جوانان کمونیست

امسال مراسم روز جهانی کارگر، تحت تدابیر دید امنیتی برگزار شد. در تهران علارغم لشگرکشی رژیم و اعمال یک حکومت نظامی آشکار، باز هم مردم و کارگران اعتراض خود را به وضعیت موجود اعلام کردند.

کارگران شرکت واحد و رانندگان تاکسی، صبح روز ۱۱ اردیبهشت برای مدتی دست به اعتصاب زدند و از سوار کردن مسافرین امتنا کردند. در همین حین، از ساعات اولیه صبح، نیروهای انتظامی، میدان انقلاب را به تصرف خود در آورده و هر تحرکی را زیر نظر داشتند. از سرباز صفر گرفته تا سرهنگ تمام، حضور عوامل نیروی انتظامی بسیار پررنگ بود. تقیربا 30 دستگاه ون و الگانس قابل شمارش بود.

هنگامی که باران می بارید، در قسمت شمالی میدان انقلاب، در کنار ساختمان بانک رفاه پناه گرفتم تا خیس نشوم، همانجا تعدادی از ماموران نیروی انتظامی حضور داشتند و با هم گفتگو می کردند. بحثی که میان ماموران نیروی انتظامی بود، در نوع خودش نیز جالب بود. آنها نیز، از گرانی، اضافه کاری و عدم افزایش حقوقها گله مند بودند!

کمی آن سوتر، حد فاصل وزارت کار تا خیابان جیحون نیز تحت نظر شدید نیروهای انتظامی بود. یک اتوبوس گارد ویژه در حیاط پشتی وزارت کار قابل مشاهده بود. اینها بعدا، حوالی ساعت ۴ بعد از ظهر به بعد، به سربازان نیروی انتظامی که در مقابل درب ورودی وزارت کار ایستاده بودند، پیوستند.

حضور پررنگ عوامل وزارت اطلاعات با جلیقه های سیاه رنگی که بر تن داشتند نیز مشاهده میشد. در حالت عادی، در کنار هر گروهان نیروی انتظامی، یک نفر مامور لباس شخصی نیز حضور داشت. موتور سواران نیز در قسمتی از میدان انقلاب، و نیز تقاطع شادمان کنترل مسیر را در اختیار داشتند و در مواقعی، در خطوط بی آر تی، مسیر میدان انقلاب را می پیمودند. همچنین چندین دستگاه خودروهای مخصوص یگان های ویژه نیز در حیاط مرکزی پلیس راهنمایی و رانندگی تهران مستقر شده بودند. روبروی این مرکز نیز، انبوهی از ماموران لباس شخصی حضور داشتند.

حوالی ساعت ۴، خبر رسید که درگیری در خیابان نواب آغاز شده است. عده ای از کارگران که به سمت خیابان آزادی حرکت می کردند، با حجوم انبوهی از ماموران و لباس شخصیها، با باتوم و میل گرد مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند. شلیک گاز اشک آور نیز گزارش شده بود.

محدوده ایستگاه دانشگاه شریف تا میدان انقلاب را مجددا با اتوبوس بی آر تی طی کردم. حضور جوانان در قالب گروههای ۳ تا ۴ نفره بسیار جالب بود. بحث روز کارگر در اتوبوس داغ بود و مشخص بود که همه منتظر آغاز مراسم هستند. ایستگاههای خطوط بی آر تی نیز شاهد حضور بی سابقه جمعیت در این ساعتها بود. کار به جایی رسید که علاوه بر اتوبوسهای خط بی آر تی، از اتوبوسهای عادی نیز برای حمل و نقل مسافرین استفاده شد.

در میدان انقلاب چند نفر توسط ماموران دستگیر شده بودند که در مقابل کانکس نیروی انتظامی با دست بند نگه شان داشته بودند. همین مسیر را به سمت وزارت کار دوباره برگشتم. همچنان به نیروهای انتظامی افزوده میشد و تلاش فراوانی نیز برای متفرق کردن مردم صورت می گرفت. چند جوان درست روبروی وزارت کار در ان سوی خیابان، اقدام به شعار دادن کردند که ماموران برای دستگیریشان اقدام کردند اما انها توانستند فرار کنند.

به سمت میدان آزادی رفتم. آنجا هم به سمت آریا شهر حضور ماموران بسیار چشمگیر بود. روبروی ایتساگه اتوبوس در ابتدای خیابان انقلاب نیز ونهایی پر از نیروهای لباس شخصی مشهود بود. مجددا به سمت میدان انقلاب برگشتم. همچنان حضور نیروهای انتظامی پر رنگ بود. امکان برگزاری مراسم تقریبا دیگر وجود نداشت. از میزان جمعیت هم کم شده بود. به سمت بلوار کشاورز رفتم که در آنجا متوجه شدم کارگران در مقابل وزارت کشور راهپیمایی کوتاهی داشتند.

آنچه از گزارشهای روز جهانی کارگر استنباط می شود، وحشت گسترده و بی سابقه رژیم اسلامی از این مراسم را بیان می کند. این روز، بنا به انچه مشاهده شد، روز قدرتنمایی طبقه کارگر و زبونی رژیم بود. نباید چنین پنداشت که گسیل نیروهای اوباش نظامی به خیابان، نشانه قدر قدرتی رژمی بود. بالعکس، این نشاندهنده وحشت رژیم از هر صدای اعتراض و مخالفی است. مخصوصا اول ماه مه امسل، همچون سال گذشته، باز هم نوید فصل جدید در مبارزات مردم ایران بود. امروز نشان داد، تقابل میان مردم و طبقه حاکم در ایران قطبی تر و برجسته تر شده است. اکنون راه برای پیش روی بیشتر طبقه کارگر و تحمیل بیشتر مطالبات عمیقا انسانی اش به طبقه حاکمه و بورژوازی ایران هموار تر شده است. به این نکته بیشتر خواهم پرداخت.