جوانان کمونیست

به سالگرد حمله جنايتکارانه اوباش حکومتي به کوي دانشگاه در ۲۴ و ۲۵ خرداد ۸۸ نزديک مي شويم. جنايتي که در پرونده سنگين سران حکومت اسلامي موجب کشته شدن ۵ دانشجو شد.سران حکومت با شروع اعتراضات عمومي در خردادماه اولين اقدامي که کردند حمله به دانشگاه بود براي اينکه از جامعه زهر چشم بگيرند و دانشگاه را منکوب کنند. حمله شبانه اوباش بسيج و نيروي انتظامي به کوي دانشگاه که بعدها فيلمش هم لو رفت جنايتي بي سابقه بود و ابعاد آن حتي از ۱۸ تيرهم فراتر مي رفت. جنايتي سازمان يافته بود که با همکاري گارد ضد شورش و اوباش لباس شخصي صورت گرفت، حتي خامنه اي هم نتوانست از آن دفاع يا حتي چشم پوشي کند و ادعا کرد که پي مسئله را مي گيرند. ولي خودشان هم مي دانند نه اين حمله و نه جنايات ديگرشان نمي تواند دانشگاه که سنگر دفاع از آزادي و برابري ست را وادار به عقب نشيني بکند.

نگاهي گذرا به اتفاقات و مبارزات و اعتراضات دانشجويان بعد از اين حمله به خوبي نشان مي دهد حکومت جانيان اسلامي در برخوردشان به دانشگاه کاملا شکست خورده اند. مي خواستند با حمله به دانشگاه از دانشجويان تهران زهر چشم بگيرند و آنان را مرعوب کنند. مي خواستند وقتي احمدي نژاد به دانشگاه مي رود بتواند از در اصلي و با اعلام قبلي برود و با سرفرازي آنجار را ترک کند، مي خواستند براي امثال حداد عادل و فلان سردار و فلان آخوند و نماينده مجلس دانشگاه را امن کنند تا بتوانند در آنجا جولان بدهند و به جامعه نشان بدهند يکي از سنگرهاي هميشگي مبارزه با حکومت را تسخير کرده اند. مي خواستند دانشجويان به جداسازي جنسي رضايت بدهند و در مقابل احکام زندان و کميته هاي انضباطي حرفي نزنند.مي خواستند هنگامي که مردم در خيابان فرياد مرگ بر ديکتاتور سر مي دهند دانشجويان در دانشگاه شعار "مرگ بر اصل ولايت فقيه" را فرياد نزنند، مي خواستند عکس خميني و خامنه اي در دانشگاه به آتش کشيده نشود و هر موضوعي به اعتراض دانشجويان با شعارهاي مرگ بر ديکتاتور و مرگ بر طالبان چه کابل چه تهران ختم نشود. اين ها آروز و خوابي بود که جانيان حاکم براي دانشگاه ديده بودند. ولي هيچ کدامش ميسر نشد. همچنان حضور احمدي نژاد در دانشگاه مخفيانه بايد صورت بگيرد و دانشجويان اجازه ورود و خروج را به رئيس جمهور حکومت نمي دهند، چنانکه در اول مه روز جهاني کارگر صورت گرفت و صدها دانشجو قبل از پيوستن به صفوف کارگران تجمعي اعتراضي در مقابل محل حضور احمدي نژاد برپا کردند. همچنان "احمدي نژاد فاشيست دانشگاه جاي تو نيست" در هر دانشگاهي شعار و عملکرد دانشجويان است و سران ريز و درشت حکومت جرات آفتابي شدن در دانشگاهها را ندارند. همچنان دانشگاه يکي از عرصه هاي مهم مبارزه با سياست هاي سرکوبگرانه حکومتي از جمله حمله به زنان و دختران است. همچنان دانشجويان دانشگاه تهران و هنر و اميرکبير و آزاد در مقابل خواهر زينب ها و برادران وحشي اسلامي مي ايستند و دانشجويان دانشگاه آزاد تهران و اسلام شهر و ماهشهر و کرج و دانشجويان علامه و چمران و همه دانشگاه ها عرصه مبارزه با همه سياست هاي ارتجاعي و ضد انساني حکومت هستند.

اتفاقي که در اين مدت بعد از حمله به کوي دانشگاه افتاده است درست برعکس انتظار حکومت بود و تمام رشته ها و تلاشش را به باد داد. اگر تا قبل از اين اعتراضات دانشجويان مختص به دانشگاه هاي بزرگ تهران و چند شهر ديگر محدود مي شد، امروز از دانشگاه هاي بسيار زيادي به صف مقابله با حکومت برخواسته اند. از دانشگاه شهرکرد تا اسلام شهر و سمنان و شاهرود گرفته تا سيستان و بلوچستان و بيرجند و زنجان و همدان و اروميه و واحد هاي دانشگاه آزاد در برابر حکومت اوباشان اسلامي ايستاده اندو به هر بهانه اي فرياد اعتراضشان گوش حکومت را کر کرده است.

تصوير بالا فقط بخشي از تصوير عمومي و همه جانبه مبارزات دانشجويان در دور اخير مبارزاتشان است و در فرصتي مناسب بايد پرونده درخشان مبارزات اخير دانشجويان را مفصل بررسي کرد.  ولي همين تصوير کلي به خوبي نشان مي دهد در سالگرد حمله به دانشگاه مي توان و بايد دست به کار شد. حکومت اسلامي نتوانسته است دانشگاه را تسخير کند و بايد نشان داد نه تنها نتوانسته بلکه دانشجويان گام هاي بزرگي در جهت مبارزه با حکومت ارتجاع و خرافه برداشته اند و در اقدامي عمومي متحد و يکصدا شکست حکومت را در دانشگاه تثبيت کنند. روزهاي ۲۴ و ۲۵ خرداد در سالگرد حمله رژيم به دانشگاه مي توانند روزهاي بسيار مناسبي براي برداشتن گام هاي موثري در مبارزه دانشجويان با حکومت باشد. بايد در اين روز ياد جانباختگان اين حادثه را گرامي بداريم، بايد اعلام کنيم عاملان اين جنايت را مي شناسيم و بايد به همه معرفي شان کنيم و خواهان محاکمه قاتلان دوستانمان باشيم. در سالگرد حمله رژيم به دانشگاه بايد خواهان برچيده شدن بازوهاي نظامي حکومتي در دانشگاه ها باشيم، بايد اعلام کنيم حراست و بسيج و کميته انضباطي کاري به جز جرم و جنايت در دانشگاه ندارند و بايد بساطشان را از دانشگاه جمع کنند. در هر کجا که مي توانيم تجمع کنيم و ياد دوستان جانباخته مان را گرامي بداريم و خواهان آزادي فوري و بي قيد و شرط دوستان دربندمان بشويم. طرح هاي ضد انساني و ضد زن جداسازي جنسيتي را محکوم کنيم و عملا جداسازي ها را از بين ببريم. حکومت به هر وسيله و سياستي تلاش مي کند دانشگاه را مرعوب و سرکوب کند، بايد نشان بدهيم نه تنها تا امروز شکست خورده بلکه دانشگاه سرباز ايستادن از مبارزه با چنين سياست هاي ارتجاعي اي را ندارد و براي آزادي و برابري مي جنگد و يکي از مهم ترين سنگرهاي آزادي خواهي در جامعه است.