جوانان کمونیست

تا بوده همین بوده و هست که همیشه حاکمیت ثابت نبوده و چرخ گردون در حال چرخش است . حکومتها با توجه به توانایی هایشان و خواستهای مردم در حال حرکت هستند . حکومتی سرنگون می شود و حکومتی دیگر روی کار می آید . با ورق زدن تاریخ می توانیم کارنامۀ حکومتی ایران در ادوار مختلف را بررسی کنیم . شاهدیم که در انقلاب ۵۷ با آن کاستیها و نبود امکانات مناسب چگونه رژیم وقت نابود و پرچمش پایین کشیده شد . با کمی تأمل متوجه این موضوع می شویم در دوره ای که حتی در خانۀ خیلی از مردم تلفن ثابت هم وجود نداشت چه برسد به موبایل،اینترنت،ماهواره،خبرنگار وعکاسهای پیشرفته از نظر تکنولوژی و اطلاع رسانی ، این مردم بودند که با ارادۀ خود دگرگونی ایجاد کردند . در آن دوران با اعلامیه ، نامه نگاری و حرفها را دهان به دهان به گوش یکدیگر رساندن مسیر حکومتی را تغییر دادند . شهامت و جسارت مردم بود که نابود گر حکومت آن دوره شد . این تاریخ است که تکرار می شود . خواستهای آن موقع مردم را که نگاه کنیم چیزی به غیر از این نبوده که حال مردم دنبال آن هستند :آزادی ،برابری. در آن دوره استثمار و سرکوب مردم از طرف کسانی که خود را پادشاه ایران می نامیدند وجود داشت . آزادی و حقوق شهروندی به عنوان بزرگترین رکن نادیده گرفته می شد . از طرف دیگر نیز روشنفکران و نیروهای منسجم سیاسی و ملی و اپوزسیون موجود ،خود در درون خویش هیچگونه اتحاد و اتفاق نظری نداشتند و حتی کمترین توجهی به مشکلات و خواسته های عموم مردم داشتند. هر چه رو به جلو می رویم بیشتر متوجه می شویم که مردم چه می خواستند نشد و حال مردم چه می خواهند و نمی شود. شباهتها بسیار است و بسی جای تعجب که حاکمان کنونی همان راهی را می روند که قبلی ها رفتند. پدران و مادران از جان و مال و زندگیشان گذشتند و خونها ریخته و حقها پایمال شد که آن انقلاب اتفاق افتاد و یادمان نرود که چه کسانی این طور جسورانه ایستادند و مبارزه کردند . حال نوبت ما جوانان است که در عرصه باشیم و با جان و دل از برای آزادی و برابری مبارزه کنیم . مردم در آن دوران انقلاب را به وجود آوردند برای فردایی بهتر ولی حال که سالها از آن انقلاب می گذرد هنوز روشنایی را لمس نکرده اند . مردم به قصد و نیت تغییر حکومت و با آرمانها و آرزوهای تشکیل حکومتی مردمی و در چهار چوب خواستهای انسانی پا به عرصه گذاشتند ولی متأسفانه از روند مناسب و دلخواه در راستای اهداف مردم خبری نبوده و نیست . آیا کشوری که هفتاد درصد جمعیت آن را جوانان تشکیل دهند باید اینگونه هر روز به عقب تر حرکت کند؟! آیا نباید جامعه ای سالم و حاکمیتِ عاری از هر گونه دروغ،نیرنگ،ریا و سرکوب همچنین از امنیت اجتماعی و سیاسی برخوردار بود؟! ولی باید یاد آور شوم بعد از انقلاب از همچین محتوایی خبری نبوده و جز حرفهای پوچ و واهی و سرکوب و ... فضای دیگری ندیده ایم . با انحراف دادن فکر مردم و پیشبرد منافع شخصیشان به سمتی دیگر در حال حرکتند و برنامۀ مشخص شده ای را نه از ابتدا و نه حالا که سی و یک سال از انقلاب می گذرد در جهت منافع مردم مشخص نکردند و جز چپاول و جنایت بیشتر تغییری در روندشان دیده نمی شود . درست است که انقلاب شد ولی این انقلاب به ما ثابت کرد که کوتاه فکر نکنیم و کوتاه نگاه نکنیم تا به اهداف دراز مدت خود برسیم ؛ به اصلاحات جزیی قناعت نکنیم و به دنبال یک تغییر ریشه ای باشیم.