اين سوالي ست که در مقابل حکومت در هم شکسته اسلامي قرار دارد. با حمله به دانشگاه مي توان سدي در مقابل امواج انقلاب ايجاد کرد؟ آيا مي شود با احضار و تهديد و ارعاب و محروم کردن دانشجويان از تحصيل و بازداشت آنان و هزار و يک جور سياست هاي نخ نماي ارعاب امواج انقلاب را مهار کرد؟ بعيد مي دانم حکومتي ها آنقدر احمق باسند که جوابشان به اين سوالات مثبت باشد، ولي با اين حال مي بينيم اين روزها حمله گسترده حکومت به دانشگاه ابعاد وسيعي به خود گرفته است. از دانشگاه هاي تهران گرفته تا شيراز و اهواز و اصفهان و دامغان و ساير شهر ها دانشجويان مورد هجوم وسيع حکومت قرار گرفته اند. اينان مصداق غريقي هستند که به هر خس و خاشاکي آويزان مي شود.
کسي شکي ندارد که دانشگاه از جمله محل هاي تجمع جوانان معترض است، کسي شکي ندارد که دانشگاه همواره مانند شاخص اعتراضات و مطالبات جامعه عمل کرده است. به خصوص از سال هاي ۸۳ ۸۴ تا امروز دانشگاه هموراه عرصه مبارزه با سياست هاي جمهوري اسلامي بوده و هنوز هم هست. دانشجويان با اعتراضات خود در سياه ترين و ظاهرا"آرام ترين" روزهاي جامعه طي سال هاي گذشته نشان داده اند سياست هاي ارعاب حکومتي تاثير مطلوب حکومت را بر جامعه نداشته اند و موفق به عقب راندن جامعه نشده اند.
در زماني که حکومت اعلام مي کرد (و هنوز هم مي کند) کوچک ترين اعتراضي با مشت آهنين جواب مي گيرد، دانشجويان بر سر هر مسئله اي اين مشت آهنين را به مصاف طلبيده اند و نشان داده اند مشت اهنين در مقابل سيل اعتراض و مبارزه مردم جز شکست عاقبتي نداشته است.
اما روزهاي اخير در دانشگاه ها شاهد موج گسترده اعتراضات و اعتصابات و تحريم امتحانات بوده ايم. دانشگاه رازي، دانشگاه تهران و پلي تکنيک، هنر و آزاد جنوب و ساير دانشگاه ها شاهد تحريم و امتحانات و مبارزه دانشجويان براي آزادي دوستان زنداني شان بوده اند. دانشجويان اعلام کرده اند فقط در کنار دوستان زندانيشان حاضر به شرکت در امتحانات هستند و اين در دانشگاه رازي باعث شد دانشجويان زنداني فورا و بدون وثيقه آزاد شوند.
در مقابل هم حکومت دست به کار شده و تعرض وسيعي عليه دانشجويان را آغاز کرده است. خود حکومت مي داند اين راه چاره اش نيست و دردش را درمان نمي کند. حکومت مي داند کارش از اين کارها گذشته که با دستگيري و حمله به دانشگاه نمي تواند خاکريزي در مقابل انقلاب ايجاد کند ولي همانطور که به شرکت کنندگان در اعتراضات خياباني حمله مي کند و در زندان و بيدادگاه هايش به مرگ محکومشان مي کند در دانشگاه هم تعرضي را آغاز کرده است.
اما پاسخ دانشجويان چيست و چه بايد باشد؟ دانشجويان بارها و بارها نشان داده اند که در فرصت مناسب با تعرض گسترده به حکومت مي توانند پاسخ دندان شکني به حکومت بدهند. آخرين اعتراضات دانشجويان اين را به خوبي نشان داد. دانشجويان هر دانشگاهي در حمايت از دوستان خود چه در دانشگاهشان و چه در دانشگاه هاي ديگر برخاستند. اعلام کردند تا دوستانمان آزاد نشوند دانشگاه رسميت ندارد و در امتحان هايش شرکت نمي کنيم. قبل تر هم نشان داده اند که مي توانند و قدرتش را دارند که حکومت را در اين صحنه عقب برانند. امروز هم روز تعرض دانشجويان است، روزيست که نيروي خود را جمع کنند و ضرب شصتي به جانيان اسلامي نشان بدهند.
حکومت اسلامي مثل هميشه با استفاده از تعطيلي يا خلوت بودن دانشگا ها بعد از امتحانات به دانشجويان حمله مي کند و دانشجويان هم با شروع کلاس ها و با پيوستن شان به هم پاسخ حکومت را داده اند. اما اين بار مسئله مرگ و زندگي حکومت در ميان است. زنداني کردن دانشجويان و تعرض به جوانان در دانشگاه ديگر براي عقب راندن صرفا دانشگاه نيست، براي ساکت کردن صرفا فعالين دانشجويي نيست، تلاشي ست که امروز رسما و آشکارا براي ادامه حيات حکومت اسلامي ست و به همين دليل از اهميت خاصي برخوردار ست. امروز ديگر خواست آزادي دانشجوي زنداني و زنداي سياسي در حيطه دانشگاه محدود نيست و مستقيما بر روي انقلاب براي سرنگوني حکومت تاثيرات بلافصلي مي گذارد. همانطور که در بالا هم اشاره کردم دانشگاه همواره شاخص و بارومتر اعتراضات جامعه بوده و همواره نقش تعيين کننده اي در به شکست کشاندن سياست هاي سرکوبگرانه حکومت داشته است و نمي شود از مبارزات دانشجويان و تاثيرش بر انقلاب و مبارزات مردم چشم پوشي کرد، به همين دليل اهميت مبارزه وسيع تر و با شرکت بخش هاي ديگر جامعه از جمله کليه جوانان و کارگران زنان براي آزادي دانشجويان زنداني و همه زندانيان سياسي امروز جندين برابر است. اين امر نه تنها باعث تاثيرگذاري بيشتر مبارزات براي آزادي زندانيان سياسي از جمله دانشجويان مي شود بلکه تاثير مستقيمي بر اتحاد و قدرت مند تر شدن صفوف مبارزه عليه جمهوري اسلامي مي شود و سرنگوني محتومش را نزديک تر مي کند.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
