متنی که باید نوشته میشد!

کامران روشن- اصفهان

مطالبی که در شش شماره آخر نشریه با عنوان "به سوی حزب یا علیه حزب" نوشته شده، حاوی نکات بسیار جالبیست. در ابتدا به نظرم رسید که شاید صرفا، نوعی بحث و جدل باشد، ولی موارد مختلف و مفیدی که جواب خیلی از سوالات و ابهاماتم را دادند در آن یافتم که البته برای من، جای چندین بار خواندن را دارد.  یک تعریف جامع، مفصل و دقیق از کل جریانات مختلف چپ و آشنایی با اشکالات سوسیالیسم بورژوازی و چپ سنتی به همراه تاریخ و چگونگی شکل گیری حزب کمونیست کارگری از انقلاب 57 تا به حال ( از اتحاد مبارزان کمونیست و نقدهایش نسبت به پوپولیسم تا جریانات منشعبین)

در این متن، به خواص چپ سنتی مانند ماندن در بحثهای "تئوریک"  و عقب ماندن از پیشروی عملی به سوی انقلاب و بدست آوردن قدرت سیاسی با مثالهای مختلف پرداخت شده که راهکار خوبیست برای روشن شدن خطوط کار ما به عنوان یک جریان پیشرو که سعی داریم همه ی کارها را همراه با هم و با تمام قدرت، پیش ببریم. برای مثال، عملکرد و برنامه های فعلی حزب نشانگر حرکتیست که سعی دارد چیزی را از قلم نیاندازد. در برنامه های تلویزیون، رادیو همبستگی، سایتها و نشریات حزب، به مباحث تئوریک و آموزشی همراه با اصول و راهکارهای عملی،پرداخته میشود.  جلسات اینترنتی مختلف حزب  نیز مکانهای  مناسبی برای بحثهای مهم سیاسی و اجتماعیست.  تاثیر حزب را در حرکتهای اعتراضی مردم و پاسخگویی و فاش سازی برنامه های جمهوری اسلامی، مانند دوم خرداد به خوبی مشاهده میشود و از این متن به عنوان یک منبع اطلاعاتی در این موارد میتوان استفاده نمود.

نقد عملکرد چپ سنتی مانند کنگره ی مخفی، کارگر گرایی قلابی، شکل سکتی و محفلی آن و واکنشی که در مقابل قضیه ی دو خرداد و اصلاحات سیاسی نشان داد و نقد همین متن فرصت طلبانه ی ایرج آذرین، از نکات قابل توجه این نوشته ها است. همچنین بیان روشنی از تحزب به همراه مثالهایی زنده.  به قول خود مصطفی یک کیسه بکس برای بحث درباره ی تحزب.

چند تا پیرمرد باقیمانده از حزب توده را میشناختم که هر پنج شنبه شب، دور هم جمع میشدند و با بحثهای تئوریکِ طولانی و خسته کننده و اظهار ناامیدی از اینکه  با مردم ایران نمیشود انقلاب کمونیستی کرد،  تا صبح به سر و مغز هم میکوبیدند.  گاهی هم با یکدیگر دعوایشان میشد و مدتی قهر میکردند. زمان انتخابات خاتمی، همه ی این پیرمردها مانند یک محفل انقلابی!! (دقت کنید؛ گفتم محفل انقلابی، این خنده دارترین قسمت قضیه است) رفتند و به خاتمی رای دادند. در آن لحظه احساس میکردند که این حرکتشان به عنوان انقلاب یک  محفلیِ از غولها، در تاریخ ثبت میشود.  که البته به عنوان یک حماقت  ثبت شد. این عملشان، برایم سوال شده بود. عملکرد مردم که خیلی بهتر از اینها بود، 18 تیر را میگویم. همین مردمی که از نظر این آقایان غولها، به درد انقلاب نمیخوردند، دیدیم چه کردند. حالا با خواندن مطلب مصطفی جواب سوالم را گرفتم. اینها خاصیتهای این نوع چپ است. یکجور عقب مانده گی، عدم شناخت صحیح، ماندن در بحثهای حاشیه ای، پیشروی نکردن، شاید به قول مصطفی، تنبلی و به نظر من، مانند کسی که در عین حماقت، احساس زرنگی میکند و آنقدر نسبت به همه ی اعمالش، حالتی افتخار آمیز دارد که حتی سعی نمیکند، نگاهی به گذشته و آنچه تا کنون بدست آورده یا از دست داده، بیاندازد.

در نهایت، فکر میکنم؛ این متنی بود که باید نوشته میشد، چه در جواب منشعبین و مستعفیون یا به بهانه ی آن، برای بیان دیدگاههای امروز حزب کمونیست کارگری، تاریخ مبارزات کارگری در ایران، شکل گیری حزب و تاثیر آن بر جامعه و روشن کردن مواضع چپهای سنتی.

به همه ی خوانندگان نشریه، مطالعه ی دقیق آنرا توصیه میکنم و آموزش خوبیست برای یادگیری بحث و جدلهای سیاسی و شناخت آنچه که در بالا گفتم وآنچه که از قلم انداختم. در ضمن، به نظر من، طنز جالب و گاهی تند مصطفی، لذت خاصی به مطالعه ی این متن میدهد.

در حاشیه