(يک توضيح: مصاحبه زير درست چند روز قبل از مضحکه انتخاباتي جمهوري اسلامي در ۸ سال پيش صورت گرفته است. خواندن مجدد آن امروز مفيد و آموزنده است. اينجا منصور حکمت توضيح ميدهد که چرا راي ندادن و تحريم کافي نيست و بايد از "فرصت" نمايش انتخاباتي رژيم براي پيشروي عليه جمهوري اسلامي استفاده کرد .
"صحبت بر سر راى ندادن نيست. اين فرض ماست. صحبت بر سر تبديل روز انتخابات به يک آکسيون وسيع اعتراضى تمام کشورى عليه حکومت است. "
اين دقيقا همان موضع و سياستي است که امروز نيز حزب کمونيست کارگري در قبال مضحکه انتخابات رژيم اسلامي بر آن تاکيد دارد. منصور حکمت در هشت سال پيش تاکيد زيادي دارد که چگونه نبايد اين فرصت را از دست داد. اين تاکيد امروز با توجه به اوضاع بهم ريخته رژيم اسلامي و با پيشرويهاي مردم، صدبار بيشتر مصداق دارد.
البته يک تفاوت در فراخوان امروز حزب نسبت به هشت سال پيش وجود دارد. تفاوت نه در مضمون و سياست کلي ما در قبال انتخابات، بلکه در نوع آکسيون و فراخوان معين مربوط به روز انتخابات. در هشت سال پيش همانطور که در اينجا منصور حکمت توضيح ميدهد ما مردم را به اين فراخوانديم که در روز انتخابات کذايي هر حوزه راي گيري را به محل "پيکت" و "مجمع عمومي" و تجمع و بحث و گفتگو و اعتراض و به موقع به تظاهرات عليه رژيم تبديل کنند. حزب امروز بر اين تاکيد دارد که پارکها و ميادين شهرها را به مرکز تجمع و اعتراض "تمام کشوري" در روز انتخابات بر عليه جمهوري اسلامي تبديل کنيم. مشخصا حزب امروز مردم را فراميخواند که در روز انتخابات که جمعه است بصورت پيک نيک در پارکها جمع شوند و کارناوال شادي راه بيندازند و با بالا بردن پرچم نه به همه دنيا نشان دهند که انتخابشان رفتن کل جمهوري اسلامي است. اگر منصور حکمت زنده بود و نتايج تجارب بعدي را در نظر ميگرفت و مشخصا تاثيرات کانال جديد را مي ديد و تجربه همين اول ماه امسال را از سر گذرانده بود، به احتمال زياد او هم اين آکسيون را مناسب تر مي يافت.
در هر حال اين خود ميتواند موضوع بحث و گفتگوي بيشتر در نشريه ما باشد، اما نکته مهمتر همانا در اين است که در قبال مضحکه انتخاباتي رژيم بايد فعالانه دخالت کرد و روز انتخابات را به يک نمايش "تمام کشوري" اعتراض مردم عليه جمهوري اسلامي تبديل کرد. طوري که تمام رسانه ها تصاويرش را منعکس نمايند و در صدر اخبار جهان قرار گيرد. جوانان کمونيست)
١٨ خرداد روز اعتراض است
گفتگو با انترناسيونال هفتگي
هفتگي: به انتخابات رئيس جمهوري اسلامي ايران چند روزي بيشتر نمانده است. سياست حزب کمونيست کارگري ايران راه انداختن جنبش عدم شرکت در اين مراسم، جنبش نه گفتن به جمهوري اسلامي بوده است. امروز اين جنبش در ايران ابعاد وسيعي پيدا کرده حتي گفته ميشود ٧٠ تا ٨٠ درصد در اين مراسم شرکت نخواهند کرد. بعلاوه تقريبا همه تشکل هاي سياسي بتدريج به موضع "تحريم" اين انتخابات رسيده اند. آيا اين موقعيتي است که حزب براي شکل دادن به آن تلاش کرده است؟
منصور حکمت: بنظر من اين قبل از هرچيز واقعيتي است که حزب ما سعي کرده است به گروههاي مختلف موسوم به اپوزيسيون تفهيم کند. اين واقعيت که مردم ايران خواهان رفتن رژيم اسلامي اند، که راي دادن به خاتمي در چهارسال پيش نه نشان سازش مردم با حکومت و توهم به پديده اصلاح طلبي اسلامي و دستگاهي، بلکه يک دخالتگري سياسي براي بهم ريختن قدر قدرتي حکومت و يک اعلام انزجار توده اي از نظام بوده است. حزب کمونيست کارگري در اين چهار سال به سخنگوي اصلي، و به يک معني در يک مقياس اجتماعي به تنها سخنگوي اين راديکاليسم و سرنگوني طلبي پيشرو در ميان مردم تبديل شد. بويژه در اين دوسال آخر که حزب در يک مقياس وسيع توده اي به مردم ايران دسترسي پيدا کرد و تبليغات و افشاگري هاي آن هرروز بگوش ميليونها نفر در ايران رسيد، خود حزب به يک عامل موثر در سمت و سو دادن و گسترش اين راديکاليسم در داخل ايران و پس راندن گروههاي "اپوزيسيون" مدافع حکومت اسلامي و کمپ موسوم به دوم خرداد در خارج کشور بوده است. امروز کمونيسم کارگري و حزب به معني اخص کلمه جاي خود را در تبيين بخشهاي مختلف مردم، چه چپ و چه راست، از اوضاع سياسي و روندهاي محتمل آتي، آلترناتيوهاي موجود و غيره باز کرده است. حزب اکنون در مرکز معادلات سياسي ايران است و پرچمدار مقابله با حکومت و طرفداران رياکارش در اپوزيسيون است. حزب قطعا در ايجاد و حفظ اين فضاي راديکال در ايران سهم داشته است. اما ابدا اين وضعيت محصول کار حزب نيست. برعکس، موفقيت حزب در اين سالها محصول اين واقعيات سياسي در ايران است که خود ريشه در بحران اقتصادي و سياسي و فرهنگي موجود در جامعه ايران دارند. فضاي امروز دارد اين واقعيت را به هر ناظري اثبات ميکند که حزب کمونيست کارگري آن جرياني بوده است که در تمام اين مدت نبض جامعه را در دست داشته و خواستها و روحيات مردم و ديناميسم اوضاع سياسي را ميشناخته است.
ما راديکاليسم مردم، علاج ناپذيري اوضاع حکومت و ماهيت جدال جناحها را ميشناختيم و مدام تاکيد ميکرديم. اين ما بوديم که در مقابل همه "دگرانديشان" سفارتي و دکتر دوم خردادي هاي متفرقه، از ناسازگاري مردم و حکومت و ناتواني دوم خرداد از مهار سرنگوني طلبي و مردم و ناممکني يک جمهوري اسلامي دوم سخن ميگفتيم. الان اين نکات حتي احتياج به استدلال هم ندارند. همه شان دارند ميگويند. خودشان دارند ميگويند. ميزگردهاي خارج کشور با کمبود شديد سخنرانان دوم خردادي و "اصلاح طلب" مواجه شده اند! کساني که چهارسال پيش بخودشان انتقاد ميکردند که چرا انتخابات قبلي را تحريم کردند و بقول خودشان "از مردم عقب ماندند" الان با رشادت تمام جلوي صف تحريمند! حتي اکثريتي ها و جمهوري خواهان متفرقه، که انجمنهاي مدافعان حجاريان و وزارت اطلاعات فخيمه رژيم در خارج کشور هستند، صريحا اعلاميه ميدهند که "مردم، با علم به تقلبي بودن انتخابات و غير دمکراتيک بودن آن لطفا وسيعا در انتخابات شرکت کنيد و دوباره به خاتمي راي بدهيد"! دبيرکل حزب دمکرات کردستان به راديو فرانسه اعلام ميکند که خاتمي کانديد کل نظام است و هدفش حفظ حاکميت است و نه اصلاحات! خيمه شب بازي دوم خرداد تمام شده. حزب کمونيست کارگري و مردم ناراضي و راديکال فضاي امروز ايران را ميسازند. اما تحريم انتخابات موضع ما را بيان نميکند. تحريميون امروز هنوز از مردم عقب اند. صحبت بر سر راي ندادن نيست. اين فرض ماست. صحبت بر سر تبديل روز انتخابات به يک آکسيون وسيع اعتراضي تمام کشوري عليه حکومت است.
هفتگي: چه تفاوتي بين موضع حزب و صرفا عدم شرکت در اين مراسم که سياست تقريبا همگاني جريانات سياسي است، وجود دارد؟
منصور حکمت: موضع ما تجمع، پيکت و تظاهرات در محل حوزه هاي اصلي انتخاباتي است. در خانه ماندن و راي ندادن از اوضاع عقب است. کافي نيست. ما ميخواهيم مردم در محل حوزه هاي انتخاباتي، تجمع کنند، نه فقط راي ندهند، بلکه درست مانند پيکت هاي کارگري صف ببندند و با کساني که ميخواهند راي بدهند بحث کنند و منصرفشان کنند. به آنها بگويند راي دادن در اين انتخابات مهر مشروعيت زدن پاي نفس وجود اين حکومت است. ماهيت جناحها را افشا کنند. روز انتخابات بايد به وسيع ترين مجمع عمومي هاي مردمي در محل حوزه ها تبديل بشود. بحث و جدل بايد داغ بشود. بايد شعار داد، نه گفت، محکوم کرد و اراده واقعي مردم ايران را به نمايش گذاشت. حکومت خودش روز و ساعت و محل تجمع ما را اعلام کرده است. خودش ما را به حضور در آن محل دعوت ميکند. اين بهترين فرصت براي اولين تظاهرات همزمان ميليوني در سراسر کشور عليه حکومت است. برخي بطور کلي از نه گفتن به انتخابات و تظاهرات در آن روز سخن ميگويند. اين بنظر ما مبهم و ناکارساز است. اين تجمع و تظاهرات بايد در محل حوزه هاي راي گيري شکل بگيرد. در ادامه خود ميتواند اين تجمعات به راهپيمايي هاي بزرگ منجر بشود. اما اين تجمع و پيکت اوليه حياتي است. تمام توجه ها معطوف به اين حوزه هاست. هر اتفاقي در آن محل بيافتد توسط خود ماشين خبري و تبليغاتي بورژوايي وسيعا منعکس و ثبت ميشود. پاسخ ما به نمايش انتخاباتي بايد در همان محل داده بشود. اين آسان تر است، توده گير تر است، چشمگير تر است.
هفتگي: ميگويند رفتن و جمع شدن در مقابل محل هاي راي گيري خطرناک است. رفتن به مقابل لانه زنبور است بنابراين نبايد اين کار را کرد. در اين مورد نظر شما چيست؟
منصور حکمت: رفتنش که خطرناک نيست، چون خودشان ميگويند بيائيد راي بدهيد. صحبت بر سر نوع عملي است که ما در محل ميتوانيم انجام بدهيم. راي بدهيم يا معطل کنيم و بحث کنيم تا جمعيت انبوه تر بشود و بعد کار را به پيکت و تظاهرات بکشيم. از پيش ميشود قرار گذاشت و با تعداد قابل ملاحظه اي به محل رسيد تا کسي انگشت نما نشود. فراموش نکنيد نيروهاي انتظامي و اوباش رژيم در اين روز بايد خودشان را در کل کشور پخش کنند. در سر هر تک حوزه تعداد مردم به مراتب از اينها بيشتر است. در واقع آنها هستند که دارند به لانه زنبور ميايند. و اگر بخواهند دخالت کنند خود بر تشنج در محل حوزه انتخاباتي مي افزايند. بعلاوه دستشان در ممانعت از حضور مردم در محل، گفتگو، بحث درباره انتخابات و نماينده ها بسته است. پيکت و تظاهرات بايد در يک سير طبيعي در متن انبوه شده جمعيت و داغ شدن بحث ها و در يک فرم بظاهر خودبخودي شکل بگيرد. آژيتاتور ها و فعالين سياسي نبايد تا وقتي از قدرت انبوه جمعيت مطمئن نشده اند خودشان را انگشت نما بکنند. اينها را خود مردم و بويژه فعالين سياسي و جوانها ميدانند. يک نکته ديگر اينست که خود رژيمي ها از موضع واحدي به اين پديده نگاه نميکنند. در قبال انتخابات و کانديداها اختلاف دارند. همه اين فاکتورها به نفع ما کار ميکند. اين يک فرصت بسيار مناسب براي ابراز وجود مستقل و ميليتانت مردم است و نبايد از دست برود. مطمئن باشيد هرجا اين آکسيون سر بگيرد، فردا تصاويرش را رسانه هاي جهان بعنوان جلوه تحرک مستقل مردم عليه کل حاکميت اسلامي و جناح هايش در صدر اخبار خود خواهند گذاشت.
انترناسيونال هفتگي شماره ٥٦ - ١٠ خرداد ١٣٨٠ - ١ ژوئن ٢٠٠١
| < قبلی | بعدی > |
|---|
