاه پاپوش دوزی
خب بعد از
این همه دسته گل هایی که به آب دادند، فکر
کرده اند دیگر درست و حسابی ما را له و
لورده کرده اند و حالا بعنوان حق به جانب
ترین موجودات عالم دوباره جمعبندی
میفرمایند. ببنیم آخرین حرفها چیست:
| 
