جوانان کمونیست

سیاوش شهابی: مصطفی جان می خواهم مستقیم بروم سر اصلی ترین سوالم. نظر حزب کمونیست کارگری در مورد تحریمهای اعمالی علیه جمهوری اسلامی ایران چیست؟ تاثیر این تحریمها بر اوضاع سیاسی ایران واقعا چقدر است؟

مصطفی صابر: سیاست اعلام شده و یک عرصه اصلی فعالیت حزب در خارج کشور تلاش برای راندن جمهوری اسلامی به موقعیت شبیه دولت آپارتاید نژادی آفریقای جنوبی، یعنی افشای ماهیت جنایتکارانه و نامشروع حکومت اسلامی در افکار عمومی،  انزوای سیاسی و اخراج جمهوری اسلامی از همه مجامع بین المللی است. در عین حال حزب ما بعنوان یک اصل با تحریم های اقتصادی مخالف است. همچنانکه مخالف دخالت و حمله نظامی هستیم چرا که فکر میکنیم اینها جمهوری اسلامی را تقویت میکند. اینها رئوس سیاست ما در برخورد به تحریم ها بطور کلی است. طبعا مساله را در شرایط مشخص و مورد به مورد باید طرح کرد. طرح مساله بصورت "تحریم های اعمالی علیه جمهوری اسلامی"  گرچه به شرایط حاضر اشاره دارد اما هنوز کلی است و  فقط میشود در خطوط کلی به آن پرداخت.

اکنون انقلابی در ایران جریان دارد که جمهوری اسلامی را بشدت رسوا و منزوی و از همه جهت تضعیف کرده و به پرتگاه سقوط رانده است. در این متن، تا آنجا که به دول غرب به رهبری آمریکا برمیگردد هدف از "تحریم های اعمالی" اعمال فشار بر رژیم اسلامی است تا آنرا به همکاری با سیاست های غرب و تن دادن به تغییرات و استحاله درونی مجبور کنند. اینکه تاثیرات سیاسی این تحریم ها واقعا چقدر است، به نظرم نباید زیاد اغراق کرد. در هر حال بالایی ها هر هدفی داشته باشند، مردم کار خودشان را میکنند. آنها حکم به رفتن جمهوری اسلامی داده اند و از هر فرصتی برای گسترش مبارزه و انقلابشان علیه جمهوری اسلامی استفاده خواهند کرد. همین نکته اساس سیاست عملی حزب است. باید مبارزه انقلابی مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی را گسترش داد و به تحریم ها هم از این زاویه  نگاه کرد. باید از طریق بسیج افکار عمومی بر دول غرب فشار گذاشت که دست از حمایت مستقیم و غیر مستقیم از جمهوری اسلامی و یا استحاله آن بردارند و  آینده ایران را بدون جمهوری اسلامی و با حکومتی برآمده از اراده و عمل مستقیم مردمی که آزادی، برابری و بهترین های دنیا را میخواهند در نظر بگیرند. هرگونه اقدام و عملی که  بر طول عمر جمهوری اسلامی بیفزاید ممنوع! هر سیاست و تصمیمی که موقعیت مردم و مبارزه شان بر علیه جمهوری اسلامی را تضعیف یا قیچی کند ممنوع! جمهوری اسلامی نباید در هیچ مجمع جهانی پذیرفته شود! این رژیم هیچ مشروعیتی ندارد و سران آن باید بعنوان جنایتکاران علیه بشریت محاکمه شوند! و نظیر این.

سیاوش شهابی: در مورد تحریمهای اعمالی، دو دیدگاه برجسته در بین مردم وجود دارد. بخشی بر این عقیده هستند که تحریمها علیه رژیم اسلامی مناسب است. تصورشان این است که هر چند این تحریمها معیشت و کلا زندگی مردم را هدف می گیرد و تاثیرات بدی به دنبال دارد، اما باعث نارضایتی عمومی بیشتر شده و زمینه های لازم برای اعتراضات توده ای تر را بیشتر از قبل فراهم می کند و این موجب سرنگونی رژیم می شود. برخی دیگر هم بر خلاف گروه اول، بیشتر معتقدند این تحریمها فقط وضعیت زندگی مردم را بدتر می کند و در کل، مشکلی برای کلیت نظام بوجود نمی آید. نظر شما چیست؟

مصطفی صابر: به نظرم هر دو دیدگاه به جنبه های درستی اشاره میکنند اما قدری تفسیر گرایانه اند. چون فاکتور اصلی تغییر را باید برجسته کرد. فاکتور اصلی خود ما هستیم. ما فقط منظورم حزب نیست، عنصر آگاه، عنصر فعاله در تحولات اجتماعی است.  بعنوان یک اصل، وخیم تر شدن اوضاع اقتصادی مردم الزاما به مبارزه و اعتراض آنها  و یا حتی در صورت وجود اعتراض الزاما به رهایی آنها منجر نمی شود. اما در عین حال در صورت وجود شرایط ذهنی معین و نیروی فعال اجتماعی آماده  و موثر میتواند به خیلی چیزها منجر شود. در نتیجه در مقابل این دو دیدگاه باید فعالانه بین مردم رفت و توضیح داد که تا وقتی رژیمی مثل جمهوری اسلامی بر سرکار است، مردم مرغ عزا و عروسی خواهند بود. دود تحریم ها و تعارضات و یا دوستی ها و خوش و بش های جمهوری اسلامی با دول دیگر همه نهایتا به چشم مردم خواهد رفت. نباید امید به تحولات از بالا بست و منتظر نشست. باید  فعالانه به میدان آمد و تکلیف جمهوری اسلامی را به نیروی انقلاب مردم یک سره کرد و سرنوشت خود را بدست گرفت.  و این اتحاد و سازمانیافتگی و گسترش مبارزه در سطوح مختلف را می طلبد. این پاسخ به تاثیرات تحریم ها در عین حال ظرفیت اینرا دارد که هر دو دیدگاه فوق را متحد کند و به عمل مشترک و فعال تشویق کند.

سیاوش شهابی: اجازه بدید وارد جنبه دیگری شویم. جنبش عظیمی در ایران وجود دارد، جنبشی که حزب از ابتدا آن را انقلابی علیه وضعیت موجود دانست. مختصات این جنبش هم تا آنجا که مشخص است، چپ و رادیکال است که من اینجا فاکتورهایش را نمی آورم. سوال من این است که به نظر شما، قدرتهای جهانی چقدر فاکتور وجود این جنبش انقلابی در ایران را برای تعیین تحریمهای اعمالی در نظر گرفته اند؟ بورژوازی ممکن است به قدرت گیری کمونیسم در ایران تن دهد اما با نگه داشتن همین تحریمها، می تواند حکومت آینده ایران را که مورد نظر خود نیست، با مشکلات فراوانی همراه کند. شما چه فکر می کنید و فرضا این نکته را درست بدانیم، حزب برای مواجه با چنین سناریویی چه برنامه ای دارد؟

مصطفی صابر: غرب سیاست پراگماتیستی را از جمله در قبال انقلاب حاضر در ایران دنبال میکند. تحریم ها و یا دیگر اقدامات غرب بر له یا علیه انقلاب طراحی نشده، بلکه برای پیشبرد سیاست غرب در شرایط انقلاب موجود است. فعلا هنوز به تحول جمهوری اسلامی به یک رژیم متعارف بورژوایی امید دارد و در همین جهت میکوشد.  اما وقتی با این واقعیت مواجه شود که انقلاب حاضر به عمر هر نوع جمهوری اسلامی پایان میدهد بازهم بطور پراگماتیستی گزینه های مناسب در جهت منافع خویش را برخواهد گزید. میتوان شرایطی را تصور کرد که تحت فشار یک انقلاب آزادیخواهانه و برابری طلبانه تحت رهبری چپ در ایران و حمایت فعال افکار عمومی غرب از آن، دول فخیمه نیز ناگزیر شوند که با حکومت سوسیالیستی مردم ایران کنار بیاید. به این امید که بعدا آنرا سر عقل بیاورد! این کاملا شدنی است و شرایط آن در سخنرانی مشهور منصور حکمت "آیا پیروزی کمونیسم در ایران ممکن است" آمده است. نه فقط امکانپذیر است بلکه بهترین راه نجات واقعی مردم ایران از این مخمصه جمهوری اسلامی است.

اگر آنوقت تحریم چه کردند ما چه کنیم؟ ما سیاست درهای باز را پیش میگیریم. به همه مردم دنیا نشان میدهیم که اینجا ۷۵ میلیون آدم آزاد و سرحال  سرنوشت خود را بدست گرفته اند و میخواهند کلی بیمارستان و جاده و مدرسه و کارخانه و تمدن و شادی و آزادی و رفاه بسازند و نیاز به کمک دارند. میخواهند با تمام جهان مراوده داشته باشند و  از بهترین های دنیا و پیشرفته ترین سطح تکنولوژی بشری استفاده کنند. ما البته میدانیم که تکنولوژی امروز در دست سرمایه است و سرمایه هم دنبال سود حرکت میکند. ما حتی تضمین میکنیم که حضرات سود سرمایه گذاری خود را تمام و کمال از جامعه ای  که  به تعاونی عظیم انسانهای آزاد و برابر تبدیل شده دریافت کنند.  اما دیگر کاری به این نداشته باشند که افراد این جامعه بین خود چه رابطه ای دارند. این کاملا ممکن است. البته تلاش عظیمی را می طلبد ولی به زحمت آن می ارزد!