جوانان کمونیست

امروز شنبه  ۱۱اردیبهشت  روز جهانی کارگر بود. از حدود یک هفته  پیش ۱۰ تشکل مستقل کارگری ایران بیانیه ای به مناسبت اول ماه مه صادر کرده بودند. کارگران در این بیانیه همبستگی خود را با جنبش زنان جنبش دانشجویی و جنبش انقلابی یک ساله ی اخیر ایران اعلام کرده بودند.دانشجویان برابری طلب هم در بیانیه ای حمایت خود را از خواسته های طبقه ی کارگر اعلام کرده بودند.این تشکل ها برای برگزاری  مراسم اول ماه مه در تهران اعلام کرده بودند که ساعت ۵ بعدازظهر جلوی وزارت کار تجمع کرده و سپس به سوی میدان انقلاب راهپیمایی می کنند.به عنوان یک دانشجوی طرفدار کارگران و خواسته هایشان ساعت ۱۵:۳۰ از خانه به راه افتادم تا در اعتراض آنها علیه این نظام جهل و خرافه و سرمایه شرکت و از این طریق همبستگی خود را با آنها اعلام نمایم. بعد از نیم ساعت به میدان آزادی رسیدم آنجا با تعداد زیادی از ماشین های ویژه ی نیرو های سرکوب رژیم برخورد کردم که دور تا دور میدان آزادی را اشغال کرده بودند.با دیدن این نیرو ها متوجه شدم که در محلی که کارگران می خواهند تجمع کنند به مراتب نیروهای بیشتری را خواهند آورد. سپس اتوبوس های بی آر تی را سوار شدم و به سمت محل مورد نظر به راه افتادم همانطورکه پیش بینی می کردم از حدود سه تقاطع مانده به ساختمان وزارت کار نیروهای سرکوبشان را آرایش داده بودند. در تقاطع خیابان آزادی با خیابان های رودکی نواب خوش اسکندری جمالزاده و همینطور در میدان انقلاب نیروی زیادی را به حالت آماده باش در آورده بودند . در حوالی وزارت کار ساختمان بزرگ راهنمایی و رانندگی کشور قرار دارد که دارای حیات بزرگی است و در طی یک سال گذشته همیشه در سرکوبها از آن بعنوان کمینگاه بخشی از نیرو هایشان استفاده می کردند و امروز هم حدود بیست و پنج ماشین نیروی سرکوب به حالت آماده باش در آن قرار داشتند.به همراه هر دسته ی چند نفره ی نیروی  سرکوب نیز یکی دو نفر از لومپن های اسلامی(لباس شخصی ها) دیده می شدند که در میان جمعیت جولان می دادند و گاهی هم از عابرین فیلمبرداری می کردند تا مردم را بترسانند. با دیدن این اوباش یاد مراسم اول ماه مه سال ۸۸ در پارک لاله افتادم که چگونه این وحشی ها با خشونت تمام به جان کارگران زن و مرد افتاده و با ضرب و شتم شدید آنها را دستگیر می کردند و با ماشینهای مخصوص گشت ارشاد آنها را منتقل می کردند. در تمام مناطق منتهی به وزارت کار حکومت نظامی شدیدی برقرار کرده بودند تا کارگران نتوانند فریاد اعتراض و خشم خود را از این بربریت به گوش مردم جهان برسانند.از ساعت ۱۶:۳۰تا۱۸:۳۰چندین بار با اتوبوس های بی آر تی مسیر ایستگاه بهبودی تا چهار راه ولیعصر را رفتم در داخل اتوبوس ها جمعیت با دیدن اینهمه نیروی مزدور خشم و نفرت خود را از رژیم و مزدورانش ابراز می کردند روحیه ی مردم بالا بود و میگفتند از روز گارگر وحشت دارند. در این مسیر تردد مردم در خیابان و بویژه در جلوی وزارت کار زیاد بود در یکی از چهار راهها چند جوان دختر و پسر را دیدم که در پیاده رو دست هایشان را به علامت پیروزی بالا برده بودند و می دویدند سپس از این طرف حدود بیست نفر از نیروهای گارد ویژه را دیدم که همراه با فرمانده شان به سمت آنها می دویدند اتوبوس در حال حرکت بود و دیگر نتوانستم بقیه ی ماجرا را ببینم. صدها نفر انسان در این مسیر در حال تردد بودند و مترصد فرصت بودند تا تظاهرات را شروع کنند اما فشردگی نیروهای سرکوب این امکان را سلب کرده بود.با دیدن اینهمه نیروی مزدور سپاهی و انتظامی و بسیجی که اکثرا شکم های گنده و گردن های کلفت شان از فاصله ی دورجلب توجه می نمود به یاد فقر و بدبختی ای که خانواده ام و میلیونها انسان شریف دیگر در این کشور به آن دچار هستند می افتادم که حکومت به جای تامین یک زندگی مرفه و انسانی برای آنان سالانه میلیاردها دلار خرج نیروهای مزدور و خرید تجهیزات برای سرکوب مردم میکند. آن پدران و مادرانی یادم  می افتادند که بدلیل فقر مفرط داخل کانتینرهای آشغال فروشگاهها میروند و میوه های پلاسیده و تخم مرغهای شکسته را جمع می کنند و به خانه می برند تا بیش از این شرمنده ی فرزندانشان نباشند.ماشین های گرانقیمت نظامی شان بیش از شکم های گنده ی مزدوران آزار دهنده بود ماشین هایی که برای رفاه انسانهای امروزی با نیروی کار کارگران تولید شده اند و به جای اینکه جوانان دوست دخترو دوست پسر در آن بنشینند و خوش بگذرانند اکثرا تبدیل به زندان های سیاری شده بودند تا انسان های آزادیخواه و برابری طلب را با آن به سیاه چاله های حکومت ببرند.اگرچه حکومت سرمایه داری جمهوری اسلامی با برقراری حکومت نظامی شدید مانع برگزاری با شکوه مراسم و تظاهرات اول ماه مه در تهران شد اما این مساله چیزی از توان و پتانسیل طبقه ی کارگر در معادلات سیاسی ایران در آینده کم نمی کند.

مرگ بر رژیم میلیتاریست جمهوری اسلامی زنده باد آزادی زنده باد برابری زنده باد حکومت انسانی