جوانان کمونیست

نمایش قدرتمند اول ماه مه ، ایران ، اروپا ، امریکا

"حضورنمایندگان کارگران و مردم ایران در غیاب خودشان " این میتواند اولین وصفی باشد که از این روز ، ۱ مه و حضور حزب کمونیست کارگری در دهها شهر اروپا و آمریکا به ذهن می‌‌آید. حضوری وسیع و درخشان که به نوعی می‌توان گفت وجه دیگر اعتراضاتی است که در ایران روز ۱ مه اتفاق افتادند.اعتراضاتی که لرزه بر اندام جمهوری اسلامی انداخت و وادارش ساخت که از پیش به مقابله  با آن برود. حرکت بزرگی که طبقه کارگر به عنوان صاحب آن جامعه ، به عنوان قشری که تولید آن جامعه بر مدار آنها میچرخد ، خود را در قامت رهبر جامعه دید وبا تجمع و بیان خواسته های همه جانبه و پایه ای اش، با اتحاد و یکپارچگی اش در مقابل سرمایه داران واوباش اسلامی، مقابل استثمار و بردگی مزدی و مقابل تمام فرهنگ ضد انسانی این حکومت ایستاد و علی رغم  سرکوب همه جانبه‌ای که رژیم تدارک دیده بود تا اجازه ندهد اتحاد و یکپارچگی کارگران جلوی چشم جامعه به نمایش در آید، انعکاسی وسیع در میان توده های مردم وهمچنین رسانه های بین المللی داشت . کارگران با بیانیه ای که پس از تعرضات نیروهای سرکوب رژیم صادر کردند نشان دادند که تا به سر انجام رساندن این خواسته ها سر کوتاه آمدن ندارند و این مبارزه‌ای است که خود را یک پایه اصلی‌ و تعیین کننده آن میدانند . اتفاقاتی که امسال در روز جهانی کارگر در ایران رخ داد که هنوز هم در جریان است ، با خصوصیات ویژه ای چون سراسری بودن، اجتماعی و توده ای بودن و ...  مبارزه کل جامعه علیه رژیم را گام بزرگی به جلو برد و وارد دوره ای جدید کرد.

دراستکهلم چه گذشت

همانطور که در بالا هم اشاره کردم حزب امسال در دهها شهر در اروپا و آمریکا مراسم ۱ مه را در اشکال مختلف برگزار کرد. همیشه از ایران گزارش ها،عکس و اخبار را دنبال می‌کردم اما این اولین مراسم ۱ مه بود که از نزدیک در خارج از ایران در شهر استکهلم سوئد شاهد آن بودم و تجربه بسیار جالبی‌ بود. مراسم این طور آغاز شد که ابتدا دریکی‌ از میدانهای اصلی‌ شهر که تمامی شرکت کننندگان در آن حضور داشتند جمع شدیم. تمام شرکت کنندگان پرچمها و پلاکاردهای خود را آماده میکردند تا به صف تظاهرات بپیوندند .  از بالا اگر به این منطقه نگاه میکردید رنگی‌ که به چشم می‌آمد سرخ بود. چند جوان سوئدی که بادکنکهای قرمز ویژهٔ این روز را به دست داشتند از ما خواستند که پرچمهای سرخی که عکس مارکس داشتند را به آنها هم بدهیم و به صف ما ملحق شدند. در کنار حاضر کردن بنرها و پرچم ها  اطلاعیه‌های حزب به زبان سوئدی هم  در میان حضار پخش میشد. نکته جالبی که اتفاق افتاد این بود که هر کسی که از کنار محل ایستادن حزب میگذشت ناخود آگاه نگاهش به پرچمهای مارکس جلب میشد و هر کس به نوعی عکس العمل نشان میداد  و با حرکات سر و دست یا گفتن جمله‌ای موافقت خود را نشان میدادند. تعدادی هم مراجعه کردند وپرسیدند از کجا میتوانند این پرچمها را تهیه کنند . در نهایت این صف طولانی‌ به خیابانها قدم گذاشت و تظاهرات بسیار باشکوهی‌ آغاز شد. عکاسان از پلاکاردهای ما عکاسی میکردند ودر پیاده روهای کنار مسیر افراد زیادی مشغول عکس گرفتن بودند . حتی چند بار پیش آمد که افرادی  کنار صفوف ما می ایستادند تا با پلاکاردها و پرچمهای ما عکس بگیرند.در طول مسیر شعارهای زنده باد اول مه ، زنده باد سوسیالیسم و سرنگون باد جمهوری اسلامی سر داده میشد و مورد استقبال جمعیت قرار گرفت. در مسیر هم اتفاقات جالبی‌ رخ  داد از جمله اینکه تعدادی با شنیدن شعارهای ما  و دیدن پلاکاردها جلو  آمدند و  خواهان آشنایی بیشتر  با حزب شدند ، یا اینکه زمانی که شعار نابود باد جمهوری اسلامی سر میدادیم عده ای کنار  صف می آمدند و تکرار میکردند. در مسیر چندین بار سرود انترناسیونال را هم  خواندیم ، مارشی که برای همه آشنا بود و به نو‌عی همه آنرا با خود زمزمه میکردند ، حتی آنها که در صف نبودند. جایی در بین راه در کنار خیابان تعدادی زن و مرد کنار هم گروهی روی پله هایی ایستاده بودند و با رسیدن ما آنها نیز شروع به خواندن انترناسیونال کردند.... ..انتهای مسیر تظاهرات به یکی‌ دیگر از میادین بزرگ شهر ختم شده بود که میز کتاب و غرفه ها چیده شده بودند. فعالین حزب در آنجا هم حضور داشتند و به مردم اطلاع رسانی میکردند. یک سکو هم در میدان بر پا شده بود که گروههای موزیک قطعاتی را بر روی آن اجرا کردند .

و به این ترتیب مراسم باشکوه این روز پایان یافت در حالیکه  آرمانها و اهداف این روز دوباره مطرح شدند . دوباره دنیا نیاز به مارکس ، به سوسیالیسم ، انسانیت و ارزشهای ۱ مه را حس کرد و به بیان آن در این روز پرداخت. درحالیکه فقر آشکار سایه انداخته بر بسیاری از کشورهای دنیا ، بحرانهای اقتصادی ، اخراجها ، حمله به حقوق و مزایای کارگران  و... دوباره ماهیت ضد بشری سرمایه داری و چهره واقعی کریه اش را ظاهر کرده است. تفاوت بارزی که میان ۱ مه امسال و سالهای گدشته وجود داشت عکس العمل وپاسخ مردم به واقعیت موجود بود وسوسیالیزم به عنوان یک پاسخ یک مطالبه و تنها راه حل برون رفت ازاوضاع موجود بیان شد. دوباره دریچه‌ای باز شده تا بشود پر رنگ تر از قبل گفت که این دنیای وارونه را باید تغییر داد. دنیایی که به قول منصورحکمت بدون فراخوان سوسیالیسم به چه منجلابی بدل میشود . کارگران ایران و حزبشان در قامت نماینده این اعتراضات ایستادند و خود را نه فقط منتقد نظم موجود که تغییر دهنده آن دانستند .