جوانان کمونیست

چشم انداز ۸۹

نوید مینائی

سالی که گذشت سال امید و آرزوی مردم ایران بود، سالی بود که امید برای سرنگونی جمهوری اسلامی در شرف تحقق قرار گرفت. امید برای آنان که در ایران زندگی می کنند و هم برای آنانی که خارج از ایران هستند. سالی بود که صف گسترده ای از هنرمندان و سیاست مداران و شخصیت های جهانی به تکاپو افتادند تا له و یا علیه انقلاب مردم ایران کاری کنند. هنرمندانی بعد از سال ها دوری از عرصه فعالیت با امیدی دوباره به عرصه هنر برگشتند و برای مبارزات مردم ایران سرودند و خواندند. هنرمندانی پا به عرصه گذاشتند و مطرح شدند، فعالینی برای احقاق حقوق مردم و در همبستگی با آنان فعال شدند و خلاصه سال گذشته سال مردم ایران و انقلابشان علیه سیاه ترین حکومت دوران بود. کسی نیست که امروز نداند جمهوری اسلامی حکومتی ست که جوانان را در خیابان می کشد و در زندان هایش تجاوز یکی از مرسوم ترین شکنجه هاست. کسی نیست که نداند سیاست مداران جمهوری اسلامی دروغگو و شیاد و جنایتکارند. انقلاب تا اینجای کار این پیروزی ها را تثبیت کرده است و این موقعیت برای جمهوری اسلامی قابل برگشت نیست.

خشم و نفرت عمومی چه در ایران و چه در خارج از ایران را باید به دست آوردهای سال گذشته اضافه کرد که به نظر من یکی از اصلی ترین فاکتورهاست. عزم و اراده عمومی برای سرنگونی جمهوری اسلامی امروز بزرگترین موضوع عمومی در ایران است. این خواست و آرزوی همیشگی مردم بوده است ولی سال گذشته این خواست به اراده عمومی تبدیل شد، عینیت یافت و این واقعه همان انقلابی ست که در جریان است.

انقلاب تبعات و پیچیدگی های بسیاری دارد. تنها یک وجه ندارد. انقلاب را نمی توان فقط با تظاهرات های خیابانی تعریف کرد، ایجاد شکاف های عمیق و معضلات لاینحل در حکومت شاخص دیگر انقلاب است.امروز حکومت اسلامی به زورقی در هم شکسته تبدیل شده است و این تاثیر خرد کننده انقلاب بر حکومت جانیان اسلامی ست. زورقی که هیچ کدام از دست اندرکارانش دیگری را قبول ندارد و هر کدام ساز خود را می زند. موقعیت سست و شکننده بین المللی و برجسته شدن و برجسته کردن آلترناتیوهای حکومت از جانب قدرت های اثر گذار جهانی و اتحاد و همبستکی مردم با هم در سطح داخلی و بین المللی جلوه گر می شود از دیگر شاخص های انقلاب هستند.

اما سال آینده برای ایران چگونه خواهد بود؟ آیا آنطور که خامنه ای گفته سال کار و همت مضاعف است؟ آیا جمهوری اسلامی می تواند با کار و همت مضاعف سرپا بماند؟ سالی که نکوست از بهارش پیداست، همین روزهای اول سال نو نتیجه همت و کار مضاعف را در بخش سیاست های اقتصادی می بینیم. حکومتی که برای تصویب بودجه اش به بن بست رسیده است حرف از کار و تلاش مضاعف زیادی مسخره به نظر می رسد. منظور خامنه ای از کار و همت مضاعف برای آبادانی به نظر می رسد همان تعریف داریوش همایون از کمربندها را سفت ببندید باشد تا اقتصاد را ترمیم کنند! داریوش همایون هم اعلام کرده بود در صورتی که ایشان قدرت را در دست بگیرند ۵۰ سال مردم ایران باید ریاضت بکشند و کمربندها را سفت ببندند تا اقتصاد پیشرفت کند. آیا خامنه ای هم که امروز در راس حکومتی رو به سقوط است چنین منظوری دارد؟

جمهوری اسلامی از روز اول تشکیل با بحران و مشکلات عدیده ای زاده شد. از جمله این معضلات مشکل لاینحل اقتصادی بود که به واسطه ماهیت اسلامی و ضد آمریکائیش امکان ترقی و متعارف شدن و وارد چرخه جهانی شدن را ندارد. خامنه ای فکر می کند با همت و تلاش مضاعف، یعنی با عدم پرداخت حقوق به کارگران و استثمار بیش از پیش انان و همت و تلاش حکومت برای سرکوب هر گونه اعتراضی در سال آینده می تواند این معضل را حل کند. شاید احمدی نژاد چنین نقشه ای داشته باشد که در قدم اول در سال آینده می خواهد ۴۰ هزار میلیارد تومان از سفره مردم بکشد بیرون و با فرمول های اقتصادی بانک جهانی و همساز شود، ولی این برای جمهوری اسلامی بیشتر به جوک شبیه است.

در قدم اول برای چنین اقدامی وحشت مجلس از بروز شورش های کارگری و مردم باعث ابتر ماندن چنین طرحی شده است. نه تنها این بلکه خود همین موضوع به دعوای مجلس و دولت و شورای نگهبان منجر شده است و خود آقا شخصا مجبور به وساطت شده است. حالا طرحی که مجلس تصویب کرده بود و دولت غیر عملی تشخیص داده بود و شورای نگهبان تایید کرده بود و دولت از اجرایش سرباز زده بود را خامنه ای گفته باید اجرا شود ولی همه کمک کنند! این اوضاع اقتصادی جمهوری اسلامی در روزهای آغازین ۸۹ است. می بینید چه شیر تو شیری ست؟! آیا کسی همت و کار مضاعف را در ناسیه این حکومت می بیند؟!

جمهوری اسلامی هر چه در چنته داشت در این ۹ ماه به کار برد و یکی از سیاه ترین پرونده های ضد بشری تاریخ معاصر را برای خودش ساخته است. از هیچ جنایتی کوتاهی نکرد و امروز زیر فشار خورد کننده انقلاب قدم از قدم نمی تواند بردارد. نمی تواند برای سال آینده برنامه اقتصادیش را از تصویب مجلس و دولت بگذراند و شکافی به این وسعت و عمق را نمی داند چگونه باید پر کند. این برای یک حکومت یعنی پایان کار!

طرح یارانه ها هر چه که باشد و به هر منظوری طرح و اجرا شود نتیجه ای جز تحمیل فقر و فلاکت و بی کاری برای مردم نخواهد داشت. مردمی که اراده عمومی شان در اتحاد برای سرنگونی جمهوری اسلامی متجلی شده است. این جامعه را نمی توان با چنین طرح هایی عقب راند یا تطمیع کرد یا از انقلاب منصرفشان کرد. حکم مردم و انقلابشان سرنگونی جمهوری اسلامی ست.

با این اوصاف و تحرکاتی که در طبقه کارگر مشاهده می شود سال آینده سال کارگران است. کارگرانی که در خیابان ها در مقابل حکومت ایستادند، امسال با تشکلاتشان در کارخانه ها و به صورت منسجم با اعتصاباتشان حکومت را فلج خواهند کرد.