جوانان کمونیست

چیزی به روز جهانی کارگر باقی نمانده است. از روزها قبل مردم و به خصوص جوانان با شعار نویسی بر در و دیوار شهر ها و ساختن پوستر و نوشتن مطالبی در وبلاگ ها و فیس بوک به استقبال این روز رفته اند. در این دوره مردم از هر فرصتی برای اعتراض و ادامه مبارزات خیابانی علیه حکومت اسلامی استفاده کرده اند. روز جهانی کارگر در این بستر سیاسی و اجتماعی یکی از مناسب ترین روزها و مناسبت های موجود برای ابراز انزجار از حکومت اسلامی و سازمان دادن اعتراضات بزرگ و رادیکال علیه حکومت اسلامی است.

روز کارگر در واقع روز همه جامعه است، روز هر کسی ست که به این وضع و حکومت اعتراض دارد. نه تنها به این دلیل که اکثریت قریب به اتفاق جامعه منفعتی در سرمایه و سود آن ندارند بلکه به این دلیل که این روز بیشترین پتانسیل اعتراضی را دارد. در واقع روز کارگر روز اعتراض به نابرابری و تبعیض است. نه تنها روز ۷۰% مردمی که زیر خط فقر زندگی می کنند بلکه روز جوانانیست که از شر فرهنگ عقب مانده اسلامی جانشان به لب آمده، روز زنانیست که حکومت آخوندهای میلیاردر را نمی خواهند، آخوندهایی که حتی گناه زلزله و مصیبت های طبیعی را هم به گردن زنان می اندازند! روز جهانی کارگر روز "نه" به همه این بی عدالتی ها و جنایات حکومت است.

با این اوصاف و تفاوتی که روزجهانی کارگر امسال با سال های دیگر دارد جا دارد درباره نقش جوانان و دنشجویان در این روز به نکاتی اشاره کنیم. برگزاری اول مه در دانشگاه ها خوشبختانه سابقه ای چند ساله و درخشان دارد. دانشجویان با شعارهای "جنبش دانشجویی متحد جنبش کارگری" و حمایت از اعتراضات و طرح مسائل روز جامعه کارگری طی سال های گذشته این روز را گرامی داشته اند و خود را در اهداف و افق طبقه کارگر شریک دانسته اند. طی سال های گذشته روز کارگر یکی از روزهایی بوده که به خصوص دانشگاه با صدای رسا اعلام کرده که دانشگاه سنگر دفاع از آزادی و برابری و انسانیت است.  معمولا در مراسم های روز کارگر و در مراسم های قبل از آن برای تدارک این روز دانشجویان و جوانان همیشه نقش برجسته ای داشته اند و امسال هم باید چنین نقشی را ایفا کنند.

امسال هم جوانان چه در دانشگاه و چه خارج از آن باید به فضای اعتراضی و سیاسی و تبلیغی به مناسبت این روز دامن بزنند و موتور محرک این روز باشند. با راه انداختن بحث در اطراف خود، در اینترنت و غیره، با شعار نویسی و پخش تراکت هایی به این مناسبت با شعارهایی از جمله "زنده باید روز جهانی کارگر روز همبستگی جهانی کارگران" " زنده باد آزادی و برابری " "زنده باید سوسیالیسم" "نه قومی نه مذهبی حکومت انسانی" "زندانی سیاسی آزاد باید گردد".

امسال هم مثل سالهای گذشته باید از قبل دور هم جمع شویم و طرح و برنامه برای این روز داشته باشیم، خودمان را سازمان بدهیم و سراغ روابطمان برویم و دوستان و آشنایان را برای شرکت در این روز متقاعد کنیم، در مراسم ها شرکت کنیم و تلاش کنیم رهبری و جهت دهی به اجتماعات را به دست بگیریم.

برگزاری مراسم روز جهانی کارگر در دانشگاه هم باید در دستور کار باشد و حتی المقدور تجمعاتی را برپا کنیم و بیانیه هایی به این منظور آماده داشته باشیم. بیاینه هایی که در آن مهم ترین مطالباتمان را مطرح می کنیم. آزادی زندانیان سیاسی، برچیده شدن بساط کمیته های انضباطی، برچیده شدن جداسازی جنسیتی، لغو اعدام، جدایی دین از آموزش و پرورش و تاکیر بر حق هر انسانی در برخورداری از زندگی مرفه و شاد و حق آزادی بیان و اندیشه،  این ها مهم ترین و فوری ترین مطالبات ما هستند که در این روز باید برجسته و مطرح شوند، این می تواند کار بیانیه های جوانان و دانشجویانی باشد که روز جهانی کارگر را گرامی می دارند.

ارسال اخبار و گزارشات و عکس از مراسم ها و اخبار اعتراضات به سازمان جوانان کمونیست برای پوشش خبری مراسم این روز نیز از مهمترین جنبه های کار است. برای نشان دادن اعتراضات گسترده و اعلام مجدد این که ما حکومت اسلامی نمی خواهیم و از هر فرصتی برای ضربه زدن به آن استفاده می کنیم باید به این مراسم پوشش خبری فوق العاده ای داد تا این واقعیت به گوش هر انسان آزاده ای در دنیا برسد.

جوانان به خصوص باید روز جهانی کارگر و مراسم این روز را غنیمت بشمارند و برای آن آماده شوند. روز جهانی کارگر روز هر معترض و هر کسی ست که معتقد است باید انسانی زندگی کرد و چنین حکومتی ننگ بشریت امروز است و باید فورا سرنگون شود.