کامران مزین: یازده اردیبهست، اول ماه مه، روز جهانی کارگر که در واقع میتواند اولین اکسیون انقلاب جاری در سال ۸۹ باشد را چگونه ارزیابی میکنید؟ آیا این هم در امتداد اعتراضات و اول مه سال قبل میتوانیم بررسی کنیم یا باید سیمایی متفاوت از جنس اعتراضات سال قبل را در آن جستجو کنیم؟
مصطفی صابر: هیچ واقعه و تحولی در ایران ۸۹ دیگر عینا "از جنس" وقایع ایران قبل از انقلاب ۸۸ نخواهد بود. انقلاب فعلی گرچه هنوز در نیمه راه است، اما تا همینجا مهر خودش را بر همه چیز کوبیده است. از سیاست تا اقتصاد، از فرهنگ تا رابطه جامعه ایران با جهان، از موقعیت حکومت و جناح های درونی اش تا اپوزیسیون، خلاصه همه چیز را زیر رو کرده است. اول ماه مه هم شامل همین موقعیت عمومی است. البته حتی اول مه ۸۸ را نمی توان بدون وقایعی که یک ماه بعد از آن اتفاق افتاد، یعنی شروع همین انقلاب جاری، توضیح داد. آن اول مه یک جور دورخیز بود برای انقلابی که بعد فوران کرد. با این حساب تکلیف اول مه امسال که در متن انقلاب جاری صورت میگیرد دیگر روشن است. کاملا رنگ و بوی اوضاع جدید را بخود خواهد گرفت.
آنقدر که از شواهد برمی آید تا همینجا به میزان زیادی همین رنگ بوی متفاوت را میشود حس کرد. در سطح جهانی توجه به انقلاب ایران و طبعا وضع کارگران ایران در اجتماعات روز جهانی کارگر بیشتر خواهد بود. در سطح داخل کشور اول مه امسال برای توده وسیع کارگر و توده های مردم بسیار بیشتر مطرح است. بعنوان یک روز اعتراض علیه جمهوری اسلامی و بعنوان روزی برای مطرح کردن خواسته ها اعم از سیاسی و اقتصادی. اول مه امسال بسیار سیاسی تر از گذشته است، هم برای دولت، هم برای نیروهای سیاسی و هم برای توده وسیع کارگران و مردم.
کامران مزین: خیلی ها اول ماه می سال قبل را در نقطه عطفی درمبارزات طبقه کارگر میدانند به نظر شما اول ماه می سال قبل چه ویژگیهایی در خود جای داد؟
مصطفی صابر: بله یک نقطه عطف بود. برای اولین بار بعد از سالها ده تشکل کارگری پشت یک بیانیه مشترک رادیکال متحد شدند و به دخالتگری در فضای سیاسی ایران پرداختند. این یک کیفیت جدید بود و در واقع همانطور که گفتم اول ماه مه کارگران در سال ۸۸ شیپور انقلاب را به صدا درآورد. انقلابی که رژیم شکل گیری آنرا حس کرده بود و علیه آن "مانور امنیت" در خیابانهای تهران میداد و "کانال جدید" با تبلیغات گسترده و موثر خود اعلام میکرد انقلاب در راه است. با اینهمه باید توجه کرد که اول مه ۸۸ هنوز عمدتا محدود به فعالین بود. علیرغم اعتصابات و اعتراضات روزانه کارگران ما هنوز فاقد تشکل های وسیع و پرنفوذ و بطریق اولی فاقد یک مرکزیت سراسری برای هماهنگی آنها هستیم. اما با توجه به مجموعه شرایط اول مه سال قبل شروع خوبی بود برای برداشتن گام های مهمتری که باید برداشته شود.
کامران مزین: سال گذشته جمهوری اسلامی به صف کارگران یورش برد، آیا فکر میکنید مثل سال قبل رژیم از تجمع کارگران جلوگیری میکند؟ توازن قوا را چگونه می بینید؟
مصطفی صابر: نمی توان از اول ماه مه سال گذشته الگویی برای امسال ساخت. همه چیز فرق کرده است. رژیم نزدیک چندین ماه است که نوعی حکومت نظامی در کشور برقرار کرده و وحشیانه به همه چیز هجوم می آورد تا مگر بتواند خود را در مقابل فشار انقلاب سرپا نگهدارد. برای مثال پارسال رژیم هنوز ملاحظه اوضاع قبل از انتخابات را داشت و مثلا تظاهرات های میلیونی را تجربه نکرده بود و یا تظاهرات روز ۶ دی (عاشورا) را ندیده بود که چگونه مردم تا مرز درهم شکستن دستگاه سرکوب و جمع کردن اوباش خیابانی رژیم پیش رفتند. بنا بر این رژیم بسختی از اول مه وحشت دارد و از هرکاری که بتواند جلوی آنرا بگیرد دریغ نخواهد کرد. از آنطرف، اول مه امسال مثل سال گذشته عمدتا به فعالین محدود نیست. ابعاد خیلی وسیعتری پیدا کرده است و میتواند به یک تظاهرات وسیع و غیر قابل کنترل ضد حکومتی تبدیل شود. مردم بعد از آنکه نتوانستند مارش پیروزمند خود در تظاهرات ۶ دی را در ۲۲ بهمن ادامه دهند بسیار خشمگین و عصبی اند و مترصد هر فرصتی هستند. روز کارگر میتواند این فرصت باشد. بعلاوه فقر و گرانی و بیکاری واقعا بیداد میکند و اعتراضات کارگری بسیار وسیع است. اول مه میتواند عرصه ای برای ابراز وجود متحدانه و سیاسی کارگران باشد.
کامران مزین: پیش بینی شما برای اول ماه مه، روز کارگر سال ۸۹ در ایران چیست؟
مصطفی صابر: پیش بینی مثل همیشه سخت است. بستگی به این دارد که دو طرف، یعنی جمهوری اسلامی از یکطرف و کارگران و مردم از طرف دیگر چقدر آماده وارد این میدان شوند. شانس خوبی وجود دارد که روز جهانی کارگر به روزی برای پیشروی کارگران و انقلاب مردم ایران بر علیه جمهوری اسلامی تبدیل شود. چیزی که با قطعیت میشود گفت این است که همین روزهای باقیمانده خیلی مهم است. باید تلاش کرد تا اول ماه مه و روز کارگر هرچه وسیعتر برای مردم مطرح شود. چند روزی است که فراخوان های تظاهرات روزکارگر در اینترنت میچرخد، در خیابانها شعار نویسی میشود، در محافل بحث آن مطرح است. این کارها را باید صد چندان کرد. بویژه باید خیابانها، محلات، مدارس، دانشگاه ها، کارخانه ها از شعارها و فراخوان های اول مه پر شود. باید توده هرچه وسیعتری بداند که روز شنبه ۱۱ اردیبهشت چه ساعتی و در کجا جمع میشویم. باید ساعت و محل پر رفت و آمدی انتخاب کرد. باید به همه رسانه ها فشار آورد تا اخبار مربوطه به اول مه را وسیعا پخش کنند. باید فضای تبلیغی گسترده ای حول اول مه ایجاد کرد. باید با هم محله ای ها، هم کارخانه ای ها، هم کلاسی ها قول و قرار گذاشت که دسته جمعی در اجتماعات حاضر میشویم... هرچه این فعالیت ها را بیشتر انجام داده باشیم شانس برپایی یک اول مه موفق را بالا برده ایم.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
